ตอนที่ 3: เกมยั่วประสาท
ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นพีชผสมวานิลลาที่โชยเตะจมูกในระยะประชิดสั่นะเืสติสัมปชัญญะของประธานบริหารหนุ่มอย่างหนักหน่วง เนกไทสีเข้มของแม็กซ์ที่ถูกปลายนิ้วเรียวเกี่ยวรั้งเอาไว้ยึดเหนี่ยวให้ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำสบตาคมสั่นไหวกับดวงตากลมโตคู่สวยที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลยั่วยวน ดวงตาคู่หวานช้อนขึ้นมองสบประสานนิ่งไร้ความตื่นกลัว ท่ามกลางบรรยากาศออฟฟิศระดับหรูหราที่เงียบสนิท แม็กซ์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์รักและแรงปรารถนาของตัวเองอย่างขีดสุดจนแผ่นหลังที่พิงขอบโต๊ะทำงานไม้ตัวหนารู้สึกอุ่นร้อนขึ้นมา
แม็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกรวบรวมพละกำลังและความเยือกเย็นของจิตใจทั้งหมดที่มี ชายหนุ่มรวบข้อมือนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของเนเน่ไว้ด้วยมือหนาแกร่งข้างเดียวอย่างแ่า ท่อนแขนแกร่งส่งแรงผลักร่างเพรียวบางออกห่างจากระยะประชิดเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยเนกไทให้เป็อิสระและใช้มือขยับจัดระเบียบเนกไทและคอเสื้อสูทของตนเองให้เข้าที่อย่างเร่งรีบเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความปั่นป่วนทางอารมณ์ที่เกือบควบคุมไม่ได้
"นลิน...อย่าทำตัวแบบนี้ในเวลาทำงาน" แม็กซ์สั่งเสียงขรึมและนิ่งสงบ สรรพนามการพูดเปลี่ยนมาเป็ทางการและเ็าเพื่อเตือนสติคนตรงหน้าให้ระวังขอบเขต "นายเข้ามาฝึกงาน ไม่ได้มาทำตัวไร้สาระแบบนี้ กลับไปทำงานที่แผนกของนายซะ และหวังว่าพรุ่งนี้ฉันจะไม่เห็นชุดทำงานที่ปลดกระดุมกว้างจนน่าเกลียดแบบนี้อีก"
เนเน่ไม่เพียงไม่รู้สึกผิดหวังหรือใ หนุ่มน้อยกลับเผยยิ้มหวานเชื่อมที่ริมฝีปากอิ่มพลางยกมือเรียวขึ้นจัดระเบียบปกเสื้อเชิ้ตสีครีมของตัวเองแ่เบา ร่างโปร่งขยับกายถอยหลังด้วยความรู้สึกพึงใจและนึกสนุกยามเห็นแววตาคมสีเทาของเ้านายหนุ่มที่สั่นไหวและหน้าอกแกร่งใต้เสื้อสูทที่กระเพื่อมหอบเล็กลงอย่างฟ้องว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาและแรงดึงดูดต่อตัวเขามากขนาดไหน
"เน่เข้าใจแล้วครับคุณแม็กซ์ เจอกัน่บ่ายนะครับ" เนเน่กระซิบเสียงหวานอ้อมแอ้มก่อนจะหันหลังก้าวเดินเยื้องย่างออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวพร้อมส่งรอยยิ้มอย่างผู้ชนะในเกมยั่วยวนรอบแรกนี้ ทิ้งให้แม็กซ์ยืนกำหมัดแน่นข้างโต๊ะทำงานพยายามสงบจิตใจและระงับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วผิดปกติจนเหงื่อซึมตามไรผม
เมื่อเนเน่กลับลงมาที่แผนกพัฒนาธุรกิจ (BD) หนุ่มน้อยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตนเองด้วยรอยยิ้มที่ผิดสังเกต พนักงานรุ่นพี่อย่างเก่งที่พยายามเดินเข้ามาคุยและยื่นน้ำหวานให้ก็ถูกเนเน่ตอบรับอย่างมีมารยาททว่ารักษาระยะห่างอย่างนุ่มนวล เนเน่ไม่ได้สนใจพนักงานชายคนไหนเลยในแผนก เพราะในหัวสมองของเขามีแต่ภาพใบหน้าหล่อเหลาครึ่งเยอรมันที่แฝงไปด้วยความหวั่นไหวและสั่นสะท้านยามที่ถูกเขาดึงเนกไทเข้าไปประชิดตัวเมื่อครู่ เนเน่รู้ดีว่าพี่แม็กซ์ไม่ได้เ็าอย่างที่แสดงออก และนั่นทำให้เขายิ่งรู้สึกท้าทายอยากปั่นหัวอีกฝ่ายให้หลุดจากกรอบมาดนิ่งสะกดอารมณ์ให้ได้
่พักกลางวัน ภัทร พชร วงศ์เมฆา ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องทำงานของแม็กซ์พร้อมหิ้วกล่องข้าวชุดใหญ่เข้ามาเพื่อชวนเพื่อนสนิทกินมื้อเที่ยงด้วยกัน
"เป็ไงบ้างวะแม็กซ์ เ้าเน่ไปรายงานตัวเมื่อเช้า ก่อเื่อะไรให้มึงปวดหัวหรือเปล่า?" ภัทรถามขึ้นพลางจัดแจงเปิดกล่องอาหารคาวหวานบนโต๊ะรับแขก
แม็กซ์นั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท แววตาสีเทาฉายความเรียบนิ่งขณะตอบ "ก็ไม่มีอะไร เรียบร้อยดี แค่ตักเตือนเื่การแต่งกายและระเบียบวินัยไปนิดหน่อย"
"เออ มึงคุมมันเข้มๆ เลยนะไอ้แม็กซ์ กูขอร้องล่ะ" ภัทรถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า "เ้านี่น่ะดื้อและดึงดันกว่าที่มึงเห็นเยอะ ตอนอยู่เมืองนอกคุณพ่อคุณแม่ก็บ่นว่าตามใจจนเคยตัว พอกลับมาไทยกูก็กลัวว่ามันจะเหลวไหล ดีที่มึงยอมรับมันเข้าฝึกงาน กูเชื่อใจมึงที่สุดเลยนะเว้ยแม็กซ์ มึงเป็ทั้งเพื่อนสนิทและเป็คนที่กูไว้ใจให้ดูแลน้องชายคนเดียวของกูได้"
คำว่า 'เชื่อใจมึงที่สุด' และ 'ไว้ใจให้ดูแลน้องชาย' ของภัทรดุจดังค้อนปอนด์หนักๆ ที่ทุบลงกลางอกของแม็กซ์ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล่นเข้าโจมตีจิตใจของ CEO หนุ่มอย่างรุนแรง ชายหนุ่มก้มหน้ามองจานอาหารนิ่งพลางกำช้อนแน่น ความรู้สึกผิดต่อเพื่อนสนิททวีคูณขึ้นในอก ทว่าภาพดวงตากลมโตและกลิ่นพีชของเนเน่ยามประชิดตัวกลับแล่นเข้ามารบกวนใจของเขาอยู่ตลอดเวลาจนทำให้เขารู้สึกสับสนระคนละอายใจในความปรารถนาอันล่อแหลมของตนเอง
หลังจากผ่านมื้อเที่ยงอันแสนอึดอัดใจ เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงบ่ายแก่ๆ แสงแดดจัดจ้าเริ่มทอดตัวเป็เงายาวส่องผ่านช่องม่านปรับแสงสีเทาเข้ามาในห้องทำงาน
เสียงอินเตอร์คอมบนโต๊ะดังขึ้นเบาๆ เลขาฯ รายงานว่าเนเน่นำเอกสารรายงานแผนพัฒนาธุรกิจ (BD) ประจำบ่ายนี้ขึ้นมาเสนอตรวจ แม็กซ์สูดลมหายใจยาว พยายามปั้นหน้านิ่งสงบและอนุญาตให้เข้ามาได้
เนเน่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ร่างโปร่งบางอุ้มแฟ้มเอกสารปกหนังหนาเข้ามาหาแม็กซ์ที่ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและเดินมานั่งรอที่โซฟารับแขกบุนวมตัวยาวกลางห้อง เนเน่ก้าวเข้ามาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างกายแม็กซ์อย่างแ่เบา ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่สั้นเกินความจำเป็จนแม็กซ์รู้สึกได้ถึงไอร้อนและกลิ่นหอมพีชผสมวานิลลาลอยโชยแตะจมูกขึ้นมาในทันที
"นี่เป็รายงานข้อมูลเปรียบเทียบตลาดอสังหาฯ และโครงสร้างแผนงานพัฒนาธุรกิจสำหรับโครงการพูลวิลล่าชะอำ-หัวหินที่คุณแม็กซ์้าครับ เน่จัดการรวบรวมข้อมูลทั้งหมดและแยกแยะมาให้ตรวจดูแล้วครับ" เนเน่พูดอธิบายเสียงหวานเชื่อมพลางยื่นแฟ้มเอกสารปกหนังส่งให้ แม็กซ์เอื้อมมือรับทว่าปลายนิ้วเรียวสวยของเนเน่กลับจงใจไล้เบาๆ ผ่านหลังมือของแม็กซ์ค้างไว้ครู่หนึ่งจนรู้สึกร้อนผะผ่าว
แม็กซ์รีบเปิดแฟ้มเอกสารเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าเนเน่กลับขยับกายเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด หนุ่มน้อยโน้มใบหน้าสวยเข้ามาใกล้แก้มสากของแม็กซ์เพื่อชี้แจงตารางแผนงาน ั์ตากลมโตลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อคมคายของลูกครึ่งหนุ่มอย่างมีความหมาย กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวที่ลอยอวลในระยะประชิดและลมหายใจอุ่นที่เป่ารดผิวแก้มทำให้แม็กซ์สั่นสะท้านในอกจนแถบฟังรายละเอียดงานไม่รู้เื่
เนเน่จงใจเอียงคอชี้รายละเอียดตารางในเอกสาร สะโพกมนกลมกลึงขยับชิดเบียดต้นขาแกร่งของแม็กซ์จนชายหนุ่มััได้ถึงความอ่อนนุ่มและไอร้อนของผิวเนื้อผ่านกางเกงสูท
"รายละเอียดแผนงานหน้านี้...คุณแม็กซ์เห็นตรงที่เน่ชี้ไหมครับ? มันค่อนข้างซับซ้อนและน่าจะใช้วิธีจัดสรรงบประมาณใหม่..." เนเน่พูดอ้อนเสียงหวานสบตากับแม็กซ์แววตาหยอกเย้าขี้เล่น
"ฉันเห็นแล้ว นลิน... นายไม่จำเป็ต้องขยับเข้ามาใกล้ขนาดนี้ก็ได้" แม็กซ์พูดสั่งเสียงต่ำและขรึมจัดเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์รักและแรงปรารถนาที่พุ่งทะยานสูงขึ้นในอก
เนเน่หัวเราะเบาๆ ในลำคอกับท่าทางมาดขรึมจัดที่พยายามรักษาระยะห่างของคนตรงหน้า หนุ่มน้อยแกล้งขยับตัวลุกขึ้นยืนโดยอ้างว่าจะหยิบกระเป๋าเอกสารอีกส่วนบนโต๊ะ ทว่าในจังหวะที่ขยับตัวเดินอ้อมโต๊ะกระจกเตี้ยรับแขกด้านหน้า ปลายเท้าเรียวสวยของเนเน่กลับจงใจแกล้งสะดุดเข้ากับขาโต๊ะกระจกอย่างพอเหมาะพอดี ร่างโปร่งระหงเสียหลักเซวูบลอยล้มลงมาหาทิศทางที่แม็กซ์นั่งอยู่ทันที!
"อ๊ะ...!"
เสียงอุทานหวานใสดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งบางของเนเน่ที่ล้มพับลงมาทับบนหน้าตักและแผ่นอกแกร่งของแม็กซ์ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาบุนวมตัวยาวอย่างพอดีดิบพอดี แม็กซ์ขยับตัวอ้าแขนกอดรับร่างบางเอาไว้ตามสัญชาตญาณความปลอดภัย สองมือหนาร้อนผ่าวทาบทับโอบรอบสะโพกกลมกลึงและเอวคอดกิ่วของเนเน่แ่าเพื่อพยุงตัวไม่ให้คนบนตักลื่นไถลตกจากเบาะโซฟาลงพื้นปาร์เกต์ด้านล่าง
บรรยากาศในห้องทำงานพลันเงียบสะกดลงในพริบตา แววตาสีเทาหม่นของแม็กซ์จ้องสบประสานนิ่งสนิทกับดวงตากลมโตคู่หวานฉ่ำปรือที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ลมหายใจร้อนหอบพร่าเป่ารดใบหน้าของกันและกัน ร่างกายที่แนบชิดััถึงความนุ่มละมุนและไอร้อนของสะโพกมนเนเน่ที่เบียดทับอยู่บนตักและเป้ากางเกงสูทของ CEO หนุ่ม กลิ่นพีชหอมฟุ้งกระจายจนสมองของแม็กซ์ขาวโพลน มือหนาเผลอบีบเฟ้นขยำสะโพกมนแ่เบาเพื่อระบายความ้าทางธรรมชาติและกลิ่นอายความใคร่ที่พุ่งทะยานสูง
ทว่าท่ามกลางบรรยากาศความเร่าร้อนและอุ่นระอุของคนทั้งสอง จู่ๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยของภัทร (พชร) เดินดังมาตามทางเดินยาวด้านนอก เสียงฝีเท้าก้าวสม่ำเสมอนั้นชัดเจนและสะท้อนก้องในโถงหน้าห้องทำงานของประธานบริหาร เสียงพูดคุยสั้นๆ ของภัทรกับเลขานุการหน้าห้องดังแ่ๆ ร้องถามหาแม็กซ์ ก่อนที่ฝีเท้านั้นจะก้าวมาหยุดลงที่หน้าบานประตูนิรภัยไม้ตัวหนา และมีเสียงบิดของลูกบิดประตูประตูโครเมียมเสียงดังกริ๊กกริ๊ก ขยับหมุนเปิดบานประตูและพยายามจะผลักนำตัวก้าวเข้ามาโดยไม่ได้เคาะบอกล่วงหน้า! ทั้งแม็กซ์และเนเน่ต่างตื่นตระหนกใจนตัวเกร็งแข็งทื่อไปชั่วขณะดวงตาสบมองกันอย่างหวาดหวั่นหัวใจเต้นตึกตักด้วยกลัวว่าความลับอันตรายนี้จะถูกเปิดโปงต่อหน้าพี่ชายร่วมสายเื!
164
