ติ้ง ติ้ง
เสียงข้อความเข้าทำให้เลอาละออกจากการยืนเฝ้าพนักงานทำความสะอาด ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนเก็บมือถือสะกิดเรียกพนักงาน
“ขอโทษนะครับเมื่อกี้แฟนส่งข้อความมาบอกว่าของหล่นอยู่ที่รถ หลงลืมเก่งจริงๆ เลย ต้องขอโทษด้วยนะครับ”
“ไม่เป็ไร หาเจอก็ดีแล้วค่ะ งั้นขอตัวนะคะ”
“ครับ พนักงานที่นี่น่ารักจริงๆ เลย” เลอาก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนมองพนักงานทำความสะอาดฉีกยิ้มเดินออกไปเขารีบคว้ากระเป๋าลากออกไปเข้าลิฟต์ที่เปิดพอดีเพื่อทำเื่ออกที่หน้าเคาน์เตอร์
ปึก!
หลังจากเอากระเป๋ายัดใส่เบาะหลังเรียบร้อยก็เปิดประตูเข้ามานั่งที่คนขับเหล่มองรักจังที่นั่งนิ่งก่อนขับออกไปทันทีผ่านไปสักพักบนท้องถนนเลอาจึงเริ่มเปิดปากถามคนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ
“เจ้เป็ไง ได้มาไหม”
“ได้” รักจังตอบกลับพร้อมฉีกยิ้มที่แห้งเหือดทำเลอาเริ่มไม่มั่นใจกับสิ่งที่ได้ยิน รักจังล้วงหยิบของออกมาจากกระเป๋ากางเกงถือห้อยโตงเตง เลอาจอดรถเทียบริมทางก่อนคว้ากางเกงในมาดูอย่างจับผิด
“เจ้แน่ใจนะว่านี่ของหลุยเทียนเปา”
“ไม่ มันไม่ใช่ของเปาเปา ฮืออออ หยิบมาผิดแถมเกือบโดนจับได้อีก อีตาซาลาเปานั่นฉลาดชะมัดถ้าไม่ใช่เพราะตอนเด็กเป็นักวิ่งนะ โดนจับได้แน่ เสียทั้งเงินทั้งงาน ฮือออ เลอา” รักจังเปิดกระจกดึงกางเกงในตัวต้นเื่ปาทิ้งออกนอกรถก่อนหันไปคว้าคอเลอามากอดปลอบใจตัวเอง
“โอ๋ เจ้ ไม่เป็ไรนะ ยังมีโอกาส”
“โอกาสอะไรไม่ทราบปานนี้นะไหวตัวป้องกันยิ่งกว่าเ้าชายอีกมั้ง” รักจังปล่อยมือออกนั่งกอดอกพิงเบาะอย่างเหนื่อยใจ
ตืด ตืด
เสียงสั่นจากมือถือดังจนได้ยินเลอาล้วงหยิบออกมารับสายอย่างงุนงงกับผู้โทรเข้าที่ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรมา
“ฮัลโหลมีอะไรนิว”
[รีบกลับมาด่วนเลย เร็วๆนะ แค่นี้] พูดจบก็วางสายไปทันทีทำเ้าของมือถือนั่งงงมองตาปริบๆ ก่อนหันมองหน้ารักจังที่เท้าคางกับกระจก
“นิวตันว่าไง”
“ไม่รู้สิเจ้บอกให้รีบกลับด่วน”
“กลับก็กลับ” รักจังตอบกลับอย่างเหนื่อยใจทำให้เลอาขับรถออกสู่ท้องถนนอีกครั้งมุ่งหน้าไปยังโฮมออฟฟิศ
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยการขับที่เร็วยิ่งกว่าแรงทะลุมิติระดับเลอาทำรักจังต้องรีบเปิดประตูลงรถยกมือกุมขมับสะบัดไปมาเดินเข้าไปด้านใน เลอาเดินตามรักจังเข้าไปพร้อมควงพวงกุญแจรถเล่นถึงกับชะงักค้างกุญแจรถหล่นลงพื้นชนหลังรักจังที่หยุดกะทันหัน
“ไปไหนกันมา” ชายหนุ่มสูงยาวเข่าดีนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟามองหน้าคนที่เพิ่งเข้ามาอย่างสุขุม เลอาค่อยๆ เลื่อนสายตามองไปทางนิวตันที่นั่งอยู่หน้าคอมกับโชกุนจึงรีบวิ่งผ่านไปหาทันที
“องศามาตอนไหนเนี้ยคิดถึงจังเลย มากอดที” รักจังยิ้มแห้งๆ ทำทีตีเนียนเข้าไปกอดชายหนุ่มที่เลิกคิ้วตบหลังหญิงสาวเบาๆ
“ข้อความส่งไปเป็ร้อยไม่เคยดูสิท่า ของฝากคงไม่ต้องเอาแล้วเนอะ” องศา ชายหนุ่มที่ดูมาดแมนขยี้ใจสาวเอ่ยขึ้นพร้อมลุกยืนมองหน้ารักจังที่มองค้อน
“แกจะใจร้ายกับใครก็ได้แต่ไม่ใช่กับเพื่อนที่น่ารักอย่างฉันนะคะคุณองศา”
“อย่ามาเปลี่ยนเื่ตอบมาก่อนว่าแผนสำเร็จหรือเปล่า” คำถามขององศาทำรักจังมองฉงนอย่างแปลกใจเอียงหน้ามองนิวตันที่ยกมือส่ายหน้าไปมาแล้วถูกโชกุนมองค้อนจึงลดมือลง รักจังหันกลับมามองหน้าองศาอีกครั้งอย่างจนมุม
“ไม่สำเร็จ”
“แสดงว่าออกไปจริง” คำพูดขององศาทำรักจังชะงักอีกครั้งก่อนเหล่มองนิวตันยกมือตบหน้าผากส่ายหน้าไปมา
“นี่แกหลอกฉันหรอเพื่อนบ้า” รักจังยกมือตีแขนองศาอย่างจนมุมไร้ทางออก
“ไปเล่าบนห้องเดี๋ยวนี้เลย” องศาคว้าแขนรักจังพร้อมมองอย่างจับผิด
“ห้องใคร โชกุนหรือฉัน” รักจังเดินตามขึ้นบันไดไม่วายแซวแหย่คนที่จูงมือเดินนำแต่คนที่ถูกกล่าวถึงอยู่ด้านล่างก่อนยกมือตบอกตัวเองเบาๆ ให้หายใจโล่งขึ้น นิวตันกับเลอาหันไปตีมือกันอย่างเข้าขาแยกไปนั่งประจำที่หน้าคอมเปิดทำงานของแต่ฝ่าย
หลังจากเข้ามาในห้ององศาก็กวาดสายตามองหาบางสิ่งบางอย่างที่ตนนำมาด้วยแต่กลับไม่มีแม้แต่ร่องรอย องศาเท้าเอวหันกลับจะก้าวขาออกจากห้องแต่รักจังยืนกางแขนขวางไว้
“จะไปไหนเหรอ”
“เอากระเป๋าขึ้นมานี่นะสิ แสบนักนะนิวตัน” องศาจับแขนรักจังให้หุบลง
“กระเป๋าไม่หนีไปไหนหรอกอยู่ห้องโชกุน จะปิดทำไมรู้กันหมดแล้ว แหมคิงกับควีนไม่รู้ก็บ้าแล้ว” รักจังยกมือปัดแขนองศาอย่างเย้าแหย่ชอบอกชอบใจ
“เอาเื่ตัวเองก่อนไหม ไปก่อคดีอะไรมาไม่ทราบ” เมื่อการรู้ทันของเพื่อนชายเผยขึ้นอีกครั้งทำรักจังมีอาการเซ็งหน่ายทันทีเดินคอตกไปนั่งบนเตียงก่อนโน้มตัวลงนอนหงายกางมืออย่างหงุดหงิด
“แกก็รู้ว่าฉันรักบริษัทนี่มากฉันต้องหาเงินมาหมุนให้ลูกน้องอยู่รอด ไม่งั้นบริษัทต้องปิดแน่ เฮ้อ แต่ที่ทำกลับเสียเงินยิ่งกว่าเดิม เป็การลงทุนที่ขาดทุนย่อยยับแถมเสี่ยงอีกต่างหาก หงุดหงิดชะมัดไม่น่าพลาดเลย”
“แล้วทำไมมีอะไรไม่ปรึกษารอฉันกลับมา”
“รอแกบริษัทร้างพอดีไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่” รักจังเหล่มององศาที่ยืนกอดอกมองเธอแล้วนั่งลงโน้มตัวลงนอนหงายอยู่ข้างๆ
“ไหนเล่ามาสิว่าไปทำอะไรมา”
“แกรู้จักวงริเวอร์ไหม”
“ใครไม่รู้จักก็โง่แล้ว” คำตอบที่ได้ยินทำรักจังแทบกระอักออกมาเป็สายเืมองค้อนเพื่อนชายที่เลิกคิ้วชี้หน้า “แกไม่รู้จักหรือไง เชย”
“เออแต่ตอนนี้รู้จักแล้ว นั่นแหละฉันได้ยินว่ากางเกงในของอีตาซาลาเปามีค่าหกหลักแกเคยได้ยินข่าวนี้ไหม”
“ใครไม่เคยได้ยินก็โคตรโง่” จึก! เหมือนศรปักลงกลางอกซ้ำเข้าดอกเดิม สีหน้ารักจังเริ่มขุ่นมัวยกมือตีแขนองศาที่หัวเราะคิกคักชอบใจ
“แกว่าฉันหรอ เพื่อนบ้า”
“สรุปเลยนะนี่คือสาเหตุที่แกเสี่ยงเข้าไปหาริเวอร์เพื่อเงินมาหมุนบริษัท แล้วแกให้เลอาวางแผนเนี้ยนะ รอบคอบตายเลยทั้งนิวตันและเลอาได้เื่ที่ไหน ทำไมไม่ปรึกษาอีกคน” องศาหยุดเว้นหลีกเลี่ยงการเอ่ยชื่อคนหนึ่งคน
“โชกุนนะหรอ บ่นเก่งยิ่งกว่าพ่อฉันอีก แกคิดว่าหมอนั่นจะวางแผนให้ฉันหรือไง นี่แกงอนอะไรกันปะเนี้ย” รักจังเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเหล่มององศาที่เปลี่ยนเป็ยืนขึ้นจับเสื้อขยับให้เข้าที่เข้าทาง
“เปล๊า”
“เสียงสูงระวังคอแห้งนะเพื่อนรัก” รักจังลุกขึ้นกระทุ้งศอกแหย่องศาที่เบี่ยงหน้าหนีก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำรักจังหรี่ตามองแล้วเดินไปดักรออยู่หน้าห้องน้ำอย่างยียวน
1K
