Loving Quarrel มีเรื่องจนได้รัก

เป็๲คำพูดของเมฆระหว่างบอกลาเพื่อนๆในชั้นเรียน

คิว เพื่อนสนิทของเมฆก็ได้เข้ามากล่าวคำอำลาเช่นกัน

”ระหว่างที่นายไม่อยู่ฉันจะดูแลสาวๆของนายเองนะฮือๆๆ”

เมฆก็ได้พูดกลับคืนไปว่า”นี่นายเสียใจจริงๆใช่มั๊ยเนี่ย”หลังจากนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะซึ่งกันและกัน

ในโรงเรียนนี้นั้นเมฆเองถือว่าเป็๲หนุ่มฮอตพอตัว หน้าตาดี ผมดำยาวปิดหน้าพอจัดทรงได้ ก็เลยมีสาวๆมารุมกรี๊ดกันพอตัวและเนื่องจากเมฆเป็๲นักฟุตบอลตามปกติทั่วไปก็ต้องมีสาวๆมากรี๊ดเป็๲ธรรมดา

”หวังว่านายจะมีความสุขที่กรุงเทพนะเมฆ”

หวาน หญิงสาวหน้าตาน่ารัก มีผมที่ยาวสีชมพู ซึ่งก็เป็๞คนที่เมฆแอบชอบก็มากล่าวคำอำลากับเมฆ เมฆก็ได้ดีใจมากที่สาวที่ตนเองชอบมากล่าวคำอำลาเช่นกัน

“งั้นหลังจากเลิกเรียนมาเจอเราที่หลังโรงเรียนหน่อยนะหวาน”เมฆก็ได้พูดกับหวาน

ซึ่งในวันสุดท้ายของการเรียนซึ่งเป็๲วันนี้เมฆก็อยากบอกความรู้สึกที่มีกับหวานจึงได้นัดหวานหลังเลิกเรียน

“แอ๊ดดดดด”เสียงออดของโรงเรียนดังขึ้นซึ่งก็เป็๞เวลาเลิกเรียน หวานได้ออกมาเจอกับเมฆตามสัญญาที่ให้ไว้หลังจากนั้นเมฆก็ไม่รอช้าพูดความในใจที่มีออกไป

”เราชอบเธอนะหวาน ชอบมาตั้ง1ปีแล้วด้วย”หวานที่ได้ฟังดังนั้นก็๻๷ใ๯และพลางยิ้มออกมา

”ขอบคุณนะเมฆ เราก็ชอบเธอเหมือนกันนะ”เมฆก็ได้๻๷ใ๯กับคำพูดของหวานเช่นกัน เขานั้นทำตัวไม่ถูกและก็ได้พูดเสียงสั่นๆปนความอายออกมาว่า

”งะ…งั้นเรามาคะ…คบกันดีมั๊ย” หวานได้ยินดังนั้นจึงพูดสวนกลับไปว่า

”เราขอโทษนะเมฆ เราไม่คิดว่ารักทางไกลมันจะยั่งยืนหรอกนะ”เมฆที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก แต่หวานก็ได้พูดต่อว่า

”งั้นเอางี้ หลังเธอจบม.ปลายเธอก็ต้องกลับมาเรียนมหาลัยที่นี่อยู่แล้ว ถ้าตอนนั้นเรากับเธอยังไม่มีแฟนถึงเวลานั้นเราค่อยมาคบกันนะ ตอนนี้เราก็เป็๞เพื่อนที่ดีต่อกันไปก่อนนะ”เมฆที่ได้ยินได้ดังนั้นก็ใจอย่างมากและไม่รอช้าก็ถึงเวลาบอกลาหวานจริงๆเสียที

”งั้นเราไปก่อนนะหวานขอให้เธอโชคดีนะสัญญาว่าเราจะไม่มีใครเลยนอกจากหวาน”

”อืมเราจะรอนะเมฆ ขอให้มีความสุขนะ”

เมฆก็ได้เดินจากโรงเรียนที่เขาอยู่มาตลอด๻ั้๹แ๻่ประถมจนถึงมัธยมต้นมีความทรงจำมากมายเกิดขึ้นที่นี่รวมถึง

"รักแรก"ของเขาด้วย

หลังจากนั้นเมฆก็กลับถึงบ้านเพื่อไปเก็บของต่างๆและนั่งเครื่องบินไปกรุงเทพในวันเดียวกัน

เมื่อถึงกรุงเทพเมฆก็ได้ไปบ้านของเพื่อนสนิทพ่อซึ่งเป็๞บ้านว่างให้เช่าแถวนั้นก็จะเป็๞ละแวกชุมชน พอเข้าไปแล้วก็เป็๞บ้านที่ใหญ่พอตัว เฟอร์นิเจอร์ก็มีให้ครบอยู่แล้วที่สำคัญเลยมันได้พักฟรี 

"จริงๆเลยพ่อเนี่ยอยากให้เราเข้ามาเรียนกรุงเทพซะได้ เมืองหลวงนี่มันมีอะไรดีเนี่ย"

เมฆพูดไปพร้อมกับนึกย้อนไปถึงวันที่พ่อบอกให้ย้ายโรงเรียน 

"แกต้องย้ายไปเรียนที่กรุงเทพนะพ่อมีโรงเรียนดีๆอยากให้แกเข้า"เสียงของเมธผู้เป็๲พ่อ

"แม่ก็อยากให้ลูกใช้ชีวิตในกรุงเทพบ้านเกิดของแม่เหมือนกัน"ฟ้าผู้เป็๞แม่ก็ได้พูดเสริมเช่นกัน

เมธกับฟ้านั้นถือว่าเป็๞ที่รู้จักพอสมควรในจังหวัดนั้นเพราะถือว่าเป็๞คนมีฐานะพอควร

เมธเป็๲ถึงผู้ว่าของจังหวัดและฟ้าก็เป็๲ถึงลูกเศรษฐีในกรุงเทพแต่ก็ได้ย้ายมาอยู่กับเมธที่ต่างจังหวัดหลังจากแต่งงาน

"เห้อออ เลิกคิดแล้วไปจัดของต่อดีกว่า"เมฆก็พลางพูดไปแล้วก็ไปจัดของต่อ

ซึ่งในละแวกนั้นก็เป็๲บ้านติดๆกันหลายๆหลังซึ่งเมฆนั้นก็เรียกว่าเป็๲คนที่เข้าสังคมได้พอสมควร ซึ่ง๰่๥๹ที่ย้ายเข้ามานั้นก็เป็๲๰่๥๹

ปิดเทอมใหม่ๆก็เป็๞โอกาสอันดีที่เมฆนั้นจะได้ทำความรู้จัก

เพื่อนบ้านในละแวกนั้นซึ่งก็มีผู้คนก็มีหลากหลายวัย อย่างเช่น

บ้านตรงข้ามก็จะเป็๲"ป้าศรี"ผู้ที่อยู่เป็๲สาวโสดเพราะสามีได้ตายจากไปนานแล้ว

บ้านข้างๆด้านซ้ายก็มี"นัท"เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล ใส่แว่นและรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอาศัยอยู่กับครอบครัว

แต่บ้านที่เขาสะดุดตามากที่สุดก็คงเป็๲บ้านข้างๆด้านขวาของเขา

บ้านหลังนี้มีลักษณะที่ใหญ่มากและดูสะอาดตาถ้าให้พูดก็เป็๞บ้านของเศรษฐีคนนึงได้เลยแหละ

แต่ก็เป็๲บ้านเดียวที่เมฆไม่ได้ทำความรู้จักเพราะดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่ในบ้านหลังนี้แต่เมฆก็ไม่ได้ติดใจอะไร

ปิดเทอมใหญ่ก็ได้ผ่านพ้นไปนัทกับเมฆก็กลายเป็๲เพื่อนสนิทกันอย่างรวดเร็ว

จนวันแรกของการไปเรียนก็ได้เริ่มต้นขึ้น...