ณ วิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ประเทศไทย
"อย่าลืมติดต่อฉันเด็ดขาดนะเฟ้ย ติดต่อฉันทันทีที่แกได้เข้าเกมแล้ว ฉันจะช่วยซัพพอร์ทนายเองเพื่อนรัก"
นักศึกษาหนุ่มทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติในเวลาพักเบรค
"เออๆ ฉันไม่ลืมหลอก ว่าแต่ทำไมแกเซ้าซี้ให้ฉันไปเล่นเกมกับแกนักนะเ้าอ้วน"
ชายหนุ่มตอบเพื่อนอย่างเซ็งๆ เพราะเขาไม่ชอบที่จะเล่นเกมเท่าไหร่
นักศึกษาคนนี้มีชื่อว่า ก๊อด อนาวิน โอดะ ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น หน้าตาหล่อเหลา ผมสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาว ดวงตาสีดำแบบชาวเอเชียทั่วไป
ส่วนเพื่อนของเขา ฉายา "เ้าอ้วน" ชื่อจริงๆ ภูมิ ภูมิทัศน์ กิจขจรเดช คู่หูของก๊อดทเรียนด้วยกันมาั้แ่อนุบาลจนตอนนี้ทั้งคู่อยู่มหาลัยปีหนึ่งแล้ว และวันนี้เป็การเรียนวันสุดท้ายของชั้นปีแรก และจะได้หยุดยาวสามเดือน เขาจึงชวนเพื่อนรักให้มาเล่นเกมด้วยกัน
"SSS Online เปิดตัวมาได้หกเดือนแล้ว แล้วตอนนี้อันดับแร็งค์กิ้งของฉันก็อยู่ที่99แล้วด้วยในกลุ่มอาชีพอัศวิน แจ๋วมั้ย ติดหนึ่งในร้อยเลยนะโว้ย ติดหนึ่งในร้อย"
เ้าอ้วนบรรยายอย่างภูมิใจพร้อมเอามือไปเขย่าคอเสื้อของก๊อด ส่วนก๊อดนั้นทำหน้าเ็าไร้อารมร่วมอย่างเห็นได้ชัด
"ทำไมแกไม่ตื่นเต้นกับฉันเลยล่ะ ฉันรู้นะว่าแกเป็เทพเ้าแห่งเกม แต่เกมนี้มันแตกต่างกันนะโว้ย ถึงแกจะได้ที่หนึ่งของเกมแล้วๆมาที่เราเล่นด้วยกัน แต่เกมนี้ฉันรับลอง ถ้าแกได้ััมันแกจะหยุดเล่นมันไม่ได้เลย อีกอย่างนี่มันนะดับโลก ต่างจากที่แกกับฉันเคยเล่นกันมาลิบลับ"
จริงๆแล้วก๊อดเป็คนที่เล่นเกมมาแล้วหลายเกมและเป็ที่หนึ่งมาตลอด เขาเคยเป็ตัวแทนประเทศคว้าอันดับหนึ่งของทวีปมาแล้วหลายเกม นั่นจึงทำให้เขาเบื่อกับเกมเ่าั้ เพราะเขาคิดว่ามันก็แค่เกม ชีวิตจริงต่างหากที่เขาจะต้องทำให้ประสบความสำเร็จ
แต่เกมSSS Online นั้นแต่ต่าง หกเดือนมานี้มีคนมากมายที่ทำเงินกับมันเป็กอบเป็กำ เป็ที่ยอมรับทั่วโลกแล้วว่าโลกอีกใบในเกมนั้นสามารถเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตได้เลย และด้วยการปลุกปั่นของเพื่อนรักอีกทั้งกระแสของสังคม ทำให้ก๊อดยอมซื้อเครื่องเล่นในราคาแพงมาทดลองเล่นในวันพรุ่งนี้จนได้
ทั้งสองคุยกันสักพักก็แยกกันไปชั้นเรียนของตัวเอง ก่อนกลับบ้านภูมิได้ย้ำกับก๊อดถึงชื่อตัวละครของเขา และเตือนว่าอย่าไปก่อเื่อะไรใน่เริ่มต้นเพราะเขารู้ว่าเพื่อนของเขานั้นมีฝีมือมาก และไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร เขายืนอยู่จุดสูงสุดมาตลอด เคยมองผู้คนลงมาจากหอคอยงาช้าง แต่เวลานี้ก๊อดเป็แค่เพียงผู้เล่นเริ่มต้น ต่างจากคนที่เริ่มเล่นไปก่อนแล้วหกเดือน
"เอาล่ะ นายจะเริ่มพรุ่งนี้ใช่ไหม"
"อืม วันนี้ฉันต้องเคลียร์ธุระทางบ้านก่อน คงจะไม่มีเวลาจนถึงดึกเลย"
"งั้นก็ตกลงตามนั้น ฉันจะรอนายในเกม"
ทั้งสองแยกย้ายกลับบ้าน รถเบนซ์คันหรูมาจอดตรงหน้าภูมิจากนั้นคนขับรถเดินมาเปิดประตูให้ทันที ทำให้รู้เลยว่าภูมิหรือเ้าอ้วนนั้นฐานะทางบ้านไม่ใช่เล่นๆ ส่วนก๊อดเดินไปขึ้นรถประจำทางเพื่อทำธุระส่วนตัวของเขาในวันนี้
ในรถเบนซ์คันหรู
'ทำไมเ้าก๊อดมันไปใช้รถประจำทางแทนที่จะขับรถตัวเองมาหว่า เป็ถึงลูกชายเ้าของโรงพยาบาลที่ดีที่สุด ทำตัวลึกลับชิบ'
ภูมิคิดในใจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมาก๊อดลงที่ป้ายรถประจำทางแถวย่านชุมชนแออัด และเดินเข้าไปยังชุมชนนั้น ถึงแม้จะผ่านไปกี่ยุคโลกจะก้าวล้ำไปสักแค่ไหนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนจนและคนที่ยังขาดโอกาสก็ยังมีอยู่ในสังคม
ก๊อดเดินเข้าไปลึกเรื่อยๆผู้คนที่พบเห็นเขาเริ่มที่จะพยักหัวและยิ้มให้เขาตลอดทาง จนมาถึงศูนย์ช่วยเหลือในชุมชน
"อ้าวคุณก๊อด สวัสดีค่ะ ทำไมไม่โทรมาก่อนคะ จะได้เตรียมอะไรไว้ต้อนรับ"
"ไม่เป็ไรครับป้า พอดีว่าผมอาจจะไม่ได้มาที่นี่สักพักครับ เลยมาตรวจเช็คหน่อยว่าพวกอุปกรณ์หรือสิ่งช่วยเหลือทางการแพทย์ที่จำเป็มีอะไรขาดบ้างไหม"
"งั้นเชิญคุณก๊อดด้านในก่อนเลยค่ะ"
คนดูแลเชิญก๊อดเข้าไปในศูนย์ช่วยเหลือ เมื่อเข้ามาก็พบคนหลายคนที่กำลังใช้บริการอยู่ หลายคนที่เห็นก๊อดต่างยกมือไหว้ทักทายอย่างยิ้มแย้ม
ศูนย์ช่วยเหลือนี้เป็ศูนย์ช่วยเหลือทางด้านการรักษาพยาบาลฟรี ในชุมชนยากไร้แห่งนี้ ซึ่งก๊อดเป็คนก่อตั้งขึ้นโดยใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์ของธุรกิจทางบ้านมาช่วยเหลือผู้คนเหล่านี้ และได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวของเขาอย่างดี
"นี่ค่ะคุณก๊อดรายการของที่ขาด แล้วก็จำนวนของที่สต็อกสามเดือนตามที่คุณก๊อดสั่ง"
"ขอบคุณมากครับป้า เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้คนเอาของมาให้ แล้วถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ตลอดเลยนะครับ"
ก๊อดรับลิสต์รายการจากคนดูแล จากนั้นโทรสั่งของตามรายการทันที หลังจากวางสายคนดูแลก็อดที่จะถามก๊อดไม่ได้
"เอ่อ... คุณก๊อดคะ คุณก๊อดจะไปไหนหรอคะตั้งสามเดือน ถึงได้สั่งของมาไว้สต็อกมากมายขนาดนี้"
ก๊อดยิ้มในขณะที่ป้าหน้าตาไม่สบายใจเพราะกลัวว่าจะก้าวก่ายเื่ส่วนตัว
"ออกผจญภัยอีกครั้งน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ มีอะไรโทรหาผมได้ตลอดเวลา"
ป้าค่อยๆคลายความไม่สบายใจบนใบหน้า จากนั้นพาก๊อดเดินชมรอบๆเหมือนเช่นเคย
เวลาล่วงเลยไปถึงค่ำ ก๊อดจึงของตัวกลัว ก่อนกลับเขาแวะอุดหนุนร้านค้าแถวนั้นทุกร้าน และนำของที่ซื้อมาแจกจ่ายคนบนรถประจำทางฟรี
"ใคร้าอะไร เดินมาหยิบได้เลยนะครับ ฟรีครับ"
ก๊อดถึงบ้านเวลาสามทุ่มพอดี บ้านหลังใหญ่เนื้อที่กว่าสิบไร่ใจกลางเมืองหลวง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเ้าของบ้านต้องรวยขนาดไหน
ก๊อดอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็มองไปที่เครื่องแคปซูลขนาดเท่าคนตัวใหญ่ๆเข้าไปนอนได้สบาย
"ลองเข้าไปดูหน่อยดีกว่า"
ก๊อดยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ต่างจาก่เวลาก่อนๆลิบลับ
เขาเปิดฝาเครื่องเล่นและลงไปนอน เสียบการ์ดประจำตัวพลเมือง จากนั้นใส่หมวกเชื่อมต่อทันที ฝาเครื่องเล่นปิดลงพร้อมระบบปรับอากาศทำงาน กลิ่นหอมดอกไม้ลอยมาเข้าจมูก ทำให้เขาหลับไปในที่สุด
[ยินดีต้อนรับนักผจญภัย]
[เริ่มทำการสร้างตัวละคร]
ก๊อดลืมตาตื่นขึ้น ทิวทัศน์รอบๆกลายเป็ทุ่งกว้างเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา สายลมพัดโชยมาเบาๆ ดอกไม้ต้นเล็กๆปริวโบกตามลม มองเห็นลำธารสายเล็กๆไหลผ่านไกลๆ กระต่ายวิ่งเล่นหากินกันหลายคู่
"ว้าว"
คำเดียวเท่านั้นที่ก๊อดพูดออกมา สายตาของเขาเหมือนกำลังต้องมนต์สะกด
[กรุณาปรับลักษณะ ท่านสามารถปรับใบหน้าและร่างกายได้เพียง30%จากเดิม]
เสียงระบบดังขึ้นบนหัว พร้อมทั้งเสียงอธิบายวิธีการเล่นเบื้องต้นของเกม เช่นหน้าต่างสถานะ และช่องเก็บของ เพียงแค่ใช้ความคิดในการออกคำสั่ง ความหิวมีผลกับค่าสถานะ และอื่นๆอีกเล็กน้อย
ก๊อดไม่ได้ปรับอะไรมาก เพียงแค่ประสีผมเป็สีบรอนด์เทา ดวงตาสีฟ้า เพิ่มกล้ามเนื้อนิดหน่อยเท่านั้น
[โปรดตั้งชื่อ]
"เบย์ลอร์ดจี"
[ท่านสามารถใช้ชื่อนี้ได้]
[โปรดไปที่อาคารเริ่มต้นเพื่อรับของใช้เริ่มต้นหลังจากวาร์ปไปยังเมืองเริ่มต้น]
[เราจะส่งคุณไปใน สาม สอง หนึ่ง]
ก๊อดเป็แสงหายไปจากตรงนั้น จากนั้นเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในเมืองๆหนึ่งแล้ว ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน ทำให้ก๊อดอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้
'โคตรสมจริง แยกไม่ออกเลย ถึงว่าทำไมเกมนี้ถึงประสบความสำเร็จขนาดนี้ มันต่างจากที่เราเคยเล่นมาโดยสิ้นเชิง'
ก๊อดเริ่มมองหาอาคารสูงๆตามข้อมูลที่ได้มาจากระบบเพื่อรับไอเทมเริ่มต้นจากอาคารผู้เล่น ตลอดทางมีผู้คนเดินไปมามากมาย อีกทั้งยังมีคนมานั่งขายของบนพื้นด้วย
"รับตัวทำดาเมจระยะไกลหนึ่งคนเพื่อไปล่าบอสด้วง ตอนนี้ในตี้มีพระแล้วสองแล้ว"
"มีอาวุธเลเวล5-10ขาย ราคาถูกมากๆเชิญทางนี้"
"รับปีกค้างคาวชิ้นละสองทองแดง เอาเยอะมากๆ"
สิบห้านาทีผ่านไปก๊อดก็เดินมาถึงหน้าอาคารผู้เล่นเริ่มต้น เขาเดินเข้าไปที่เค้าเตอร์ตรงกลางทันที
ก๊อดเป็คนเล่นเกมมามาก มันทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ต่างๆได้อย่างง่ายดาย และเขาได้ศึกษาเกมนี้มาจากเพื่อนของเขามาแล้ว ทำให้ก๊อดรู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรก่อนหลังเพื่อที่จะทำให้ตัวละครของเขาเติบโตอย่างรวดเร็ว
"ยินดีต้อนรับท่านนักผจญภัย มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่"
พนักงานถาม
"ผมมาเอาไอเทมผู้เริ่มต้น"
"รอสักครู่ค่ะ"
พนักงานทำการเช็ครายชื่อจากนั้นได้มอบถุงผ้าให้กับก๊อด
"ขอให้ท่านโชคดี"
ก๊อดเปิดดูในถุงผ้าก็พบขนมปังห้าชิ้น มีดสั้นหนึ่งเล่ม และโพชั่นเพิ่มเืขวดเล็กสามขวด
"ประมาณนี้แหละนะ ก่อนอื่นจากที่เ้าอ้วนเคยบอกมา ประตูทางทิศใต้น่าจะเหมาะกับเราที่สุด"
ก๊อดไม่คิดมากเดินไปยังประตูทิศใต้ทันที
เมื่อออกมานอกเมือง ก๊อดก็เห็นผู้คนจำนวนมากเกาะกลุ่มกันล่าด้วงั์ที่มีเลเวล5 ประตูทิศนี้มีมอนสเตอร์เริ่มต้นที่แข็งแกร่งที่สุด แม้ว่าก๊อดจะเป็ผู้เล่นใหม่ แต่เขาผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน เขาเลือกประตูทิศใต้ที่มีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อเร่งเก็บค่าประสบการณ์
"คนเยอะดีแฮะ"
ก๊อดยิ้มจากนั้นวิ่งตรงผ่านกลุ่มผู้เล่นมากมายจนไกลจากเมืองไปเรื่อยๆ เป้าหมายของเขาไม่ใช่ด้วงั์พวกนี้
"เกมไหนมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ รู้สึกได้เลยว่าหัวใจกำลังเต้นเหมือนกลอง มันกำลังตอบรับความตื่นเต้นของเรา ฮ่าๆ"
ก๊อดเผยให้เห็นอีกด้านหนึ่งทันทีเมื่อเขาเล่นเกม จากชายที่ดูไม่กระตือรือล้น ตอนนี้กลับมีรอยยิ้มและสายตากระหายในบางสิ่ง
8K
