@Rainbow around the bow
ผมเหม่อมองป้ายสีดำขนานใหญ่ สายรุ้ง งั้นเหรอความหมายเหมือนชื่อผมเลยแห่ะสมเป็คาสิโนระดับประเทศจริงๆ แค่ยืนอยู่ข้างนอกราศีความรวยยังจับสร้างหมดไปกี่ล้านพื้นที่กว้างมากให้ผมเดาคงจะห้าร้อยหกร้อยไร่ตึกสูงมีมากกว่าสามสิบชั้นผมก้าวขาเข้าทางประตู
ผมรู้สึกได้ว่านี่แค่ขั้นแรกกล้องวงจรปิดติดแทบทุกมุมผมกลืนน้ำลายอย่างขนลุก
บริเวณรอบๆ มีสระว่ายน้ำเต็มไปด้วยหนุ่มสาวที่อยู่ในชุดวาบหวิวบางคนก็ไม่สวมอะไรเลยผมหลับตาทำใจพยายามเก็บบรรยากาศทำไมบางคนถึงต้องใส่ปลอกคอแถมมีคนจูงด้วยอากาศมันแปลกขึ้นทุกทีเดี๋ยวก็หนาวเดียวก็ร้อน
อีกตรงข้างสระเป็อ่างโฟมขนานใหญ่กักรอบวงด้วยรถราคาแพงหลายรุ่นและผมก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อผมเห็นกระจกรถทุกคันถูกฝังด้วยเพชรแสงระยิบระยับสวยงามเอาตรงๆ นะเหมือนผมอยู่เมือง์
ผมไม่รอช้าก้าวเข้าไปในลิฟต์รอจนถึงประตูชั้นสองมีบอดี้การ์ดตัวใหญ่คุมด้วยกันถึงห้าคนเขาโค้งตัวให้ผมก่อนจะยืดบัตรประชาชนผมยิ้มแห้งกำลังจะเดินเข้าก็ถูกเรียกไว้ซะก่อน
"นายลืมเข็มกลัดครับ"
"ผมไม่ได้พกนะ? "
"เอาไปแทนบัตรประชาชนครับทุกคนต้องทำตามนายเล่นเสร็จค่อยเอากลับมาแลกมันคือกฎของที่นี่"
บอดี้การด์คนหนึ่งจัดการติดเข็มกลัดสีทองใส่กับเนื้อผ้าข้างซ้ายถึงผมจะงงแต่ก็ต้องทำตามกฎผมถูกปล่อยเป็อิสระประตูสองแตกต่างกับประตูแรกอย่างสิ้นเชิง
มีควันลอยเต็มทั่วห้องคล้ายหมอกเวทีสีแดงถูกตั้งอยู่ตรงกลางรอบๆ มีตู้กระจกขนานใหญ่สิ่งที่ถูกขังไว้ในนั้นก็คือสัตว์ สิงโต เสือ จระเข้ รวมถึงหมีั์ตัวใหญ่ขนสีดำ ผมเงยหน้ามองข้างบนถึงกับกุมหัวใจ
ฉลามกำลังกินเสือ
อะไรกันผมไม่แปลกใจเลยที่พวกนักการเมืองหรือแม้แต่พวกเศรษฐีจะชอบมาคาสิโนแห่งนี้ตำรวจเคยเรียกหมายจับบ้างไหมผมส่ายหัวขึ้นไปชั้นที่สามสี่ห้าจนผมรู้สึกเหนื่อยจึงหยุดมาอยู่ชั้นที่ยี่สิบ
เสียงเฮลั่นดังสนั่นความโกลาหลครอบคลุมทั่วบริเวณผมเดินเข้าใกล้สิ่งผิดกฎหมายเรื่อยๆ ไปจนมองเห็นจุดเด่นสุดบนโซฟาสีแดงมีชายและหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียลูบไล้กันอย่างไม่อายพวกผีดิบที่กำลังเล่นการพนันอยู่ด้านล่าง
ผมได้ััได้ถึงเสียงโซ่แต่เห็นหน้าพวกเขาไม่ชัดนักเพราะมันค่อยข้างมืด
เปรี้ยง⚡
เหมือนร่างกายถูกไฟฟ้าซ็อตเมื่อสายตาผู้ชายคนนั้นมองจ้องมาที่ผมสีตาเขาน่ากลัวย้อนแย้งกับความรู้สึกคุ้นเคยผมถอยหลังตัดสินใจยกเลิกความคิดสีเทาจนชนเข้ากับใครสักคน
"เหี้ย เดินยังไงให้ อ้าว ไอ้กรด! "ผมรีบเงยหน้าด้วยความอุ่นใจเมื่อได้เจอกับเพื่อนเก่า
"ไอ้ปาม ไม่แก่ขึ้นเลยนะมึง"
"ฮ่า มึงก็ยังเตี้ยเหมือนเดิม" ไอ้ปามแซวยื่นมือมาแตะไหล่ผม
"กูก็ตัวได้เท่านี้แหละ" ผมตอบน้ำเสียงไม่ดีนัก
"เออ มึงมาเล่นเหมือนกันอ่อวะ"
"อ่อ แค่คิดว่ะยังไม่ได้ลองนี่ว่าจะกลับละ"
"เฮ้ย อย่าพึ่งรีบกลับดิลองก่อน มา เดียวพี่พาไปเอง"
ไอ้ปามล็อคคอผมพาเดินไปแลกชิป
"มึงเอาเท่าไร" ไอ้ปามถาม
"กูมีเงินแค่ห้าหมื่น"หมดเนื้ดหมดตัวครับที่มี
"โอเคร เฮ้ย! น้องไอ้เตี้ยนี่ห้าหมื่นส่วนของกูห้าล้าน"
ผมถึงกับผงะเมื่อได้ยินตัวเลขเจ็ดหลักฐานะบ้านมันก็ไม่ได้รวยเรียกว่าแถบไม่มีกินเลยดีกว่าแต่ผมก็คลายความสงสัยไอ้ปามมันคงทำงานได้ตำแหน่งสูงไอ้นี่มันฉลาดเรียนเก่ง
หลังจากแลกชิปเรียบร้อยปามก็พาผมเข้ามาในลิฟต์กดชั้นที่ห้าสิบไอ้ปามยิ้มมีความสุข
"ทำไมเราไม่เล่นชั้นนี้"ผมตั้งคำถาม
"หึ ชั้นนี้มีแต่พวกกากๆ พวกมีสมองเขาต้องเล่นชั้นวีไอพีเท่านั้นว่ะ"
ผมพยักหน้าเออออไปกับไอ้ปามลงทุนห้าหมื่นถ้าดวงดีผมอาจจะได้เงินกลับไปเป็ล้านแค่คิดความโลภที่ฝังลึกอยู่ใต้จิตใจก็ฮึกเหิม
แค่ลองเล่นครั้งเดียวเท่านั้นแพ้ก็คือกลับ
++Exclusive++
ผมอ่านป้ายที่ติดไว้หน้าห้องก่อนจะดึงแขนเสื้อเพื่อนตัวโตย้ำชี้นิ้วให้มันดูชัดๆ
"ห้องพิเศษ? "
"เข้ามาเถอะ เชื่อกู" ไอ้ปามกระชากแขนผลักผมเข้าไปข้างใน
"เห็นไหม คนน้อยแถมกลิ่นหอมด้วย"
ผมอึ้งกับการออกแบบ ห้องนี้ปกคลุมไปด้วยเงินดอลลาร์แม้แต่พื้นยังเป็เงิน เงินที่เคลือบด้วยกระจกหลายชั้นมันไม่ใช่รวยธรรมดาแล้วแบบนี้ต้องเรียกว่ามหาเศรษฐีร้อยๆ ๆ รอบ
ชั้นวีเอพีคนโล่งมากนับได้ห้าสิบคนรวมผมกับเพื่อนก็เป็ห้าสิบสอง
"เชิญครับ" บอดี้การ์ดผายมือไปที่โต๊ะพนันแต่สายตาผมกลับมองไปอีกทาง
"มึงจะเสี่ยงดวง รูเล็ท? "
"เออ อย่างอื่นกูเล่นไม่เป็ว่ะ"
"มึงเลือกถูกแล้วเพื่อน"ไอ้ปามหัวเราะในลำคอเหมือนคนโรคจิต ไอ้นี่ท่าจะเป็หนัก
_____________________________________
หนึ่งชั่วโมงกับการกดดันผมฟาดชิปใส่โต๊ะอย่างอารมณ์เสีย ครั้งแรกผมได้ทุนกลับมาเกือบสี่สิบล้านผู้ชายฝ่ายตรงข้าม แม่ง ลงทุนแทงโคตรเสี่ย หลงทางหน้ามืดตามัวได้เงินเยอะผมก็อยากได้เพิ่มยิ่งๆ ขึ้นไปพอเล่นครั้งที่สองผมลงสิบล้านผู้ชายคนนั้นลงสี่สิบล้าน
ตาผมลุกวาวคิดว่าดวงผมต้องขึ้นแน่แต่โชคไม่เข้าข้างผมแพ้ให้ไอ้ผู้ชายคนนั้น ผมไม่ยอมจะเอาเงินของตัวเองกลับมา ตาที่สามผมเลยวางชิปสามสิบล้านขาดตัว ผลสุดท้ายคือดวงตกหมดตัวไม่มีอะไรเหลือ
"มึงยอมได้ไงวะไอ้กรด แม่ง เสียเงินเสียหน้าให้ไอ้ห่าหมีควายนั่นอีก! "
"กูก็ไม่ได้จะยอมหรอกเว้ยแต่กูไม่มีเงินแล้ว! "
"มึงกลัวอะไรกูมีที่ให้กู้" ไอ้ปามกระซิบข้างหูผม
"หมายถึงยืม? "
"เออ นายท่านเขาใจดีไม่คิดดอกเบี้ยเลยนะเว้ย"
ไม่คิดดอกเบี้ยมันน่าสนใจตรงนี้แหละยังไงครั้งนี้ผมก็ต้องชนะเสพสุขได้เงินกลับคืนผมคิดอยู่สักพักก่อนปรายตามองศัตรูฝ่ายตรงข้าม มันแสยะยิ้มพร้อมหยักคิ้วท้าทายผม
"ถ้ากูจะกู้ ต้องทำยังไง"
"ไม่ยากเลยเพื่อนแค่ทำสัญญากู้ยืมกรอกจำนวนเงินที่มึงอยากได้ใส่เช็คแค่นี้มึงก็จะได้ทุกอย่าง"
++Executive++
"นายท่านครับ"
"ขอคำตอบที่ฉันฟังแล้วนายจะไม่ตาย"
"คุณทรงกรดได้ทำการเซ็นสัญญาด้วยการยืมเงินไปร้อยห้าสิบล้านบาทครับ"
"ดี นายกลับไปบ้านใหญ่เตรียมจัดทำห้องเด็กเล็กสักสิบห้อง"
"เอ่อ สิบเลยเหรอครับนายท่าน"
"มันน้อยไป หรือฉันจะทำห้องเก็บศพเพิ่มดี? "
"รับทราบครับนายท่าน"
"ไสหัวไปดูแลคนของฉันได้แล้ว"
"ครับ"
"อ่อ และถ้าฉันกลับบ้านไปต้องได้เห็นห้องลูกๆ ของฉันครบทุกห้องเข้าใจไหม! "
"ตามนายท่านบัญชาครับ"
296
