สนามรอบชิงชนะเลิศแน่นกว่าทุกรอบที่ผ่านมา
อัฒจันทร์ไม่มีที่ว่าง คนที่ไม่มีที่นั่งยืนเกาะอยู่ตามขอบและทางเดิน เสียงฝูงชนหนาจนรู้สึกได้เป็แรงดันในอากาศ และในแรงดันนั้นมีบางอย่างที่ต่างออกไปจากทุกรอบ ไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นของการแข่งขัน แต่หนักกว่า เหมือนมีเื่ที่คนดูรู้กันอยู่แล้วก่อนที่ใครในสนามจะรู้
เอสเดินออกมายังฝั่งของตัวเอง
เสียงแว่วมาจากรอบข้างก่อนที่เขาจะถึงจุดยืน
"นั่นไงสองคนนั้น..."
"ถ้าชนะนี่ กฎตระกูลอัลติเมท..."
"เขารู้ไหมนะ ว่า..."
เอสได้ยินแต่ก็ไม่หยุดฟัง คำครึ่งๆ กลางๆ เ่าั้ลอยอยู่ในอากาศแล้วก็หายไปในเสียงฝูงชน เขาบันทึกไว้ในหัวโดยไม่ตีความ
ก่อนจะหันหน้าเข้าสนาม เขามองขึ้นไปที่อัฒจันทร์ตรงที่จิวและอาเรนั่งอยู่
จิวนั่งตัวตรงอย่างที่เคยเห็นเสมอ แต่สายตาไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังดูการแข่งขัน มันหนักกว่านั้น ไม่ใช่กังวล แต่เหมือนรู้บางอย่างและกำลังตัดสินใจว่าจะทำอะไรกับสิ่งที่รู้
อาเรมองลงมาที่สนาม สีหน้าเรียบ แต่ไม่ใช่เรียบแบบปกติของเขา เป็เรียบแบบที่คนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้
เขาจำสีหน้านั้นไม่ได้จากครั้งไหน
เอสหันกลับมาที่สนาม
ฝั่งตรงข้าม ชูการ์ยืนอยู่แล้ว หันมามองเขาพอดี ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กข้างซ้าย
"พยายามให้เต็มทีละ คู่หู" เธอะโข้ามสนาม เสียงดังพอให้คนดูแถวหน้าได้ยิน
"เธอก็เหมือนกัน" เอสตอบกลับ
กรรมการยกธง
ชูการ์ก้าวก่อน
เร็วกว่าทุกคนที่เอสเคยเจอในงานนี้ ดาบฟันตรง ไม่หลอก ไม่อ้อม แต่มีบางอย่างในจังหวะที่ผิดธรรมชาติ ไม่ใช่เร็วเกินไป แต่จังหวะมันอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่
เอสขยับครึ่งก้าว ดาบสวนขึ้นรับ
แกร๊ง
แรงปะทะหนักกว่าที่ประเมินไว้ ข้อมือะเื เอสดูดซับแรงและอ่านทันที ไหล่ซ้ายเปิด ข้อมือขวาตึง น้ำหนักเท้าไปหน้าเกิน
ฟันสวนทันที
ชูการ์เปลี่ยนกลางทาง ดาบที่ควรจะจบกลับหมุนกลับปัดของเอสออกด้านข้าง
เอสชะงักเสี้ยววินาที
ไม่ใช่เพราะช้า แต่เพราะอ่านผิด
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาหยุดในหัวมากกว่าการชะงักทางร่างกาย ในทุกรอบที่ผ่านมา ระบบที่เขาสร้างขึ้นจากน้ำแข็งมรกต เปลือกหอย และสมาธิที่ฝึกมาในป่า มันทำงานได้ทุกครั้ง เขาอ่าน เขาเห็น เขาฟัน แต่ตอนนี้ในเสี้ยววินาทีแรกของรอบชิง ระบบนั้นพังใน 1 วินาที
ชูการ์ไม่หยุด ก้าวต่อทันที ฟันซ้ำโดยไม่ให้จังหวะหาย
เอสถอยครึ่งก้าวและล็อกสายตา
จุดอ่อนห้าจุด แปดจุด สิบสองจุดผ่านขึ้นมาในหัว แต่ทุกครั้งที่เขาจะเลือก ชูการ์เปลี่ยน ราวกับรู้ว่าเขากำลังจะฟันตรงไหน ไม่มี pattern ไม่มีจังหวะซ้ำ ไม่มีนิสัยที่สร้างขึ้นในไฟต์
ไม่ใช่อ่านไม่ได้ แต่เธอไม่ให้ฉันอ่าน
เอสเลิกรอ
ก้าวเข้าหาแทนที่จะถอยออก ฟันก่อนที่ชูการ์จะเริ่มท่าถัดไป
ดาบทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ แต่ครั้งนี้ไม่มีใครถอย
จังหวะเร็วขึ้น ฟัน ปัด สวน เปลี่ยน คนดูเริ่มตามไม่ทันว่าใครรุกใครรับ เส้นแบ่งระหว่างสองคนในสนามเริ่มเลือน
เอสหยุดอ่านและเริ่มบังคับ ฟันเข้าไปโดยไม่รอช่อง บีบให้ชูการ์ต้องตั้งรับในจุดที่เขาเลือก แทนที่จะรอให้เธอเปิดช่องมาให้ เขาสร้างช่องขึ้นมาเอง
ชูการ์ถอยครึ่งก้าวเป็ครั้งแรก
เอสตามเข้าไปทันที ไม่รออ่าน ไม่รอความมั่นใจ แค่ฟัน
ในขณะที่กดต่อ ตรงไหล่ซ้ายของชูการ์เปิดออกชัดเจน ไม่ใช่ช่องเล็กๆ ที่ต้องหาโอกาส แต่เปิดกว้างพอที่จะฟันเข้าได้เต็มๆ
เขารู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดพลาด
เขายกดาบขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วหยุด
ฟัน = ชนะ
ฟัน = หลังจากนี้ไม่เหมือนเดิม
ชูการ์ตวัดดาบขึ้นมาในจังหวะที่เขาลังเล ปลายดาบเฉียดแก้มขวา เืซึมออกมาเป็เส้นบาง
"ช้าไป" เธอพูดเบาๆ
เอสไม่ถอย เขาก้าวเข้าใกล้กว่าเดิมแทน เข้ามาในระยะที่อันตรายสำหรับทั้งสองฝ่าย ระยะที่ไม่มีใครตั้งรับได้เต็มที่เพราะชิดเกินไป
ชูการ์หรี่ตาเล็กน้อย
เอสฟันตรงเร็ว ชูการ์รับได้แต่ไม่สมบูรณ์ แรงส่งทำให้เธอถอยครึ่งก้าว เอสตามเข้าไปทันที ฟันซ้ำ ไม่รออ่าน ไม่รอความมั่นใจ
ชูการ์รับ ถอย หมุนตัวสวนกลับ แต่เอสเข้าเร็วกว่าครึ่งจังหวะทุกครั้ง
คนดูเงียบลงเรื่อยๆ
แล้วชูการ์หยุด
ไม่ใช่หยุดเพราะโดนกด แต่หยุดเอง เป็เสี้ยววินาทีที่แทบจะไม่มีใครเห็น เธอมองเขาสั้นๆ ก่อนที่จะขยับอีกครั้ง
และในการขยับครั้งนั้น สีข้างเปิดออก
กว้าง ชัด ไม่มีท่าต่อ ระยะพอดี ไม่มีทางรับได้ถ้าฟันเข้าไป เปิดชัดกว่าทุกจุดอ่อนที่เขาเคยเห็นในไฟต์นี้
เอสเห็นชัดมาก
ในหัวเงียบสนิท
ฟัน = ชนะ
ฟัน = หลังจากนี้ไม่เหมือนเดิม
เขายกดาบขึ้นในจังหวะที่เร็วพอสำหรับการฟัน แต่มือเบี่ยงองศาออกเล็กน้อยในวินาทีสุดท้าย
ดาบเฉียดผ่านตัวชูการ์โดยไม่โดน แต่ปลายกระทบกับดาบของเธอในจุดที่มือกำลังเกร็งรับแรง
ดาบชูการ์หลุด
กระทบพื้นหินดังชัด
ทั้งสนามเงียบ
ไม่ใช่แค่เงียบ แต่เป็ความเงียบที่หนัก ไม่มีเสียงเชียร์ ไม่มีเสียงะโ ไม่มีใครขยับ เหมือนทั้งสนามยังไม่ประมวลผลว่าสิ่งที่เพิ่งเห็นนั้นเกิดขึ้นจริง
หนึ่งวินาทีผ่านไป
ยังเงียบอยู่
ชูการ์มองดาบที่อยู่บนพื้นดินอยู่นานกว่าปกติ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา
"นาย…" เธอพูดช้าๆ มีบางอย่างในน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่แน่ใจว่าคืออะไร ระหว่างการยอมรับกับอีกอย่างที่บอกไม่ถูก
"…ชนะแล้ว คู่หู"
เอสเงียบอยู่เสี้ยววินาที
"ขอบคุณนะ ที่ชวนฉันมาเป็คู่หู" เขาตอบ "มีเธอเป็คู่ด้วย มันดีมากเลย"
ลมพัดผ่านสนาม
ชูการ์แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่สีแดงแบบเขิน แต่แดงแบบที่เกิดขึ้นเองโดยไม่ตั้งใจ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วก็เงยขึ้นมา สายตามั่นคงกว่าเดิม
เธอหยุดสักครู่ก่อนจะพูด
"หลังจากนี้มาด้วยกันหน่อยสิ" น้ำเสียงเธอเงียบลงกว่าก่อน จริงจังในแบบที่ต่างจากตอนสู้กัน "มีเื่จะคุยด้วย"
"ได้สิ" เอสตอบ
เสียงกรรมการดังขึ้นจากกลางสนาม
"ผู้ชนะในรอบชิงชนะเลิศ เอส คราฟ"
เสียงฝูงชนดังขึ้นเป็คลื่น แต่เอสมองขึ้นไปที่อัฒจันทร์อีกครั้ง
จิวยังนั่งอยู่ที่เดิม แต่ความหนักในสายตาที่เขาเห็นั้แ่ต้นคลายลงเล็กน้อย ไม่หายไปทั้งหมด แต่เปลี่ยน เหมือนคนที่กำลังรอดูว่าสิ่งที่กลัวจะเกิดขึ้นหรือเปล่า แล้วก็เห็นว่ามันไม่ได้เกิด
เอสพยักหน้าขึ้นเล็กน้อย
จิวพยักหน้าตอบ
ไม่มีอะไรมากกว่านั้น แต่ก็ไม่ต้องมี