เมื่อพิมพิศาลาจากไปด้วยรอยยิ้มแฝงปมแค้นและแผนการบางอย่างในใจหลังโดนกวินปฏิเสธอย่างไม่มีใยดีที่ยิมมวย กวินหันมากระซิบถามรดาด้วยความเป็กังวลและน้ำเสียงห่วงใยใจคอไม่ดี "รดาครับ... ทำไมถึงยอมตกลงรับคำชวนไปงานเลี้ยงปาร์ตี้คืนนี้ล่ะครับ? ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นหรือเฉียดเข้าไปใกล้คฤหาสน์ของเธอเลยแม้แต่ก้าวเดียวครับ"
รดาเอื้อมมือเรียวไปลูบแก้มกวินเบาๆ "เราต้องไปค่ะกวิน... เพื่อจะได้รู้ว่าแม่สาวไฮโซคนนั้นคิดจะเล่นตุกติกหรือมีแผนการร้ายอะไรซ่อนอยู่ และเราจะได้แสดงให้เห็นอย่างผ่าเผยต่อสายตาคนอื่นว่าไม่มีอะไรในโลกนี้สามารถมาสั่นคลอนความรักและความเชื่อใจของเราสองคนได้ค่ะ การหลบเลี่ยงจะยิ่งทำให้เขาคิดว่าเรากลัวและไม่มั่นใจในตัวกันและกันนะคะ"
ก่อนถึงเวลานัดหมาย รดาจัดเตรียมชุดเสื้อผ้าและรูปลักษณ์อย่างพิถีพิถันเพื่อไม่ให้กวินต้องน้อยหน้ากลุ่มสังคมไฮโซของพิมพิศา รดายืนแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ แววตาสวยคมฉายแสงกกังวลวูบหนึ่งเมื่อมองดูริ้วรอยจางๆ ยามเธอยิ้ม แต่เมื่อกวินเดินเข้ามากอดสวมกอดจากทางด้านหลังและพรมจูบที่ลาดไหล่บางเบาๆ ความมั่นใจก็กลับคืนมา กวินจ้องมองเธอในกระจกและเอ่ยชมด้วยความจริงใจ "คืนนี้รดาสวยและสง่างามราวกับราชินีเลยครับ... ผมโชคดีที่สุดที่มีคุณเคียงข้าง" รดาสวมใส่ชุดเดรสยาวรัดรูปสีน้ำเงินเข้มเผยทรวดทรงอวบอิ่มสมส่วนสง่างามและดูภูมิฐานน่าเกรงขาม ขณะที่กวินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนเล็กน้อยเผยแผงอกแกร่งและกางเกงสแล็กสีดำขับเน้นบุคลิกภาพหล่อล่ำดุดันและเปี่ยมพลังของชายหนุ่มรุ่นน้อง
---
ยามค่ำคืนดึกสงัด ท้องฟ้านวลกระจ่างด้วยแสงนวลของดวงจันทร์วันเพ็ญสะท้อนเงา พูลวิลล่าหรูหรากระจกใสของพิมพิศาประดับประดาด้วยไฟนีออนสลัวหลากสีสันดนตรีเฮ้าส์จังหวะเร้าใจสไตล์วัยรุ่นกรุงเทพฯ ดังคลอเคลียริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่มีกลุ่มหนุ่มสาวไฮโซจากกรุงเทพฯ สังสรรค์ดื่มกินกันอย่างสนุกสนานเฮฮาและฟุ่มเฟือย
รดาและกวินควงแขนกันก้าวเท้าเข้าร่วมงานปาร์ตี้อย่างผ่าเผยและสง่างาม บรรดากลุ่มเพื่อนไฮโซและนักธุรกิจหนุ่มสาวของพิมพิศาต่างหันมองดูทั้งสองคนด้วยความสนใจในความแตกต่างของวัยและมาดที่ดูน่าเคารพนับถือของรดา รวมถึงความหล่อเหลาบึกบึนเปี่ยมพลังของกวิน
เริ่มงานปาร์ตี้ไปได้ไม่นาน แผนการของพิมพิศาก็เริ่มต้นขึ้นทันที ไฮโซสาวส่งสัญญาณให้กลุ่มเพื่อนสนิทของเธอเข้าไปรุมล้อมชวนรดาพูดคุยเกี่ยวกับประเด็นข้อกฎหมายธุรกิจและการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ระดับสูงที่เคาน์เตอร์บาร์น้ำริมสระว่ายน้ำ เพื่อพยายามเบี่ยงเบนความสนใจและแยกตัวรดาออกไปจากการดูแลกวินชั่วคราว กลุ่มเพื่อนของพิมพิศาแสร้งเอ่ยคำถามด้วยท่าทางทีเล่นทีจริงกึ่งเหน็บแนมและโอ้อวดความร่ำรวย "ได้ข่าวว่าคุณรดาเคยเป็อาจารย์ทนายความในกรุงเทพฯ มาก่อนเหรอคะ? แล้วทำไมถึงเลือกทิ้งเมืองหลวงมาใช้ชีวิตเงียบๆ กับเด็กหนุ่มค่ายมวยล่ะคะ? อายุก็ดูต่างกันเยอะเลย ไม่กลัวคนอื่นมองแปลกๆ และนินทาเื่แฟนเด็กเหรอคะ?"
รดาสบตากลุ่มไฮโซสาวเ่าั้ด้วยรอยยิ้มสงบนิ่งสะกดอารมณ์และสง่างาม "การเลือกใช้ชีวิตริมทะเลกับคนที่จริงใจ ซื่อสัตย์ และพร้อมจะปกป้องเราด้วยชีวิต มันมีความสุขและคุ้มค่ากว่าการจมปลักอยู่ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเปลือกนอกจอมปลอมและผู้คนที่คอยจ้องหาผลประโยชน์ค่ะ ส่วนเื่อายุ... ความคิดและความความเป็ผู้ใหญ่ที่กวินมี มันพิสูจน์แล้วว่าเขาคู่ควรกับการเป็คู่ชีวิตและสามีของฉันค่ะ" คำตอบที่นิ่งและเจ็บลึกนั้นทำเอากลุ่มไฮโซสาวเ่าั้หน้าเสียและเงียบปากลงทันทีไม่กล้าซักไซ้อะไรอีก
กลุ่มเพื่อนของพิมพิศาแอบพูดคุยซุบซิบกันลับหลังว่ารดาใช้เสน่ห์แบบไหนถึงมัดใจเด็กหนุ่มหน้าตาดีหุ่นบึกบึนแบบกวินได้อยู่หมัด แต่เมื่อเห็นสายตาที่กวินจ้องมองมารดาด้วยความเทิดทูนและให้เกียรติสูงสุดในยามที่เขาเดินกลับมาหาและส่งแก้วน้ำส้มให้เธออย่างนอบน้อม กลุ่มหนุ่มสาวไฮโซเ่าั้ก็ต้องแอบยอมรับความพ่ายแพ้ในใจว่ากิเลสราคะหรือผลประโยชน์เงินทองภายนอกไม่อาจเจาะทำลายความผูกพันลึกซึ้งนี้ลงได้เลย
ในระหว่างนั้น พิมพิศาแอบส่งสัญญาณเดินลากเท้าก้าวตามกวินที่ปลีกตัวเดินเลี่ยงเข้าไปตักน้ำแข็งและเครื่องดื่มในห้องโถงรับแขกด้านในบ้านเพียงลำพังเพื่อล่อลวงให้ติดกับกิเลสราคะ
ภายในห้องรับแขกสลัวเลือนลาง พิมพิศาขยับกายก้าวเท้าเข้ามาชิดแผ่นหลังแกร่งของกวินจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงฉุนจัดลอยปะทะจมูกชายหนุ่ม
"กวินคะ... ดื่มเครื่องดื่มแก้วนี้กับพิมหน่อยสิคะ" พิมพิศายื่นแก้วค็อกเทลสีสวยให้พลางสบตาเชื่อมกระหายเสน่หา "พิมชอบกวินจริงๆ นะคะ... เื่เงินข้อเสนอเมื่อวาน ถ้ากวินคิดว่าน้อยไป พิมเพิ่มให้เป็ห้าแสนบาทเลยค่ะ... แค่กวินตกลงยอมไปแวะเที่ยวพักผ่อนที่กรุงเทพฯ กับพิมสักสัปดาห์เดียว... เงินทุนขยายยิมมวยของกวินพิมก็พร้อมจะออกเงินทุนให้ทั้งหมดเลยนะคะ รดาเขาแก่แล้วแถมยังไม่มีเงินทองมากมายมาประเคนให้กวินแบบพิมหรอกค่ะ..."
พิมพิศาไม่พูดเปล่า เธอขยับกายเข้าสวมกอดโผเข้ากอดเอวหนาแกร่งของกวินบดเบียดเนินอกนุ่มหยุ่นเข้าหาแผงอกแกร่งและซุกใบหน้าลงกับไหล่แกร่ง กวินสะดุ้งตัวเบี่ยงเบนกายหลบหลีกทันควันและใช้สองมือแกร่งจับไหล่ของพิมพิศาผลักออกห่างอย่างรุนแรงไร้ความปรานีและแสดงความรังเกียจััลอบกัดนั้นอย่างชัดเจน
"หยุดเถอะครับคุณพิมพิศา!" กวินพร่าเสียงต่ำแววตาคมดุร้ายโกรธจัด "ผมบอกไปแล้วไงครับว่าความรักของผมและผู้หญิงของผมไม่มีค่าตัว... เงินของคุณไม่มีค่าพอจะแลกกับเกียรติยศและหัวใจของผมที่มีให้รดาหรอกครับ! อย่าทำตัวไร้ค่าแบบนี้อีกเลยครับ!"
พิมพิศาโดนผลักจนเกือบเสียหลักล้ม ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและโมโหร้ายอย่างหนักเมื่อโดนตอกย้ำด้วยวาจาเชือดเฉือนปฏิเสธ หญิงสาวตั้งใจจะสาดเหล้าในแก้วใส่เสื้อกวินเพื่อสร้างสถานการณ์ให้คนนอกเข้าใจผิดรดาเข้าใจผิด ทว่ากวินจับข้อมือเธอไว้มั่นและบิดเบาๆ จนแก้วร่วงหล่นพื้นพรมแตกกระจาย กวินสะบัดแขนทิ้งและเดินก้าวเดินออกจากห้องรับแขกไปคว้าแขนรดาก้าวเดินลาออกจากงานทันควันโดยไม่สนใจเสียงเรียกทักท้วงใดๆ ของใครทั้งสิ้นในบ้านพูลวิลล่านั้น
---
เมื่อกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศสองชั้นของพวกเขา กวินก้าวเดินนำหน้าเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยท่าทางขุ่นมัว โกรธจัดจนกำหมัดแ่า รดาก้าวตามเข้ามาปิดประตูหน้าต่างบานเลื่อนกระจกใสช้าๆ ก่อนจะเดินเข้ามายืนเคียงข้างสามีหนุ่มรุ่นน้องและประคองมือเรียวมาลูบแขนแกร่งเบาๆ เพื่อดับเปลวไฟโทสะในอกของเขา
"กวินคะ... เกิดอะไรขึ้นในห้องรับแขกของวิลล่าคะ? บอกรดาได้ไหมคะคนดี" รดาเอ่ยถามน้ำเสียงนุ่มนวลและแฝงความห่วงใยประคองใบหน้าคมของเขาอย่างรักใคร่
กวินสบตาหวานของรดา ถอนหายใจยาวก่อนจะพรั่งพรูความจริงออกมาทั้งหมดโดยไม่มีการปิดบัง "พิมพิศาเขาพยายามจะเข้ามากอดลวนลามผมครับ... แล้วเขายังเสนอเงินห้าแสนบาทพร้อมสปอนเซอร์ขยายค่ายมวยให้ผมย้ายไปกรุงเทพฯ กับเขา... เขาชี้หน้าเหยียดหยามว่ารดาแก่แล้วและไม่มีเงินทองมากมายเท่าเขา... ผมโกรธมากครับรดา ผมไม่มีวันยอมให้ใครมาดูถูกรดาหรือเหยียดหยามความรักของเราแบบนี้เด็ดขาดครับ!"
รดาได้ฟังคำบอกเล่าของสามีหนุ่มรุ่นน้อง หัวใจของเธอกลับอบอวลไปด้วยความสุขและความปิติยินดีปรีดาเป็ล้นพ้น ความกลัวและกังวลใจเื่่วัยที่เคยมีแอบแฝงอยู่บัดนี้มลายสิ้นไปจนหมด รดารู้ซึ้งแล้วว่ากวินรักและให้เกียรติเธออย่างสูงสุดเหนือสิ่งอื่นใด
รดาโผเข้าสวมกอดร่างหนาแกร่งของกวินไว้แ่า ซบใบหน้าลงกับอกอุ่น "ขอบคุณนะคะกวิน... ขอบคุณที่ปกป้องรดาและปกป้องชื่อเสียงเกียรติยศของเรา รดารักคุณเหลือเกินค่ะสามีของรดา... เื่เงินทองหรือทุนขยายยิมมวย กวินไม่ต้องกังวลนะคะ รดาจะใช้ความรู้ความสามารถของรดาช่วยสร้างมันขึ้นมาร่วมกับกวินเองด้วยน้ำพักน้ำแรงที่สุจริตของเราค่ะ"
กวินกอดตอบโอบกระชับเอวบางของรดาแแ่ ความโกรธในอกมลายหายไปจนสิ้นเหลือเพียงความอบอุ่นลึกซึ้งโชยเข้าชโลมจิตใจ ทั้งสองพากันเดินเข้าครัวช่วยกันทำนมอุ่นแก้วใสและขนมปังปิ้งนั่งทานกันสองคนท่ามกลางแสงดาวดึกสงัด ก่อนจะพากันกลับขึ้นไปนอนหลับพักผ่อนกอดกันกลมเกลียวบนเตียงนอนหนานุ่มด้วยความรู้สึกปลอดภัย มั่นใจ และสงบสุขอย่างแท้จริงชั่วนิรันดร์ตราบนานเท่านาน...
สองร่างนอนหนุนกอดและโอบประสานกันแ่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาในห้องนอนใหญ่ชั้นสอง ท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นลมทะเลที่แ่เบานอกหน้าต่างกระจก รดารู้สึกถึงชีพจรการเต้นของหัวใจกวินที่สม่ำเสมอ แผงอกแกร่งกว้างที่คอยเป็เบาะหนุนให้เธออุ่นใจ ชายหนุ่มลูบผมของเธอเบาๆ พลางจุมพิตที่หน้าผากมนด้วยความทะนุถนอมรักใคร่สูงสุด "หลับเถอะครับรดาของผม พรุ่งนี้เรายังมีงานต้องทำ มีอนาคตที่เราต้องสร้างด้วยกันครับ และผมสัญญาว่าจะทำให้ยิมมวยของเราเติบโตโดยไม่มีวันพึ่งพาเงินหรือข้อเสนอของคนอย่างพิมพิศาแน่นอนครับ" รดายิ้มอย่างสุขสงบและปิดตาลงท่ามกลางความมืด ค่ำคืนนี้พิสูจน์แล้วว่ารักแท้ของพวกเขาทรงคุณค่าและมั่นคงยิ่งกว่าอุปสรรคหรือความต่างของวัยใดๆ ในโลกชั่วนิรันดร์...
274
