“อะไรนะ พ่อถูกพี่หลินผิงจับตัวไปงั้นหรอ” หลินชิงใ
“ค่ะ และคุณหลินผิงให้คุณไปพบที่อาคารเสิ่นหนานที่อยู่ท่าเรือค่ะ” สาวใช้รายงาน
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ส่วนเธอไปแจ้งข่าวให้อาช่ายรับทราบเื่ด้วย จะได้ไปช่วยพ่อได้ทัน” หลินชิงสั่งการ
“แต่คุณหนูคะ มันอันตรายนะคะ คุณหนู” สาวใช้เป็ห่วง
“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก อย่างน้อยพี่หลินผิงก็ต้องเห็นฉันเป็น้องบ้างล่ะ” หลินชิงพูดไปอย่างนั้นเพื่อไม่ให้สาวใช้เป็ห่วง
หลินชิงจึงเดินทางไปพบหลินผิงก่อนเพื่อเจรจาช่วยพ่อ
“เป็อย่างไรบ้างน้องรัก สบายดีมั้ย” หลินผิงกล่าวและยิ้มอย่างมีเลศนัย
“พี่้าอะไรคะ พี่ยอมปล่อยพ่อไปเถอะนะ ฉันขอร้อง” หลินชิงขอร้องพี่สาว
“ฉันยอมปล่อยพ่อไปก็ได้ แต่ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยน” หลินผิงกล่าว
“ได้ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อพ่อ” หลินชิงทำใจไว้แล้ว
“ยอมลบรอยสักของพรรคัแดงซะ เพราะถึงเธอจะเป็ลูกสาวของหลินช่าย แต่ถ้าไม่มีรอยสัก เธอก็ไม่ใช่คนของพรรค ดังนั้นก็ไม่มีสามารถใช้เธอเป็สื่อกลางชิงตำแหน่งฉันได้อีก” หลินผิงกล่าว
“นี่พี่กลัวคนแย่งตำแหน่งถึงขั้นทำอะไรแบบนี้เลยหรอคะ” หลินชิงนึกไม่ถึง
“ใช่ เพราะกว่าพี่จะได้ตำแหน่งนี้มามันไม่ใช่เื่ง่าย” หลินผิงกล่าว
“ก็ได้ค่ะ ฉันยอมไปลบรอยสักก็ได้” หลินชิงก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพรรคัแดงเหมือนกัน
“งั้น พวกเธอพาตัวหลินชิงไปขังไว้ก่อน เย็นนี้ฉันจะให้ช่างมาลบรอยสักให้เธอ” หลินผิงสั่งลูกน้อง
หลินชิงจึงเดินตามสาวรับใช้ไปแต่โดยดี
******************************************************
“ผมไม่เชื่อครับพ่อ ว่าเซียงเซียงจะเป็พวกเดียวกับหลินผิง” หลงฉีกล่าว
“งั้นลูกก็ดูคลิปนี่สิ เมื่อเช้าหลินชิงเพิ่งนำคลิปนี้มาให้พ่อดู” อาช่ายกล่าว
“พ่อ เอ่อ ได้พบหลินชิงด้วยหรอครับ” หลงฉีกล่าวเพราะนึกไม่ถึงว่าพ่อจะเจอหลินชิง
“อื้อ หลินชิงอุตส่าห์นำคลิปมาให้พ่อดูั้แ่เช้าตรู่ งั้นลูกรีบดูก่อนเถอะค่อยว่ากัน” อาช่ายกล่าว
หลงฉีจึงได้เห็นเซียงเซียงสนทนากับหลินผิงที่ผาจุ้ยเยียน และเป็ไปตามคำพูดของพ่อทุกอย่าง
“ไม่น่าเชื่อว่า เซียงเซียงจะเป็แบบนี้ไปได้” หลงฉีรู้สึกผิด
สักพักธนพัฒน์ก็รีบมารายงานทันที “แย่แล้วครับ ท่านหลินช่ายถูกหลินผิงจับตัวไป”
“หลินผิงช่างดำเนินการเร็วจริงๆ” อาช่ายบ่น
“ผมเห็นเซียงเซียงติดตามหลินผิงด้วยครับ แสดงว่าพวกเธอเป็พวกเดียวกัน” ธนพัฒน์รายงาน
“นี่ฉันถูกหลอกใช้เป็เครื่องมือกำจัดท่านหลินช่ายหรือนี่” หลงฉีกล่าว
“อย่าเพิ่งโทษตัวเองเลย รีบไปช่วยท่านหลินช่ายกันเถอะ” อาช่ายกล่าว
“งั้นฉันจะติดต่อให้สารวัตรช่วยด้วยก็แล้วกัน” หลงฉีกำลังจะเดินไป แต่ทว่าเขาเห็นสาวใช้ประจำตัวหลินชิงเดินเข้ามารายงาน
“แย่แล้วค่ะ คุณหลินชิงได้ล่วงหน้าไปพบคุณหลินผิงที่ท่าเรือแล้วค่ะ” สาวใช้กล่าว
“อะไรนะ ทำไมถึงปล่อยให้เธอไปล่ะ” หลงฉีใ
“เธออยากไปช่วยพ่อ ใครห้ามก็ไม่ฟังค่ะ” สาวใช้รายงาน
“งั้นเอาอย่างนี้ นายธนพัฒน์ไปติดต่อสารวัตรให้มาช่วยก่อนนะ ส่วนฉันขอล่วงหน้าไปช่วยหลินช่ายก่อน” ความจริงหลงฉีเป็ห่วงหลินชิงมาก แต่เอาชื่อหลินช่ายมาอ้าง
******************************************************
เนื่องจากอาช่ายและธนพัฒน์จะต้องรอสารวัตรและพรรคพวกัแดงที่ยังสวามิภักดิ์กับหลินช่ายก่อน แล้วค่อยพากันบุกไปที่อาคารเสิ่นหนานที่ท่าเรือ โดยให้หลงฉีเดินทางล่วงหน้าไปก่อน
หลงฉีแอบลอบเข้าไปในอาคาร แต่ทว่าเขามองเห็นผู้ชายถือกล่องอุปกรณ์อะไรสักอย่าง ดังนั้นหลงฉีจึงใช้สันมือกระแทกที่สันคอจนผู้ชายคนนั้นสลบ แล้วหลงฉีก็รีบแต่งกายเป็ชายคนนั้นแทน เพื่อลอบเข้าไปในอาคารได้อย่างง่ายดาย
“อ้าว ช่างมาแล้วนี่เอง เชิญทางนี้ค่ะ คุณหลินผิงให้คุณไปลบรอยสักให้กับคุณหลินชิงอยู่ที่ห้องข้างหน้านี้เอง” สาวใช้ของหลินผิงกล่าว
“ครับ” หลงฉีต้องปลอมตัวเป็ช่างสักลาย
“เอ่อ แล้วช่างใช้เวลานานแค่ไหนหรอคะ จะได้แจ้งคุณหลินผิงถูกค่ะ” สาวใช้กล่าว
“ชั่วโมงครึ่งครับ” หลงฉีกล่าว
“งั้นพวกเราจะขังคุณให้อยู่กับคุณหลินชิงประมาณชั่วโมงครึ่งพวกเราถึงจะมาเปิดล็อคกุญแจให้ก็แล้วกันค่ะ เชิญเข้าไปได้” สาวใช้กล่าว
และแล้วหลงฉีก็เข้าไปในห้องและถูกขังอยู่ในห้องเดียวกับหลินชิงสองต่อสอง เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้อง ก็พบว่าหลินชิงนอนเปิดหลังเพื่อเตรียมการลบรอยสัก
เมื่อหลินชิงได้ยินฝีเท้า เธอก็เข้าใจว่าเป็ช่างที่จะมาลบรอยสักให้เธอ เลยว่า “เร็วๆ เข้า จะทำอะไรก็รีบทำ”
“แล้วทำไมคุณต้องลบรอยสักด้วยครับ” หลงฉีถาม
“ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องกับตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียอีกแล้ว ใครได้ตำแหน่งไป มันก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับฉัน เอาล่ะรีบลบเร็วเข้า” หลินชิงสั่ง
“ครับๆ ผมจะรีบลบให้เดี๋ยวนี้” หลงฉีกล่าว
สักพักหลินชิงรู้สึกแปลกๆ เหมือนเธอกำลังถูกลวนลามเลยรีบหันไปทันที เธอใสุดขีดที่เห็นเป็นายหลงฉี และเขากำลังจูบพรมที่หลังของเธออยู่
“พี่หลงฉี นี่พี่จะทำอะไรน่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันะโร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” หลินชิงกล่าว
“หลินชิง พี่ขอโทษนะที่รังแกเธอ แต่ทว่าตอนนี้พี่ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เป็ของพี่เถอะนะ” หลิงฉีล่วงเกินหลินชิงโดยไม่ดูกาลเทศะ
“ไม่ ไอ้พี่บ้า อย่า….” หลินชิงไม่อาจขัดขืนได้
หลงฉีเกิดอารมณ์ผิดที่ผิดเวลาจริงๆ แต่เขาก็ช่างไม่ยอมยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลย หลินชิงถูกรุกเร้า จนกระทั่งจุดไฟสวาทและมีอะไรกันจนหลินชิงต้องร้องไห้เสียใจที่ต้องกลายเป็ฝ่ายยินยอมพร้อมใจไปกับเขาด้วย
“อย่าร้องไห้เลยนะครับที่รัก พี่ขอโทษที่ทำร้ายหลินชิงนะ แต่พอหลังจากเมื่อคืน พี่ก็คิดถึงหลินชิงตลอดจริงๆ และยิ่งหลินชิงมานอนเปิดหลังให้พี่ดูแบบนี้ พี่ยิ่งอดใจไม่ไหว” หลงฉีกล่าวตรงเกิน
“ฮือ ฮือ ไปให้พ้นเลย” หลินชิงทำได้แต่ร้องไห้
“หลินชิงเป็เมียพี่แล้วนะ พี่จะรับผิดชอบแต่งงานกับหลินชิงจริงๆ” หลงฉีพยายามง้อ
“ฉันจะไม่ยอมเป็เครื่องมือให้พี่ชิงตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียอีกแล้ว ไปให้พ้น” หลินชิงกล่าว
สักพักมือถือเขาก็ดัง
“ไอ้เพื่อนบ้า นายอยู่ไหน ไหนว่าล่วงหน้ามาช่วยท่านหลินช่าย ตอนนี้ฉันกำลังต่อสู้กับพรรคพวกของหลินผิง ฉันยังไม่เห็นหัวนายเลย” ธนพัฒน์บ่น
“ง้อเมียอยู่ เดี๋ยวจะรีบไป” หลงฉีกล่าวตรงๆ
“เมียคนไหน เซียงเซียงก็กำลังต่อสู้กับพ่อนายอยู่” ธนพัฒน์แปลกใจ
“หลินชิง เมียฉัน อะ อะ เดี๋ยวฉันจะรีบพาเมียหนีออกไปด้วยแล้วกัน แล้วจะรีบไปช่วยพวกนาย” หลงฉีกล่าว
“เออ เร็วๆ นะ” ธนพัฒน์ทำได้แต่ส่ายหน้าให้เพื่อน
หลินชิงได้ยินดังนั้นเธอก็รีบหยิกแขนหลงฉีทันที แล้วกล่าวว่า “ทำไมพี่ไปพูดกับพี่ธนพัฒน์เขาแบบนั้นล่ะคะ”
“ก็มันจะได้เลิกยุ่งกับเมียพี่ไง พวกเราไปกันเถอะนะที่รัก” หลงฉีกล่าวด้วยความหึงหวง
หลินชิงคิดว่าต้องรีบไปช่วยพ่อก่อน เธอเลยรีบแต่งตัวแล้วหนีตามหลงฉีทันที
“หลบตรงนี้ก่อนนะครับที่รัก เดี๋ยวพี่หลอกพวกมันก่อน” หลงฉีพาหลินชิงไปหลบที่มุม เพื่อที่ตัวเขาจะได้เตรียมต่อสู้กับศัตรู
“ค่ะ” ตอนนี้หลินชิงรู้สึกเขินเขามาก
“ลบรอยสักเสร็จแล้วครับ ผมมีธุระที่ต้องรีบไปจริงๆ ขอออกไปได้มั้ยครับ” หลงฉีแกล้งแสดงเป็ช่างสักลาย
“เดี๋ยวๆ ครับ เดี๋ยวผมเปิดประตูให้” ลูกน้องหลินผิงกล่าว