“บังเอิญจริงๆ”
หลี่ซุนยิ้มอย่างอบอุ่นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ลิ่วซานเต้า!”
“เป็ไปได้ยังไง”
“เ้ามาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง!”
ต่างจากหลี่ซุนที่สงบและไม่มีเมฆ หัวใจของลิ่วซานเต้านั้นตึงเครียด และทั้งร่างกายของเขาราวกับตกลงไปในห้องใต้ดินน้ำแข็ง ด้วยสีหน้าที่น่าเหลือเชื่อ
นานแค่ไหนแล้วที่เขาสังหารศิษย์ชั้นในสองคนของนิกายซวนหยาง?
นิกายซวนหยางจะตอบสนองเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?
ต้องรู้ก่อนนะว่า
ูเาฉางหลางอยู่ห่างจากนิกายซวนหยางมากกว่าหกพันลี้!
อีกฝ่ายเคลื่อนย้ายมาที่นี่หรือไม่?
“ไม่มีอะไรที่เป็ไปไม่ได้ในโลกนี้ ถ้ามี...ข้าบอกได้แค่ว่าความรู้ของเ้ายังตื้นเกินไป”
หลี่ซุนก้าวมาข้างหน้าราวกับเดินเล่นในลานบ้าน และเข้าใกล้ลิ่วซานเต้าอย่างรวดเร็ว
“เ้าคิดว่าเ้าคนเดียวจะเอาชนะข้าได้รึ?”
ใบหน้าของลิ่วซานเต้าดูดุร้าย เขาะโขึ้นไป เขาอยู่ในอากาศ ทันใดนั้นดาบยาวก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา และเขาก็แทงหลี่ซุนอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของดาบนี้เร็วมาก ราวกับว่ามีแรงกระแทกผ่านช่องว่าง และมีเสียงหวีดแหลมที่แหลมคม
“ชื่อลิ่วซานเต้า แต่ใช้ดาบ เ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก”
หลี่ซุนส่ายหน้า แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ด้านหลังเขามีแสงสีเงินเจิดจ้าพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงดัง
เขาคว้ามันกลับมา
เขาถือหอกไว้ในมือ และกวาดไปในอากาศอย่างรวดเร็ว
บูม!
พื้นดินแตก!
ลมกลุ่มที่ครอบงำอย่างมากพัดออกไปราวกับพายุ และมันทรงพลังในทุกทิศทาง ทำให้ร่างกายและจิติญญาของผู้คนสั่นสะท้านโดยไม่สมัครใจ
หอกยาวนั้นเหมือนกับั หอกตัวสุดท้ายมาก่อน ถือแก่นแท้ที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ และด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง มันจึงปะทะกับดาบยาวของลิ่วซานเต้า
บูม!
เสียงที่คมชัดดังขึ้น
ภายใต้การจ้องมองที่ไม่น่าเชื่อของลิ่วซานเต้า ดาบยาวในมือของเขาแตกเป็เสี่ยงทีละนิ้ว จากนั้นหอกยาวก็ยังคงหยุดไม่ได้และกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขา
“อัก!”
เืพุ่งออกมาเต็มปาก
ราวกับลูกะุปืนใหญ่ ลิ่วซานเต้าปลิวออกไปด้วยความเร็วที่เร็วกว่าตอนที่เขามา และกระแทกเข้ากับกำแพงหินที่อยู่ไม่ไกล
ผลกระทบมหาศาล
ทั่วทั้งถ้ำสั่นะเือย่างรุนแรง
“แค่กๆ!”
ลิ่วซานเต้ากระอักเืที่มุมปาก เขาพิงกำแพงหินและไม่สามารถขยับได้ การโจมตีของหลี่ซุนทำให้กระดูกทั้งหมดบนร่างกายของเขาแตกเป็เสี่ยงๆ
เกือบจะทำลายพื้นฐานการฝึกตนของเขา
สิ่งที่ดีก็คือหลี่ซุนใช้ความพยายามออมมือใน่สุดท้าย ไม่เช่นนั้น ลิ่วซานเต้าคงตายไปแม่น้ำเหลืองในขณะนี้
“เ้า...ไม่ใช่...ระดับกำเนิดปราณ!”
ลิ่วซานเต้ากล่าวด้วยความยากลำบาก ด้วยแววตาไม่เต็มใจ
“ใครบอกว่าข้าอยู่ในระดับกำเนิดปราณ?”
หลี่ซุนก้าวมาข้างหน้า มองลงไปอีกด้านหนึ่ง ยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนริมฝีปากของเขา เขาถือหอกไว้ในมือขวา และพลิกกล่องหยกทางด้านซ้ายของเขา
ต่อมา
เขาโยนกล่องหยกใส่ลิ่วซานเต้า
“ให้เ้า”
“หืม?”
ดวงตาของลิ่วซานเต้าเบิกกว้าง และส่วนลึกของดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขายกมือขึ้นอย่างยากลำบาก หยิบกล่องหยกแล้วค่อยๆ เปิดออก
กลิ่นหอมอันแรงกล้าของยากระจายไปทั่วถ้ำ
“เฮือก......ยาพลังจิต! แค่กๆ!!!”
ทันทีที่เขาเห็นยาพลังจิต ก็มีแสงจ้าสองดวงส่องเข้ามาในดวงตาของลิ่วซานเต้า เพราะเขาตื่นเต้นเกินไป เขาจึงเผลอไปกระทบาแ
ทำให้เขาไออย่างรุนแรง
แต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาของเขาก็ไม่ได้ละทิ้งยาพลังจิตไปชั่วขณะหนึ่ง
นี่คือเม็ดยาในฝันของเขา!
ตราบใดที่เขามียาพลังจิต เขาก็สามารถเป็ระดับจิติญญาที่แข็งแกร่งได้ทันที!
นี่กำลังฝันอยู่หรือ?
ไม่ว่าในกรณีใด เขาไม่เคยคิดเลยว่ายาพลังจิตในมือของเขา คนที่ไล่ล่าสังหารเขาจะให้มันกับเขา
“เ้า...อยากจะให้ข้าจริงๆ รึ?”
ลิ่วซานเต้าเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หลี่ซุนด้วยสายตาที่ลังเล
“แค่บอกมาว่าเ้า้ามันหรือไม่!”
หลี่ซุนเป็ผู้นำกล่าว
“ใช่! ข้า้า...!”
ลิ่วซานเต้าตื่นเต้นมากจึงกล่าวทันที
หลังกล่าว
เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไปหยิบยาพลังจิตพยายามจะหยิบมันออกไป แต่เมื่อกำลังจะััยาพลังจิตนั้นเอง
ฉัวะ!
หอกยาวสีขาวเงินพุ่งออกมาจากอากาศ แทงเข้าไปในลำคอของเขา และตอกมันเข้ากับกำแพงหินด้านหลังเขา
ในขณะที่สังหารลิ่วซานเต้า
ในใจของหลี่ซุน เสียงของระบบก็ดังขึ้นพร้อมกัน
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ การลงทุนประสบความสำเร็จ ท่านได้รับพื้นฐานการฝึกตน 10 ปี โฮสต์จะรับเลยหรือไม่?]
“รับ!”
หลี่ซุนกล่าวโดยไม่ต้องคิด
หลังเสียง
ผมยาวของหลี่ซุนกระพือ ชุดคลุมของเขาเคลื่อนไหวโดยไม่มีลม และแสงศักดิ์สิทธิ์อันไม่มีที่สิ้นสุดก็ไหลเวียนอยู่บนร่างกายของเขา ปล่อยความผันผวนอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
ในตอนนี้
ตันเถียนของหลี่ซุนสร้างคลื่นไม่รู้จบ
ขั้นแรกนั้นสูงกว่าขั้นแรก และแก่นแท้ที่แท้จริงที่พุ่งออกมาดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด โดยจะล้างแขนขาและกระดูกของเขาอย่างต่อเนื่อง
ทุกนาทีและทุกวินาที ร่างกายของหลี่ซุนกำลังอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง
บูม!
ในความมืด
เสียงดังสนั่น
ฝ่าทะลุขั้นกลางของระดับจิติญญา!
หลังจากฝ่าทะลุขั้นกลางของระดับจิติญญาแล้ว แก่นแท้ที่แท้จริงของหลี่ซุนในตันเถียนก็ไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด และเขาต้องใช้เวลาพอสมควรในการฝ่าทะลุผ่านไปยังขั้นปลายของระดับจิติญญา จากนั้นมันก็ค่อยๆ หายไป
ฟูม!
หลี่ซุนค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายฟ้าเย็นเยียบสองดวงพุ่งเข้าใส่ดวงตาของเขา ทะลุความว่างเปล่า
เขากำหมัดแน่น และมีสีหน้าประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา พื้นฐานการฝึกตน 10 ปีทำให้เขามาถึงขั้นปลายของระดับจิติญญา มีเพียงเส้นบางๆ ที่อยู่ห่างจากจุดสูงสุดของระดับจิติญญา!
ตราบใดที่เขาทำงานหนัก ตัวตนของศิษย์หลักก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว!
“หลังจากฝ่าทะลุขั้นปลายของระดับจิติญญา จิตััศักดิ์สิทธิ์ของข้าดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า...”
หลี่ซุนััได้อย่างระมัดระวัง
เดิมที จิตััศักดิ์สิทธิ์ของเขาแผ่ออกไปและสามารถครอบคลุมรัศมีได้มากกว่าพันเมตรเท่านั้น แต่ตอนนี้สามารถครอบคลุมรัศมีได้หกพันถึงเจ็ดพันเมตร ระยะทางนี้เกือบจะใหญ่เท่ากับเมืองในชีวิตก่อนของเขา!
ภายในขอบเขตของจิตััศักดิ์สิทธิ์ของเขา ปัญหาใดๆ ไม่สามารถปกปิดได้จากดวงตาของเขา
“คราวนี้ การเก็บเกี่ยวก็ไม่น้อย”
หลี่ซุนเต็มไปด้วยอารมณ์ เขาก้มศีรษะลงและมองไปที่ศพของลิ่วซานเต้าที่อยู่ข้างๆ เขาก้าวไปข้างหน้าและเก็บหอกและยาพลังจิตของเขาเอง
“เ้ากล้าขอสิ่งที่เ้า้า แล้วข้าจะตอบเ้าว่าอย่างไร”
เมื่อมองไปที่ร่างของลิ่วซานเต้าแล้ว หลี่ซุนก็ถอดแหวนเก็บของในมือของเขาออก และจิตััศักดิ์สิทธิ์ก็ก้าวเข้าไปข้างในและมองอย่างระมัดระวัง
นอกเหนือจากของใช้ส่วนตัวของลิ่วซานเต้าแล้ว ยังมีหินิญญาระดับกลางเพียงโหลเดียว เม็ดยาคุณภาพต่ำบางส่วน และทักษะการฝึกตนระดับสีเหลืองสองอัน
หินิญญาและเม็ดยานั้นไม่เลว แต่หลี่ซุนไม่สนทักษะ
ทักษะระดับสีเหลืองถูกวางไว้ในนิกายซวนหยาง และโดยทั่วไปแล้วได้รับการฝึกฝนโดยศิษย์ของนิกายชั้นนอก สำหรับศิษย์ชั้นในอย่างเขา การใช้นั้นไม่มีประโยชน์ แต่ก็น่าเสียดายที่จะทิ้งมันไป
“นี่คืออะไร?”
ที่มุมแหวนเก็บของของลิ่วซานเต้า หลี่ซุนได้หยิบลูกปัดที่สว่างราวกับเืออกมา
จบบทที่ 26
222
