เช้าวันใหม่ในเมืองซือเหลียนแสงแดดอ่อนจากฟากฟ้าส่องลอดหน้าต่างไม้กระทบใบหน้าของเซียฉินเขาลืมตาขึ้นพร้อมความสดชื่นจากการพักผ่อนเต็มที่ในคืนที่ผ่านมา
หลังล้างหน้าล้างตาเซียฉินสะพายกระเป๋าผ้าใบเก่า เดินออกจากโรงเตี้ยมซ่งจิงเหอมุ่งหน้าไปยังตลาดกลางเมือง — จุดศูนย์กลางของการค้าในเมืองซือเหลียน
เป้าหมายของเขาวันนี้มีสองอย่าง
หนึ่งคือซื้อสมุนไพรสำหรับการปรุงโอสถพื้นฐานเร่งพลังและสองคือหาอาวุธที่แท้จริงสักเล่ม… อย่างน้อยก็แทนกระบี่ไม้ที่เขาพกติดตัวมาตลอดทาง
เขาแวะเข้าร้านสมุนไพรชื่อ"จี้หลานถัง" ซึ่งมีหญิงวัยกลางคนเ้าของร้านนามว่า แม่เฒ่าหลิว คอยต้อนรับด้วยรอยยิ้มใจดี
“เ้าหนุ่มจะซื้ออะไรล่ะ?”
“โอสถพื้นฐานเร่งลมปราณหญ้าป่าหยก และรากเถาหวานสามกำมือครับ”
แม่เฒ่าหลิวหัวเราะเบา ๆ“เ้าเป็นักปรุงโอสถเหรอ?”
เซียฉินยิ้ม “พอมีพื้นฐานมาบ้างครับ”
หลังซื้อของเสร็จ เซียฉินถามต่อ“ขออภัยครับ ร้านขายอาวุธดี ๆ แถวนี้อยู่ตรงไหนเหรอครับ?”
“เดินตรงไปสุดถนนแล้วเลี้ยวขวา ร้านใหญ่ชื่อ ‘ต้าเป่ากง’ มีทุกอย่างที่เ้า้า”
เซียฉินขอบคุณก่อนเดินออกจากร้านแต่ยังไม่ทันได้ไปถึงร้านอาวุธ —
เสียงทะเลาะกันดังมาจากหัวมุมถนน
เขาชะงัก แล้วหันไปมอง
เด็กหนุ่มชุดหรูจากตระกูลใหญ่สี่ห้าคนกำลังล้อมพี่น้องคู่หนึ่ง เด็กหนุ่มผมสั้นใส่ชุดเดินทางเรียบง่าย ยืนกำหมัดแน่นข้างเขาคือเด็กสาวท่าทางอ่อนโยนถือถุงสมุนไพรเล็ก ๆ
“แค่ระดับสี่ยังกล้าจะมาสมัครเข้าสำนักชิงเหออีกเหรอ?”
“กลับบ้านไปเถอะ ไม่ใช่ที่ขอทานอย่างเ้าจะเข้ามาได้!”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นพร้อมแรงผลักให้เด็กหนุ่มเซไปด้านหลังน้องสาวรีบเข้าพยุงพี่ชายทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เซียฉินก้าวเข้าไปอย่างไม่ลังเล
“หยุดได้แล้ว”
เสียงของเขานิ่ง เรียบแต่แฝงพลังที่ทำให้กลุ่มเด็กตระกูลใหญ่หันขวับมามอง
“เ้าคือใคร?” หนึ่งในนั้นขมวดคิ้ว
สายตาของพวกเขาไล่จากหัวจรดเท้าก่อนจะหัวเราะเยาะทันที
“หึเ้าคนพเนจรในชุดโทรม ๆ ถือไม้แทนกระบี่ นึกว่าจะเป็ใคร…หรือเ้าคิดจะเป็วีรบุรุษผู้ช่วยชาวบ้าน?”
เซียฉินไม่ตอบโต้แค่ก้าวไปยืนข้างพี่น้องคู่นั้น — พร้อมหันหน้าเผชิญกับอีกฝ่าย
แต่ก่อนที่สถานการณ์จะปะทุร่างของเด็กหนุ่มอีกกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากทางด้านหลัง
“พอเถอะ เสี่ยวเหวิน เ้าจะรังแกคนที่อ่อนแอกว่าทุกครั้งที่เจอเลยหรือไง”
เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มในชุดสีน้ำเงินเข้มดังขึ้นเขาคือ ไป๋อี้หาน บุตรคนโตของตระกูลไป๋อีกสายหนึ่งเป็ผู้มีชื่อเสียงว่ามีจิตใจดีและรักความยุติธรรม
เสียงของเขาทำให้กลุ่มเด็กตระกูลใหญ่ชะงักไปก่อนที่หัวหน้ากลุ่มจะพ่นลมหายใจเสียงดัง แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป
เซียฉินพยักหน้าขอบคุณไป๋อี้หานก่อนหันไปมองสองพี่น้อง
“พวกเ้าไม่เป็ไรนะ?”
เด็กหนุ่มพยักหน้า “ขอบคุณท่านมากข้า…ชื่อ ฉู่เหยียน ส่วนนี่น้องสาวข้า ฉู่หลัน พวกเรามาจากเมืองจิงผิงจะมาสมัครเข้าสำนักชิงเหอ”
“แล้วพักที่ไหนกัน?”
“ยังไม่มีที่พักเลยค่ะ…”ฉู่หลันพูดเสียงแ่
สายตาของนางเหลือบไปเห็นถุงสมุนไพรในมือเซียฉินแล้วเบิกตากว้าง“นั่น…เป็รากเถาหวาน?”
เซียฉินหัวเราะเบา ๆ“เ้าดูออกด้วยเหรอ?”
“ข้าชอบเื่สมุนไพรมากค่ะศึกษามาบ้างแต่ไม่เคยเห็นของจริง”
เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างพอใจ “งั้นไปกินข้าวที่โรงเตี้ยมด้วยกันไหม”
ฉู่เหยียนลังเลเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มจริงใจของเซียฉิน เขาก็พยักหน้า
สามคนเดินจากไปด้วยกันในบรรยากาศที่เริ่มอบอุ่นขึ้น
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ใหม่— เพื่อนร่วมชะตากรรม ที่จะเติบโตไปด้วยกันในโลกแห่งยุทธภพอันกว้างใหญ่
1K
