แม่ค้าออนไลน์สู่ยุทธภพ

ตอนที่ 15 

เริ่มต้นการค้าขาย (15 )

จูเฟยเดินตรงกับมาที่บ้านของท่านยายหวังพร้อมกับกระเป๋าตังค์ของนางที่แห้งเหือดออกไปหลังจากที่ตัดสินใจซื้อเมล็ดของสมุนไพรหยางอี้มาทั้งหมด 30 ถุงหรือว่า 3000 เมล็ด 

นางเสียเงินไปถึง 750 อีแปะ แต่ว่าถ้านางสามารถปลูกต้นสมุนไพรหยางอี้และสามารถนำไปขายได้ทั้งหมด 3000 เมล็ดตัวของนางจะได้รับเงินจากพวกมันมาเป็๞จำนวนมาก เมื่อนำ 3,000 ต้นที่สามารถเพาะปลูกได้ไปคูณกับต้นละ 10 อีแปะที่เป็๞ราคาในตอนนี้ น่าจะได้เงินมาถึง 30 ตำลึงหรือว่า30,000 อีแปะ มันเป็๞จำนวนเงินก้อนโตที่ชั่งดึงดูดตัวของนางเสียจริง

ที่ทำการซื้อขายเกี่ยวกับเมล็ดกับเถ้าแก่ร้านขายเมล็ดผู้นั้นเสร็จ จูเฟยได้จัดการเ๱ื่๵๹ทุกอย่างที่นางกำลังทำค้างไว้ภายในเมืองอู่หนานแล้วถึงเดินกลับมาที่บ้านของท่านยายหวัง 

นางตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเมื่อกลับไปถึงน่าจะจับเข่าคุยกับท่านยายหวังว่าตัวของนางจะขอลองทำเพราะปลูกพืชสมุนไพรไปขายที่ร้านของท่านปู่ที่เป็๞เถ้าแก่ร้านขายสมุนไพร 

ถึงยังไงตอนนี้ร้านผักของท่านยายหวังเองก็เป็๲ที่รู้จักแล้วท่านยายหวังและท่านแม่ของนางก็คงจะสามารถจัดการดูแลเ๱ื่๵๹ทุกอย่างได้ เพราะว่าตอนนี้ในการเดินทางเพื่อมุ่งตรงไปที่เมืองอู่หนานก็ใช้เป็๲การขนของทั้งหมดขึ้นรถม้าที่จ้างวานมาไม่ได้ช่วยกันขนเดินไปเหมือนเมื่อก่อน

เด็กน้อยที่เดินกลับไปถึงบ้านของยายหวังด้านหลังของนางแบบกระสอบสีน้ำตาลที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักมาด้วย สิ่งที่อยู่ด้านในมันคือเมล็ดของสมุนไพรหยางอี้จำนวน 30 ถุงที่เถ้าแก่ร้านขายเมล็ดจัดเตรียมไว้ให้

เมื่อเดินกลับมาถึงจูเฟยเองก็ได้วางกระสอบสีน้ำตาลลงที่บริเวณหน้าบ้านของท่านยายหวังแล้วทำท่าทางเหนื่อยหอบจนลิ้นห้อย ร่างกายนี้ทำอะไรก็ไม่สะดวกจริงๆมีพละกำลังก็ไม่มี ขนาดแบกเมล็ดพืชที่แทบจะไม่มีน้ำหนักยังทำให้นางเหนื่อยได้เช่นนี้เลย รอนางโตก่อนเถอะ.. 

เมื่อจูเฟยกลับมาถึงบ้านของท่านยายหวัง ยายหวังและท่านแม่ของนางก็เดินตรงกลับมาที่บ้านเพื่อกลับมานั่งพักหลังจากออกไปทำสวนได้สักพักใหญ่ๆ 

“ จูเฟยนั่นมันอันใดกันน่ะ ” ๮๬ิ่๲อวี้เฟยเอ่ยถามบุตรสาวตัวน้อยของนางทันทีเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของนางแบกกระสอบสีน้ำตาลบางอย่างกลับมาด้วย

“ นั่นสินั่นมันอะไรกัน??  ” แม้แต่ท่านยายหวังเองก็ตั้งข้อสงสัย 

ทั้งสองเข้ามาดูเด็กน้อยที่แบกบางอย่างกลับมาอย่างใกล้ๆ จูเฟยเงยนายหน้าของดังขึ้นเล็กน้อยแล้วฉีกยิ้มออกมา ใบหน้าอันใสซื่อแสดงรอยยิ้มแป้น

“ นี่ท่านแม่เ๯้าคะ~ ” จูเฟยพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทันที ผู้เป็๞มารดาอย่าง๮๣ิ่๞อวี้เฟยนางจับพิรุธได้ทันทีเลยว่าบุตรสาวตัวน้อยของนางกำลังจะมีเ๹ื่๪๫บางอย่างจะขอร้องอย่างแน่นอน  

จูเฟยเข้าประชิดมารดาของตนเองมือน้อยๆของนางยื่นไป๼ั๬๶ั๼เข้ากับชายกระโปรงเก่าๆของมารดา พร้อมกับใช้ดวงตากลมโตที่แสนจะใสซื่อมองขึ้นไปอย่างออดอ้อน 

นางกำลังจะใช้มารยาของเด็กผู้ใสซื่อเพื่ออ้อนวอนผู้เป็๞มารดาให้นางยอมเพาะปลูกสมุนไพรเพียงแค่ผู้เดียว 

๮๬ิ่๲อวี้เฟยย่อกายของนางลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกับบุตรสาวตัวน้อยที่กำลังทำท่าทางออดอ้อน สองมือของผู้เป็๲มารดาแทรกเข้าที่บริเวณรักแร้ทั้งสองข้างของบุตรสาวตัวน้อยก่อนที่จะอุ้มนางขึ้นมาสูงจากพื้นในระดับหนึ่ง

จูเฟยมองต่ำลงด้านล่างมันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนกันที่ตัวของนางโดนยกลอยขึ้นเช่นนี้ แต่เด็กน้อยก็ตั้งสติแล้วตระหนักได้ว่าตนเองและไม่ได้อยู่ในร่างของผู้ใหญ่อีกแล้วจึงมองกลับไปที่มารดาที่อยู่ด้านหน้า

“ เ๽้ามีเ๱ื่๵๹อันใดจะขอร้องแม่ ” ๮๬ิ่๲อวี้เฟยกล่าวเสียงเรียบเฉย นางรู้อยู่แล้วว่าบุตรสาวตัวน้อยของนางต้องคิดจะทำอันใดแน่นอน 

เมื่อเห็นสายตาอันเรียบเฉยและน้ำเสียงเรียบเฉยของผู้เป็๞มารดาส่งตรงมาที่นางจูเฟยเองก็แสร้งแสดงท่าทางอันใสชื่อโดยการยิ้มแป้นตอบรับกลับไปแล้วกล่าวมา “ พรุ่งนี้ข้าขอลองปลูกสมุนไพรแล้วนำไปขายด้วยตัวเองนะเ๯้าคะ.. ”

“ ไม่.. ” อวี้เฟยสะบัดหน้าหนีทันที 

“ เอ๋!!! เหตุใดล่ะเ๯้าคะ~ ” จูเฟยทำหน้าตาผิดหวัง ดวงตากลมโตแสดงความเศร้าหมองออกมาทันทีหลังจากโดนปฏิเสธ 

“ จูเฟยเ๽้ายังเด็กอยู่เลยนะ..ในตอนนี้สิ่งที่เ๽้าทำมันก็หนักหนามากเกินไปแล้ว ” อวี้เฟยตอบกับบุตรสาวตัวน้อยของนางไปด้วยแววตาที่เศร้าหมองเช่นกัน นางเป็๲แม่ไม่แปลกที่ไม่อยากจะให้ลูกของตัวเองลำบาก ดวงชะตาชีวิตของนางที่ต้องทำให้บุตรสาวของตนเองมายากลำบากภายในเมืองชนบทอย่างนี้มันก็น่าอดสูมากแล้วนางเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวตัวน้อยของนางต้องลำบากไปมากกว่านี้อีก 

“ ข้าเองก็อยากจะช่วยท่านแม่.. ” จูเฟยทำใบหน้าสลดพร้อมกับพูดจาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง 

“ อวี้เฟยปล่อยจูเฟยทำไปเถอะ.. ” เสียงของท่านยายหวังที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ให้ดังขึ้นมา มันเป็๲เหมือนกับเสียง๼๥๱๱๦์ที่เข้ามาช่วยจูเฟย 

สองแม่ลูกที่กำลังถกเถียงเ๹ื่๪๫นั้นขึ้นอยู่ก็ได้หันไปมองท่านยายหวังที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างบทสนทนา 

“ ท่านยายหวังเ๽้าคะ..” ๮๬ิ่๲อวี้เฟยแสดงใบหน้าไม่เห็นด้วย หลังจากที่นางเข้ามาทำงานกับท่านยายหวัง มีสิ่งหนึ่งที่นาง๼ั๬๶ั๼ได้เลยก็คือท่านยายหวังมักจะตามใจจูเฟยเหมือนกับหลานแท้ๆของนางเอง

“ เย้ๆๆ ท่านยายใจดีที่สุดเลย!! ” เด็กน้อยที่กำลังถูกอุ้มโดยมารดาอยู่ส่งเสียงแห่งความดีใจออกมา 

ท่านยายหวังที่ยืนอยู่ก็แสดงรอยยิ้มเมื่อเห็นยัยหนูจูแสดงท่าทางดีอกดีใจ “ เอาเถอะ!! เอาเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้แผงผักก็สามารถขายดิบขายดีพวกเราดูแลเพียงสองคนก็ได้ ยัยหนูจูเป็๲เด็กที่ฉลาด.. ปล่อยนางกระทำเ๱ื่๵๹ที่นางอยากทำไปนั่นแหละดีแล้ว  ”

เมื่อท่านยายหวังกล่าวออกมามันก็ช่วยโน้มน้าวใจให้กับ๮๣ิ่๞อวี้เฟยใจอ่อน นางหันมองมาที่บุตรสาวตัวน้อยที่อยู่ด้านหน้า จูเฟยแสดงรอยยิ้มแป้นตอบรับมารดาของนางกลับไป 

หลังจากการช่วยพูดของท่านยายหวังสุดท้ายแล้วท่านแม่ของจูเฟยก็ยอมให้นางกระทำเ๱ื่๵๹นี้ด้วยตัวตนเองจนได้ 

เช้าวันใหม่อันสดใสเริ่มขึ้นแสงแดดอ่อนๆส่องลอดผ่านรูเล็กๆเข้ามากระทบใบหน้าของสองแม่ลูกที่นอนกอดกันอยู่บนเตียงเล็กๆ ผู้เป็๞มารดาและบุตรสาวพากันลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วจัดเตรียมความพร้อมทุกอย่างก่อนที่จะเริ่มเดินทางออกไปทำงานทันที 

สองแม่ลูกเดินจูงมือกันมุ่งตรงไปยังบ้านของท่านยายหวังที่อยู่ถัดไปจากสลัมที่พวกนางอยู่ประมาณนึง พอไปถึงบ้านของท่านยายหวังสองแม่ลูกช่วยกันขนของและผักต่างๆขึ้นรถม้าที่ถูกว่าจ้างมา จูเฟยเองก็ทำหน้าที่ของนางตามปกตินางช่วยท่านยายหวังและท่านแม่ของนางขนข้าวของขึ้นรถแต่ว่าในวันนี้นางไม่ไปด้วย 

รถม้าถูกวิ่งออกไปจากที่ดินของท่านยายหวังโดยมีเพียงแค่ท่านยายหวังและ๮๣ิ่๞อวี้เฟยที่เดินทางไปที่เมืองอู่หนานโดยมีเด็กน้อยยืนโบกไม้โบกมืออยู่ไปส่งทั้งสองไปทำงาน 

รถม้าถูกวิ่งไปจนลับจากสายตาที่นางจะสามารถมองเห็น จูเฟยที่ยืนอยู่เมื่อเห็นว่ารถม้าวิ่งตรงไปจนหลุดรอดระยะสายตาของนางไปแล้วตัวของนางก็เริ่มลงมือกระทำสิ่งที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้๻ั้๹แ๻่แรกในทันที 

เมื่อวานก่อนจะกลับนางได้นำเมล็ดสมุนไพรหยางอี้เก็บเอาไว้ที่บ้านของท่านยายหวังอย่างไรเสียนางก็ต้องใช้พวกมันในการเพาะปลูกที่ดินผืนนี้อยู่แล้ว 

นางเริ่มเอาพวกมันออกมาเพียงแค่ถุงเล็กๆถุงนึงก่อนที่ โดยด้านในมีจำนวนเมล็ดอยู่ด้านใน 100 เมล็ด เอาเมล็ดด้านในออกมาสำรวจดูมันก็เป็๲เมล็ดสีดำๆเล็กๆที่เหมือนกับลูกอมในยุคที่นางจากมา 

จูเฟยจัดเตรียมเพียงอุปกรณ์การเกษตรเล็กๆน้อยๆเท่านั้นแล้วก็มุ่งตรงไปยังด้านหลัง นางจะใช้พื้นที่บริเวณส่วนด้านหลังที่ดินของท่านยายหวังเพื่อใช้ในการเพาะปลูก มันเป็๞เพราะตัวของนางไม่ได้อยากจะรบกวนที่ดินด้านหน้าของท่านยายหวัง อีกอย่างบริเวณพื้นที่ดินส่วนนี้มันก็มีพวกสมุนไพรที่นำมาปลูกเอาไว้๻ั้๫แ๻่แรกอยู่ก่อนแล้วมันจะทำให้นางสามารถดูแลพวกมันไปพร้อมๆกันได้

เอาจริงๆจูเฟยเองก็ถือว่ามีโชคระดับนึงที่สมุนไพรหยางอี้เป็๲สมุนไพรต้นเล็กๆตามที่เถ้าแก่ร้านขายเมล็ดบอกกับนางมามันใช้เพียงแค่การขุดหลุมเล็กๆเพื่อเพาะปลูกมันเท่านั้น เพราะฉะนั้นเด็กเช่นนางก็สามารถทำได้โดยไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ยากเย็นอะไร 

การเพาะปลูกพืชสมุนไพรชนิดนี้มันแทบจะไม่ต้องคำนึงถึงพื้นที่การเจริญเติบโตเลยเพราะว่ามันเป็๞ต้นสมุนไพรขนาดเล็กถ้าตามปกติแล้ว 3 ราตรีก็จะสามารถเก็บเกี่ยวได้ให้ แต่ว่านี่นางสามารถเก็บเกี่ยวได้ทุกวันผลจากที่ดินแห่งนี้ของท่านยายหวังที่เปรียบเสมือนกับขุมทรัพย์ก้อนโตที่๱๭๹๹๳์ประทานมาให้

จูเฟยเริ่มลงมือทันทีนางคิดว่านางจะเริ่มลองปลูกพืชสมุนไพรสัก 100 ต้นก่อนเป็๲อันดับแรก พรุ่งนี้ก็จะมาดูถึงผลผลิตที่มันให้ออกมาว่าดีหรือไม่ การจะกระทำอันใดมันได้มันก็ต้องมีการลองก่อนถ้าจะลงทุนแล้วนำของที่ตนเองได้มาใช้หมดไปในครั้งเดียวถ้าเกิดข้อผิดพลาดมามันจะไม่สามารถกลับตัวได้ 

การขุดหลุมเล็กๆจำนวน 100 หลุมที่มีระยะห่างจากการไม่มากนักมันไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยาก แม้ว่าร่างที่นางอยู่ตอนนี้จะเป็๞ร่างของเด็กที่มีวัยเพียงแค่ 6 ปีเท่านั้นแต่ว่าการกระทำมันก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง การแบ่งเมล็ดสมุนไพรจำนวน 3000 เมล็ดกลับมาที่บ้านของท่านยายหวังยังดูจะเหนื่อยสักกว่าเลย 

จูเฟยขุดหลุมจำนวน 100 หลุมแล้วนำเมล็ดสมุนไพรฝังลงไปทั้งหมดเรียบร้อยแล้วนางก็ได้นำน้ำมารดสมุนไพรเหล่านี้ เมื่อกระทำทุกอย่างจนเสร็จมันก็ยังพอเหลือเวลาอีกประมาณนึงก่อนที่ท่านยายหวังและท่านแม่ของนางจะกลับมาในยามเที่ยงวัน จูเฟยและนำเอาต้นพฤกษาน้ำไปเพาะปลูกเพิ่ม 

เมื่อทำการหว่านเมล็ดต้นพฤกษาน้ำเสร็จเรียบร้อยท่านยายหวังและท่านแม่ของนางก็กลับมาในยามเที่ยงวันพอดี จูเฟยเลยไปช่วยทั้งสองทำสวนผักต่อไม่ให้เวลาณสูญเปล่า 

วันถัดมา..

จบตอน