เฮือก!!
เฮือก!!
ทั้งสองคนถูกคลื่นเสียงคำรามของราชสีห์ทองคำทำให้ลอยกระเด็นไปไกลและกระอักเืออกมา
ศิษย์พี่ซ่งของเจินเหรินพยายามฝืนลุกขึ้นมาเพื่อที่จะรีบหนีไปแต่ก็ไม่สำเร็จ ในตอนนี้อวัยวะภายในบางส่วนของเขาได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง
ในส่วนของเจินเหรินตอนนี้เขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าศิษย์พี่ของตัวเองสักเท่าไหร่ ในตอนนี้เืจำนวนมากได้ถูกบ้วนออกจากปากของเขา
"ศ..ศิษย์น้องเ..จ้า..เป็อะไรไหม.."ศิษย์พี่ซ่งพยายามเปิดปากของตัวเองเอ่ยถามออกมาในเวลาเดียวกันเขาก็พยายามเคลื่อนตัวไปหาเจินเหริน
"ข..ข้า..ไม่เป็ไร..ศิษย์พี่..เ้าตัวนั้นมันตัวอะไรกันแน่!"เจินเหรินพยายามพูดออกมาในขณะเดียวกันแววตาของเขาในตอนนี้ก็ปรากฏความหวาดกลัวออกมา นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเคยเจออะไรที่น่าหวาดกลัวขนาดนี้
"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้พวกเรารีบหนีกันก่อนเถอะ!"ศิษย์พี่ซ่งพยายามใช้พละกำลังทั้งหมดของตัวเองออกมา สุดท้ายเขาก็สามารถยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาได้ จากนั้นเขาก็พยายามที่จะประคองให้เจินเหรินลุกขึ้นมา
"ศิษย์พี่...ข้าคิดว่ามัน...สายเกินไปแล้ว!"ในขณะนั้นเองจู่ๆเจินเหรินก็ได้กล่าวออกมาอย่างกระทันหัน ศิษย์พี่ซ่งไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเจินเหรินแต่ทว่าเมื่อเขาสังเกตุเห็นความหวาดกลัวที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจินเหรินจู่ๆเขาก็เกิดลางสังหรไม่ดีขึ้นมา
ตุม!
ตุม!
ตุม!
เสียงเดินที่ดังสนั่นทั่วพื้นดินทำให้ให้ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว ในเวลาเดียวนั้นเองแสงจันทร์ก็ได้สาดส่องลงมายังบนพื้นดิน เงาร่างสีดำที่อยู่ในความมืดก็ค่อยๆเผยตัวออกมาให้เห็นรูปร่างจริงของมัน
โฮ๊กก!!!
เสียงคำรามดังก้องฟ้าดินเกือบจะทำให้สองคนศิษย์พี่ศิษย์น้องหมดสติ ในขณะนี้เองทั้งสองคนก็สามารถเห็นร่างเงาที่อยู่ในความมืดนั้นได้อย่างถนัดตา
เอือก!!
เอือก!!
ทั้งสองคนกลืนน้ำลายพร้อมกันในขณะที่มองไปยังร่างขนาดั์ที่ปรากฏขึ้น รูปร่างที่คล้ายกับราชสีห์เ้าป่าแต่มันมีขนาดที่ใหญ่โตกว่าเป็อย่างมาก ความใหญ่โตของมันนั้นเปรียบเสมือนกับบ้านเรือนหลังหนึ่งเลยทีเดียว และสิ่งที่พิเศษมากกว่านั้นรูปร่างที่คล้ายกับราชสีห์ร่างนี้มีร่างกายที่เป็สีทองอร่ามราวกับเป็ทองคำ!
ราชสีห์ทองคำ!!!
ในขณะนั้นชื่อๆหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นมาในใจของศิษย์พี่ซ่ง
เมื่อชื่อนี้ปรากฏขึ้นในใจของเขาความหวาดกลัวที่เคยมีก็เพิ่มพูมมากยิ่งขึ้นจนตัวเขาเริ่มที่จะซีดเซียวขึ้นมา!
"บ้าน่า!!! นี่มัน!!...สัตวอสูรในตำนาน..ราชสีห์ทองคำ!!! ทำไมมันถึงปรากฏตัวที่ป่าเขตนอกได้!"ศิษย์พี่ซ่งอุทานออกมาอย่างหวาดกลัวเเละตื่นตระหนก ในขณะนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มเสียสติขึ้นมาแล้ว!
"ตาย ตายแน่...ข้าต้องตายแน่นอน"ในส่วนของเจินเหรินตอนนี้เขาเองก็ไม่ค่อยต่างจากศิษย์พี่ของตัวเองมากนัก มองไปยังสัตว์อสูรขนาดใหญ่ตรงหน้า เขามองไม่เห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอดเลย
อย่าบอกน่ะว่าข้าจะต้องมาตายในป่าสัตว์อสูรแห่งนี้? เขากล่าวกับตัวเองภายในใจอย่างสิ้นหวัง ในสถานการณ์นี้ใครจะสามารถช่วบเขาได้?
ใน่เวลาที่เจินเหรินกำลังสิ้นหวังนั้นในขณะนั้งเองเสียงที่สั่นเทาของศิษย์พี่ซ่งก็ได้ดังขึ้นมาข้างหูของเขา"ศ..ศิษย์น้องฟังข้าให้ดี! ข้าจะถ่วงเวลาให้เ้ามีโอกาสหนีไป เมื่อเ้ากลับไปถึงสำนักได้โปรดแจ้งเื่นี้ให้กับเ้าสำนักด้วย!"
"ศิษย์พี่ซ่ง!!"
"ได้โปรด! เื่นี้มันสำคัญมาก ชีวิตของคนหลายคนจะขึ้นอยู่กับนายศิษย์น้อง!!!"หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็พยายามเค้นพลังปราณระดับรวบรวมลมปราณขั้น5ของตัวเองออกมาจากนั้นเขาก็ได้จับร่างของเจินเหรินและโยนกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร!
ในขณะเดียวกันราชสีห์ทองคำในเวลานี้เขามองไปที่การกระทำของทั้งสองคนอย่างเฉื่อยชาและไม่ได้ขัดขวางอะไร หลังจากที่รู้ว่าสองคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ที่เขากำลังตามหาเขาก็หมดอารมณ์ที่จะสนใจทันที แต่ถึงอย่างนั้นในตอนนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะเลิกสนใจทั้งสองคนไปซะทีเดียว
ฟิ้ว!!!
เมื่อเห็นว่าโยนศิษย์น้องไปได้ไกลแล้วศิษย์พี่ซ่งก็ได้หันมามองที่ราชสีห์ทอวคำพร้อมกับทำหน้าจริงจังจากนั้นไม่รู้ว่าดาบเล่มหนึ่งโผล่มาจากไหนเขากำดาบเล่มนั้นและเตรียมตัวที่จะโจมตีใส่ราชสีห์ทองคำ
ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้กของสัตว์อสูรในตำนานตัวนี้ แต่เขาก็พยายามที่จะซื้อเวลาให้กับศิษย์น้องของตัวเองได้มีโอกาศหนีรอดออกไป ถึงแม้ว่าจะน้อยนิดก็ตาม
นี่เป็ความภาคภูมิใจของคนที่เป็ศิษย์พี่!
"ดาบเหล็กกล้า!! "
ศิษย์พี่ซ่งได้ใช้วิชาประจำตัวของตัวเองออกมา วิชานี้เป็วิชาที่เขาฝึกฝนมาั้แ่เด็กๆ ถึงแม้ว่ามันจะมีระดับไม่สูงมากเป็เพียงแค่วิชาชั้นต่ำระดับกลางเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มั่นใจในประสิทธิภาพของมันว่าจะสามารถซื้อเวลาให้กับศิษย์น้องได้แน่นอน
ย้าา!!!
ร่างของศิษย์พี่ซ่งได้พุ่งเข้าไปข้างหน้าเพื่อที่จะประชิดตัวราชสีห์ทองคำ
ในเวลาเดียวกันราชสีห์ทองคำมองไปที่ศิษย์พี่ซ่งที่กำลังเข้ามาอย่างไม่ใส่ เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้เขาก็ใช้อุ้งเท้าของตัวเองปัดออกไปอย่างไม่สนใจ
โพล๊ะ!
เพียงแค่ปัดออกไปอย่างส่งๆแต่ว่าร่างของศิษย์พี่ซ่งกลับะเิออกกลางอากาศในทันทีโดยที่ไม่มีเวลาส่งเสียงใด
หมอกเืได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของราชสีห์ทองคำแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ในขณะนี้ดวงตาของเขากำลังมองห่างออกไปหลายเมตรไปยังร่างของเจินเหรินซึ่งในขณะนี้กำลังลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเลและเตรียมตัวที่จะหนี
เนื่องด้วยความแค้นที่มีต่อชิงเฟิงทำให้ราชสีห์ทองคำไม่ปล่อยโอกาสให้มนุษย์หน้าไหนรอดพ้นไปจากงื้อมมือของมันไปได้
ฟิ้ว!!
ราชสีห์ทองคำกระโจนไปครั้งหน้าหนึ่งครั้ง และตอนนี้ระยะห่างของมันก็อยู่ไม่ไกลจากเจินเหรินเท่าไหร่แล้ว!
เจินเหรินที่พยายามหนีอย่างทุลักทุเลเมื่อเห็นว่าเพียงแค่เสี้ยวเวลาเดียวราชสีทองคำก็สามารถที่จะตามตนมาได้แล้ว จู่ๆความสิ้นหวังก็ได้กัดกินภายในหัวใจของเขาอีกครั้ง เขารู้สึกถึงความพ่ายแพ้
'ขอโทษด้วยศิษย์พี่ซ่ง ข้าคิดว่าข้าคงจะทำตามคำขอของท่านไม่ได้'ถึงแม้เจินเหรินจะตัดพ้อในใจแต่เขาก็ยังไม่หยุดที่จะวิ่งหนี
ราชสีห์ทองคำมองไปยังเจินเหรินที่กำลังหนีอย่างทุกลักทุเลด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ในตอนนี้ราวกับว่ามันกำลังมองดูความสิ้นหวังของเจินเหรินอยู่ว่าจะมีมากขนาดไหน
ตึก!
โอ๊ย!!
ด้วยควาทุลักทุเลและไม่ทันระวังสุดท้ายเจินเหรินก็ได้สดุดเข้ากับตอไม้ตอหนึ่งเข้าซึ่งมันทำให้เขาในขณะนี้บ้มไปนอนอยู่กับพื้น
"บ้าเอ้ย!!! ลุกขึ้นสิว่ะ"เขาพยายามที่จะยัดกายของตัวเองให้ลุกขึ้นมาวิ่งต่อ แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแรงและเ็ปบวกกับจิตใจที่สิ้นหวังทำให้เขาในตอนนี้ไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นได้อีก!
"โถ่เว้ย!!!"เจินเหรินะโออกมาอย่างหัวเสีย ในตอนนี้น้ำตาสองสายได้ไหลลงสู่ใบหน้าของเขา
ตุม!
ตุม!
ตุม!
ราชสีห์ทองคำก้าวเท้าเดินมาอย่างช้าๆ ในที่สุดเขาก็ได้มาถึงด้านหน้าของเจินเหริน มองไปยังมนุษย์ตรงหน้าที่กำลังสิ้นหวังมันก็เผยแววตาที่เหยียดหยามออกมา ในตอนนี้มันรู้สึกสมเพชมนุษย์ตรงหน้าเป็อย่างมาก
เจินเหรินมองไปยังราชสีห์ทองคำตรงหน้าตัวเองหลังจากนั้
นราวกับว่าเขาได้ปลงกับทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว เขาหลับตาลงก่อนจะเอ่ย"ออกมาอย่างท้าทาย"มาเลยไอ้สัตว์เดรัจฉาน!!!"
163
![[END]หนีซอมบี้อยู่ดีๆ ทำไมมาโผล่ยุค 1968](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685074479_664739.webp)
