บทที่3. ถูกกลั่นแกล้ง
ดวงจิตของเหยาเหยาและท่านเทพที่ตอนนี้กำลังยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าต้นเตี้ยๆเต็มไปหมด เธอมองไม่เห็นว่าจะมีคนอยู่เลย ไหนบ้านของเธอกันล่ะไหนครอบครัวของเธอล่ะ อยู่กันตรงไหนน้อออ
แต่ก่อนที่จะคิดสิ่งใดเลยเถิดไปมากกว่านั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงหลายเสียงร้องะโและหัวเราะอย่างสนุกสนานมาจากอีกด้านหนึ่งจึงหันกลับไปมองดู
เธอมองเห็นร่างเล็กๆตัวสั้นป้อมของเด็กน้อยคนหนึ่งหน้าตาน่ารักมากแต่ติดว่าผอมมากไปหน่อยดูท่าคงไม่ค่อยได้กินอาหารดีๆ สักเท่าไหร่ กำลังนั่งนิ่งๆ เหยียดขาน้อยๆอยู่กับพื้นหญ้าท่ามกลางแดดร้อนๆ ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ ช้าๆ เหม่อลอยไร้จุดหมายน้ำมูกไหล น้ำลายยืดเลอะหน้าเต็มไปหมดเสื้อผ้าสีหมองทั้งเก่าทั้งมีรอยปะรอยชุนอยู่หลายแห่งอีกทั้งเปรอะเปื้อนฝุ่นดินเต็มไปหมด ดวงจิตของเหยาเหยารับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่านี่คือร่างเด็กของเธอในชาติภพนี้
จากนั้นก็เห็นเด็กผู้ชาย 3 คนและเด็กผู้หญิง 2 คนที่เหยาเหยาได้ยินเสียงหัวเราะก่อนหน้านี้ ดูแล้วอายุน่าจะประมาณ6-7หนาวเดินเข้ามาล้อมรอบร่างเล็กของซูลู่เหยาเอาไว้จากตอนแรกเหยาเหยาคิดว่าอาจจะเป็เพื่อนๆ แต่ดูจากท่าทางตอนนี้แล้วไม่น่าใช่
“พวกเรามาดูคนปัญญาอ่อนแซ่ซูสินั้นๆ แถมยังใส่รองเท้าฟางดูใหม่มากเลย”เด็กผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าทุกคนในกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้นมา
“ข้าอยากได้รองเท้าคู่นั้นที่คนปัญญาอ่อนนี่ใส่อยู่” เสียงพูดอย่างเอาแต่ใจของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหรือก็คือ ซูฉินฟางอายุ 7 หนาวทั้งยังเป็ญาติลูกพี่ลูกน้องกันกับซูลู่เหยาอีกด้วยแต่เพราะได้รับการถ่ายทอดนิสัยและอารมณ์ที่บิดเบี้ยวมาจากมารดา ทำให้ซูฉินฟางมักชอบเอาเปรียบและรังแกซูลู่เหยาอยู่เสมอเมื่อมีโอกาสยิ่งซูลู่เหยาไม่สามารถตอบโต้ได้ก็ยิ่งชอบใจ นางแอบเห็นว่าท่านลุงซูลู่ฮันซึ่งเป็บิดาของซูลู่เหยาถักรองเท้าฟางคู่ใหม่ให้ซูลู่เหยานางจึงอิจฉามากและอยากได้รองเท้าคู่ใหม่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครยอมทำให้นางเพราะท่านพ่อท่านแม่ต่างก็มักไปสนใจและเอาใจน้องชายฝาแฝดของนางมากกว่านั้นเอง
“เช่นนั้นก็ไปถอดเอามาเลยสิคนบ้าปัญญาอ่อนเช่นนี้ไม่ต้องใส่รองเท้าก็ได้” เสียงเล็กๆของเด็กผู้หญิงตัวน้อยอีกคนซึ่งเป็สหายสนิทของซูฉินฟางเอ่ยขึ้นอย่างสนับสนุนเต็มที่
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า จริงด้วยๆคนบ้าไม่ต้องใส่ของดีๆ แบบนี้หรอก มาข้าจะเข้าไปเอามาเอง”เสียงพูดเห็นด้วยมาจากเด็กผู้ชายอีกคน หรือที่ทุกคนเรียกว่าต้าหนิว ที่ตัวโตกว่าเพื่อนดูท่าแล้วน่าจะเป็หัวหน้าของกลุ่มเด็กๆ พวกนี้ เอ่ยขึ้นพร้อมหัวเราะชอบใจก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กๆ ที่นั่งจุ๊กปุ๊กอยู่ที่พื้นอย่างไม่รับรู้เื่ราวใดๆแล้วถอดกระชากรองเท้าฟางที่เ้าตัวน้อยใส่อยู่ออกมาอย่างหน้าด้านๆก่อนจะยื่นให้ซูฉินฟางที่ยื่นมือมารับไปทันที
“นี่แน่ะ”เมื่อยื่นรองเท้าฟางให้ซูฉินฟางแล้วต้าหนิวก็ก้มลงเก็บเอาก้อนดินเล็กๆมาขว้างปาใส่ซูลู่เหยาไปกระทบที่หน้าผากน้อยๆ ดังโป๊ก โป๊ก
“เ้าทำอันใดน่ะต้าหนิว”เด็กผู้ชายตัวผอมสูงเอ่ยถามขึ้น
“เอาก้อนดินขว้างใส่อย่างไรเล่าขว้างจนกว่ามันจะร้อง ข้าอยากเห็นคนปัญญาอ่อนนี่ร้องไห้”พูดไปแล้วตาก็มองหาก้อนดินที่พื้นต่อ
“แต่แม่ข้าเคยบอกว่าคนปัญญาอ่อนไม่ร้องไห้นะ”เด็กผู้ชายตัวเล็กอีกคนท้วงขึ้นมา
“ใช่ข้าอยู่บ้านเดียวกันกับคนปัญญาอ่อนยังไม่เคยเห็นนางร้องไห้ หรือพูดจากับใครเลย”ซูฉินฟางกล่าวขึ้นเพื่อยืนยันอีกเสียงขณะมือก็ก้มลงสวมรองเท้าฟางให้ตนเองไปด้วย
“โอ๊ะ!! จริงด้วย แต่ว่าข้าอยากทำจะลองดูว่าถ้าเอาก้อนดินนี่ขว้างใส่แล้วจะร้องไห้ได้มั้ย นี่แนะๆ”ว่าจบเด็กชายต้าหนิวก็เริ่มนำทั้งดินโคลนทั้งก้อนดินมาขว้างปาต่ออย่างสนุกโดยไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใดโดยมีเด็กชายอีกสองคนร่วมด้วยส่วนซูฉินฟางและเด็กผู้หญิงที่เป็สหายของนางอีกคนไม่ได้เข้าไปร่วมด้วยแต่ก็ไม่ได้ห้ามเอาแต่ยืนดูอยู่เฉยๆข้างๆ
ต้าหนิวนั้นเป็หลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านเขาคิดมาเสมอว่าปู่ขอเขายิ่งใหญ่ที่สุดไม่ว่าใครก็ต้องเชื่อฟังปู่เขาทั้งนั้นย่อมก็ต้องเชื่อฟังเขาด้วยเช่นกัน จึงทำให้กลายเป็เด็กเกเรชอบรังแกคน
แม้ก้อนดินที่ขว้างปานั้นจะเล็กนิดเดียวแต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี ทั้งก้อนดิน ต้นหญ้าข้างทางล้วนถูกเด็กน้อยจอมเกเรประจำหมู่บ้านนำมาขว้างปาใส่ร่างเล็กๆ ที่นั่งนิ่งๆไม่ไหวติง ไม่หลบ ไม่ร้อง ไม่โวยวาย เหมือนไม่มีความรู้สึกใดๆ
“ท่านเทพทำอย่างไรดีเ้าคะ”เมื่อทนดูต่อไปไม่ไหวเหยาเหยาจึงเอ่ยถามท่านเทพไปทันที
“รอก่อน ยังไม่ถึง่เวลาที่เ้าจะเข้าร่างตนเองเพราะนี้ก็คือเคราะห์กรรมที่ข้าเคยบอกว่าร่างของเ้าต้องเผชิญจนได้รับาเ็และสิ้นชีวิตลงอย่างไรเล่า” ท่านเทพอธิบายอย่างใจเย็นแม้จะอยากให้เหยาเหยาเข้าร่างทันที แต่ก็ไม่อาจทำได้ ทุกอย่างย่อมมีเวลาของมัน
“แต่ร่างเด็กของหนูเืออกแล้วนะคะอ่ะนั่น!” เหยาเหยาร้องด้วยความใเมื่อจู่ๆ ร่างเล็กๆ ของเธอในชาติภพนี้ล้มลงหงายหลังไปนอนกับพื้นแล้วเพราะนอกจากก้อนดินแล้วต้าหนิวยังไปเก็บก้อนหินมาก้อนหนึ่งแล้วปาใส่มาโดนที่หน้าผากน้อยๆของซูลู่เหยาเต็มๆ
ตุ๊บ!
“เฮ้ย! ตายหรือไม่นั้น” เมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆนั้นล้มลงไป พร้อมทั้งที่ศีรษะก็มีเืไหลเต็มไปหมดเด็กพวกนี้ก็เริ่มสั่นกลัวขึ้นมาว่าตนเองนั้นอาจจะฆ่าคนแล้วเพราะไม่มีใครคิดการแกล้งคนปัญญาอ่อนครั้งนี้จะถึงกับเืออกแล้วล้มลงไปเช่นนี้
“ปะเป็เ้านั่นแหละที่เอาหินก้อนนั้นขว้างใส่คนปัญญาอ่อน”เด็กผู้ชายตัวเล็กเอ่ยขึ้นมาพร้อมชี้ไปที่ต้าหนิว
“จะมาโทษข้าได้อย่างไรพวกเ้าก็ปาใส่นางเช่นกัน” เด็กชายทั้ง 3 คนเริ่มโวยวายโยนความผิดให้แก่กันไปมาก่อนจะทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ด้วยความกลัวหากมีคนรู้ว่าพวกเขาถึงกับฆ่าคนตายจะทำอย่างไร ด้วยยังเด็กและกลัวมากทั้งสามจึงรีบวิ่งหนีออกไปจากทุ่งหญ้าส่วนซูฉินฟางเมื่อเห็นร่างลูกพี่ลูกน้องของตนล้มตึงลงไปก็ใมากไม่รู้จะทำอย่างไรก่อนจะถูกมือของเด็กผู้หญิงที่เป็สหายสนิทดึงแล้วพากันวิ่งหนีไปทันทีปล่อยทิ้งไว้เพียงร่างเล็กจ้อย ที่นอนกองเป็ผักอยู่บนพื้นหญ้าด้วยลมหายใจที่อ่อนรวยรินลงเต็มที
“เอาล่ะตอนนี้ดวงจิตและร่างกายนี้อ่อนแรงจนถึงที่สุดแล้วเ้าเข้าร่างของเ้าได้แล้วล่ะ” ท่านเทพเอ่ยบอก
“ค่ะท่านเทพขอบคุณท่านเทพมากนะคะที่มาส่ง ไว้หนูเข้าร่างแล้วจะจัดการเ้าเด็กนิสัยเสียพวกนั้นให้หมดเลยฮึ่ม” คิดอย่างโมโหเด็กพวกนี้พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงถึงได้กล้ารังแกคนขนาดนี้
“อืมๆเอาเถอะจะทำสิ่งใดก็อย่าลืมว่าตอนนี้ร่างเ้าเป็เพียงเด็ก 5 หนาวเท่านั้นเล่า” เมื่อท่านเทพเอ่ยเตือนจบแล้ว ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบสิ่งใดก็รับรู้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลก่อนที่ดวงจิตของเหยาเหยาจะเลือนหายไปแล้วพุ่งตรงเข้าไปที่ร่างของซูลู่เหยาตัวน้อยที่นอนสลบอยู่ทันที
“ข้าขออวยพรให้เ้าพบเจอแต่ความสุขในชีวิตนี้และทำสิ่งใดก็พบเจอแต่ความโชคดีทุกครั้งไป”เสียงกล่าวอวยพรตามหลังเมื่อดวงจิตของเหยาเหยาหลอมรวมกับร่างแล้วก่อนที่ร่างท่านเทพจะค่อยๆ จางหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่ตรงนี้มาก่อน
ส่วนร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นนั้นก็ค่อยๆขยับลืมตาขึ้นมาช้าๆ แต่ยังไม่สามารถลุกขึ้นมาได้เพราะร่างกายได้รับาเ็หลายแห่งรู้สึกปวดเนื้อเมื่อยตัวไปทั้งร่างเหยาเหยาไม่ได้รับความทรงจำใดๆ จากร่างเดิมเลย เพราะดวงจิตของร่างนี้ที่ไม่สมบูรณ์จิตใจจึงไม่อาจรับรู้หรือจดจำสิ่งใดได้ทุกอย่างในหัวจึงมีแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น…..
ส่วนอีกด้านหนึ่งนั้นร่างผอมสูงของเด็กชาย 2 คนกำลังออกตามหาน้องสาวด้วยความกระวนกระวายและร้อนรนใจยิ่งนัก
ซูลู่จื่ออายุ 9หนาวพี่ใหญ่ของเหยาเหยาที่เดินไปวิ่งไปสายตาก็สอดส่ายมองหาร่างน้อยๆของน้องสาวไปด้วยทั้งหน้าแดงเหนื่อยหอบเพราะพิษไข้ที่เป็อยู่ พร้อมกับซูลู่หยางอายุ7 หนาวที่ตอนนี้ดวงตาแดงก่ำด้วยความเป็ห่วงเพราะเขาเป็คนทำน้องสาวหายไปตอนไปเก็บผักป่า
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงตีนเขาที่ด้านข้างเป็ทุ่งหญ้าเตี้ยๆพี่น้องสองคนกำลังจะปรึกษากันว่าจะเดินไปตามหาทางไหนต่อดี จู่ๆลู่หยางก็ถูกร่างของต้าหนิวที่รีบวิ่งหนีอะไรบางอย่างมาชนเข้าอย่างแรงจนร่างของเขาล้มลงไปกับพื้น
และเมื่อต้าหนิวเห็นว่าคนที่ตนเองชนนั้นคือพี่ชายของคนปัญญาอ่อนแซ่ซูก็ยิ่งใร้องไห้จ้า กลัวความผิดพร้ะโกนบอกว่า
“ข้าไม่ได้ทำนะ ไม่ได้ทำ”
แล้วรีบวิ่งหนีไป และเพียงไม่นาน 2 พี่น้องบ้านซูก็เห็นเด็กผู้ชายที่เป็เพื่อนเล่นของต้าหนิวอีก2คนวิ่งตามหลังมา และเพียงไม่นานก็ตามมาด้วยร่างลูกพี่ลูกน้องของพวกเขาซูฉินฟางและสหายของนางที่วิ่งตามหลังกันมาทั้ง5คนดูมีพิรุธยิ่งนักจนลู่จื่อสังเกตได้เมื่อสังหรณ์ใจและคิดบางอย่างขึ้นมาก็เบิกตาโตอย่างตื่นใขออย่าให้เป็เช่นที่เขาคิดเลย แล้วรีบวิ่งไปยังทิศทางที่เด็กทั้ง5คนนั้นพึ่งวิ่งจากมาลู่จื่อรีบวิ่งนำไปอย่างรวดเร็วโดยมีน้องรองลู่หยางวิ่งตามมาติดๆ …
703
