‘เร็วมาก นี่น่ะหรือจอมยุทธ์’
หานซิ่น กลิ้งไปมากับพื้นอยู่หลายรอบ เขาลุกขึ้นมาลูบคลำหน้าอกเบาๆ ตรงบริเวณที่เขารู้สึกเจ็บ
ใช่แล้ว…เขาเจ็บจริงๆ
! ?
“เ้าหนู เ้ามิได้เป็จอมยุทธ์ แล้วเหตุใดลูกเตะของข้า จึงมิอาจทำร้ายเ้า? ” ซัวเถา ยืนมองหานซิ่นด้วยความมึนงงและสงสัย เขาตรวจสอบลมปราณในตัว หานซิ่น ไม่ได้เลย มันชัดเจนอยู่แล้วว่า เด็กนี่มิใช่จอมยุทธ์ มันเป็เพียงคนธรรมดาที่หาเช้ากินค่ำ
“มิอาจทำร้ายอะไรกัน จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังรู้สึก” หานซิ่น ชี้ไปที่หน้าอกของตนเอง เขายังรู้สึกเจ็บอยู่จริงๆไม่ได้โกหก
“ท่านตา! ท่านถอยไปก่อน! ” หานซิ่น หันไปบอกกล่าวท่านปู่ เขาพยักหน้าให้กับปู่ของเขา คล้ายว่าไม่จำเป็ต้องกังวล
“แต่ว่า…” ชูช่าย รังเรอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะวิ่งหลบออกห่าง เขาไม่อยากทำให้หลานของเขาต้องกังวลอีกแล้ว เื่มาถึงขั้นนี้ มันมิใช่เพียงแค่ เขาก้มกราบแล้วอีกฝ่ายจะบอกว่าไม่เป็อะไร
เฟี้ยว!
“ มีช่องว่าง! ” ซัวเถา วิ่งเข้าใส่ หานซิ่น ตอนที่กำลังเผลอ เขาใช้ออกด้วยกระท่าต่อสู้ของทหาร ที่เขาเชี่ยวชาญ
พรึบ! พรึบ! พรึบ!
ฮ้า!!!!
!!!
หานซิ่น ยกมือขึ้นปัดป้องกระบวนท่าของ ซัวเถา ได้อย่างไม่ยาก เขาป้องกันตนเองได้เป็อย่างดี แต่ก็ยังยุ่งยากไม่น้อยที่จะหาโอกาสสวน อีกฝ่ายเป็ถึงทหารอาชีพ จะมาเสียท่าให้กับเด็กน้อยซื่อๆได้อย่างไร
“ พี่ใหญ่ เ้าเด็กนั้นมันสู้เป็ด้วย? ” ชายเหมี่ยง ยืนมองดูด้วยความอึ้ง เขาก็คิดไว้แล้วเ้าเด็กนี่มันเป็ศิษย์มีครู
“ ฮื่ม! ข้าเห็นแล้ว!! ” เจาหง มองค้อนสายตา ใครๆเขาก็เห็นไหม จะมาพูดเพื่อตอกย้ำกันทำไม
“เหอะ! ก็แค่มีดีอยู่บ้าง ฝีมืออย่างมันน่ะ จะเก่งก็แค่กับนักเลงข้างถนนอย่างพวก….อะ-แฮ่ม! ข้าหมายถึงพวกคนที่ประมาทน่ะ ” สองถุง กล่าวออกมาด้วยความไม่ชอบ ก็แค่พอไปวัดวาได้ อย่างมันน่ะ ไม่มีทางที่จะสู้พี่ ซัวเถา ได้หรอก
พรึบ! พรึบ! พรึบ!
ซัวเถา ระดมโจมตีเข้าใส่ หานซิ่น หนักมากขึ้น แต่เ้าเด็กนี่ก็ยังไม่ยอมแพ้ มันยังคงตั้งรับ และป้องกันกระบวนท่าของเขาได้เกือบจะทั้งหมด แถมยิ่งตั้งรับมากๆเข้า เ้าหนูนี่ก็เหมือนเริ่มที่จะจับทาง
“ น่าสนใจดี ใครสอนการต่อสู้ให้เ้า! ”
“ ฝีมือก็พอมี แต่ทำไมข้าถึงััลมปราณจากข้างในตัวเ้าไม่ได้ ”
“ เ้าเป็ใคร มาจากที่ไหน! ” ซัวเถา ะโกล่าวออกมา พร้อมกับที่กำลังต่อสู้
“….…” หานซิ่นตั้งรับหมัดและลูกเตะเป็พัลวัน ยุ่งจะตายอยู่แล้ว เ้านี่ยังจะมาชวนคุยพูดไม่หยุด ตอนแรกก็บอกว่าไม่อยากให้รู้จัก แต่ทีนี้กับระดมถามเอาถามเอา
ความเร็วของอีกฝ่ายก็เหนือกว่า พละกำลังของอีกฝ่ายก็มากกว่า มันไม่ง่ายเลยที่จะแยกแยะสติ แล้วกล่าวตอบออกมาได้ เพียงตั้งรับกระบานท่าที่พุ่งเข้ามา หานซิ่น ก็ลำบากจะแย่แล้ว
เปรี้ยง!
ครืน!!
หานซิ่น โดนหมัดของ ซัวเถา เข้าไปเต็มๆ เขาถอยร่นออกมาหลายก้าว เพราะพลังของเพลงหมัด
“พูดเยอะจริงๆ เวลาสู้เขาพูดเยอะกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า?”
ฮื่ม!
บูม!
“ฝึกวิชาการต่อสู้แค่ครึ่งๆกลางๆ ครูของเ้ามิได้บอกรึว่า อย่าได้ปากดีกับคนที่อยู่เหนือกว่า” ต่อมโมโหะเิออก ซัวเถา เดินลมปราณภายในร่าง จนอากาศรอบข้างมีะเื เขาวิ่งเข้าใส่ หานซิ่น พร้อมกับะโสูง
เฟี้ยว!
ลูกเตะปราณ!!
ซัวเถา พุ่งลงมาจากอากาศ พร้อมกับลูกเตะที่ทรงพลัง หานซิ่น ััได้ถึงอนุภาพที่หนักหน่วงของมัน หากโดนเข้าไป คงไม่ง่ายแน่ที่จะลุกขึ้นมาอีกครั้ง
พรึบ!
เหมือนร่างกายจะไปไวกว่าความคิด อยู่ๆร่างกายของหานซิ่นก็ขยับเคลื่อนไหวไปเอง โดยที่หานซิ่นยังไม่ได้สั่ง เขาะโหมุนตัวกลางอากาศ เพื่อเบี่ยงหลบวิถี
‘ ร่างกายข้า ทำไม? ’
ติ๊ง!
อลิซ ตรวจพบถึงอันตรายที่ผู้ใช้ระบบกำลังเผชิญ ต่อไปนี้จะขอบังคับควบคุมผู้ใช้ระบบชั่วคราว หวังว่าผู้ใช้จะเข้าใจค่ะ
ตูม!
พื้นดินเป็รอยยุบ ลูกเตะของ ซัวเถา ััแตะต้องได้เพียงแต่พื้นดิน
“ เ้าหลบมันได้? ” ซัวเถา มองไปที่ หานซิ่น ด้วยความไม่อยากเชื่อ เป็แค่คนที่ไร้วรยุทธ์ แต่มันกับหลบวิชายุทธ์ได้ นี่มันเป็ไปได้อย่างไรกัน
‘ หวังว่าข้าจะไม่ได้รับงานที่ยุ่งยากเข้ามานะ ’ ซัวเถา แอบแหล่มองไปที่ เจาหง เขากลัวว่าเ้าเด็กตรงหน้านี้ จะมีที่มาไม่ธรรมดา เขากลัวว่าจะแบกรับผลกรรมที่ตามมา ต่อไปไม่ได้
เฟี้ยว!
พรึบ! พรึบ! พรึบ!
คราวนี้ หานซิ่น เป็ฝ่ายบุกเข้ามาก่อน เขาระดมเพลงหมัดและลูกเตะเข้าใส่ ซัวเถา อย่างเป็พัลวัน ซึ่ง ซัวเถา ก็ตั้งรับได้เป็อย่างดี และไม่มีโอกาสแม้แต่เพียงเสี้ยวที่จะพลาดพลั้ง อย่างไรเขาก็เป็ทหาร จะมาพลั้งพลาดให้เ้าเด็กได้อย่างไร
แต่ว่า…
ตูม!!!!
ครืนนนน!!!
ซัวเถา ถอยร่นกระเด็นเท้าลากพื้น แม้ว่าจะตั้งการ์ดเอาไว้ แต่เขาก็ยังรู้สึกเ็ป
‘ อาวุธงั้นรึ …ไม่สิ…คราด? ’ ซัวเถา มองไปที่ หานซิ่น ด้วยความไม่เข้าใจ นี่มันไปเอา คราด มาจากที่ไหน ไม่สิ…
เมื่อไหร่ต่างหาก…
ตอนแรกก็ไม่เห็นว่ามันจะมี แต่อยู่ๆมันก็โผล่มาอยู่ในมือ หานซิ่น ซะอย่างนั้น อย่างกับว่าเขาเสกมันขึ้นมาได้อย่างนั้นแหละ
‘อลิซ เ้าทำอะไรของเ้าน่ะ เรียก คราด ออกมาต่อหน้าผู้คนแบบนี้ เ้าไม่กลัวพวกเขาใกันหรือไง?’ หานซิ่น ไม่อยากที่จะเชื่อ เขาอุตส่าห์จงใจปกปิดเอาไว้ตั้งนาน อยู่ๆ อลิซ ก็มาทำลายมันลงง่ายๆซะอย่างนั้น
ตนเองก็เข้าใจอยู่ว่า ถ้าเกิดตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายหรืออาจถึงชีวิต แล้ว อลิซ คิดวิเคราะห์ออกมาว่าตนเองอาจจะไม่ไหว นางจะฝืนเข้าบังคับเขาด้วยตนเองในทันที แต่การทำแบบนี้นี่…เกรงว่าผลที่ตามมา..
ติ๊ง!
ฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งกว่าผู้ใช้ระบบอย่างมาก อลิซ ไม่มีทางเลือกมากนักค่ะ รบกวนต่อไปนี้ หาวิธีแก้ไขเอาเองด้วย
‘…อือ…’ (T^T)
เฟี้ยว!
" เ้าเ..!!! " ซัวเถา อยากที่จะกล่าวอะไร แต่ก็ต้องพบกับ หานซิ่นที่ควง คราด พุ่งเข้ามาอย่างกับไม้พลอง เขาใช้มันได้อย่างเชี่ยวชาญจนแม้แต่ ซัวเถา ที่เป็ทหารยังต้องอึ้ง
ผั้ว! ผั้ว! ผั้ว!
หานซิ่น หวดคราดกระแทกเข้าใส่ ซัวเถา อย่างไม่มียั้ง เขาไม่มีโอกาสที่จะสวนกลับได้เลย เนื่องจากความเป็ต่อของระยะที่เสียเปรียบ
ผั้ว! ผั้ว!
แต่เมื่อตั้งรับมากๆเข้า ซัวเถา ก็เริ่มรู้สึกถึงร่างกายที่บอบช้ำตามจุดต่างๆ ถ้าเปิดออกมาก็เกรงว่าจะเจอแต่รอยม่วงคล้ำตามจุดนั้นๆเป็แน่
ฮื่ม!
‘ กะอีแค่ คราด ต่ำๆ ’
หมับ!
ซัวเถา ฝืนแลกยอมเจ็บ เขาใช้มือจับ คราด อันนั้นเอาไว้แน่น ก่อนที่จะเดินพลังปราณ รวบรวมมันเอาไว้ที่ฝ่ามือ
“ แตกหักไปซะ!! ” ซัวเถา ยิ้มเหี้ยน เขาชกลงไปยังคราดที่จับเอาไว้
หมัดปราณ!
เปรี้ยง!!
ซัวเถา ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาลงไปที่ตัวคราด เขามั่นใจว่ามันจะต้องหักพังเพราะพลังของเขา
!!!!!!!!!!!
‘ ป-เป็ไปได้ยังไง ’ แต่ความจริงหาได้เป็เช่นนั้น ซัวเถา จ้องมองคราดในมือด้วยความไม่อยากเชื่อ มันไม่เป็อะไรแม้แต่น้อย แม้แต่รอยฝาดสักนิดนึงก็ยังไม่มี
เฟี้ยว!
เปรี้ยง!
ผั้ว! ผั่ว! พรึบ!
หานซิ่นวิ่งเข้ามาะโเตะยอดหน้า ส่งผลให้ ซัวเถา ถอนร่นจนต้องยอมปล่อยมือ เขาต่อสู้กับ หานซิ่น อีกครั้งพร้อมกับความสงสัยที่ก่อตัวไปด้วย
“ เมื่อกี้แกทำอะไร ”
“ แล้วคราดนี้แกเอาออกมาจากไหน! ”
“เห้ย ! ไอ้หนู เดี๋ยวก่อน!”
ซัวเถา พยายามถาม หานซิ่น หลายครั้ง แต่ก็ได้เพียงแค่ความเงียบที่ตอบกลับมา เขาสังเกตความผิดแปลกไปของ หานซิ่น มาั้แ่เมื่อกี้แล้ว
ไม่ว่าจะเป็กระบวณท่าต่อสู้ที่เปลี่ยนไป…
อาวุธแปลกๆ ที่อยู่ก็ปรากฎออกมา…
ถ้ามันเป็ คราด ธรรมดาจริงๆ มันจะเป็ไปได้รึที่จะสร้างความเสียหายให้กับเขาได้ แถมเขายังทำลายมันไม่ได้อีกต่างหาก
โดยเฉพาะ แววตาที่เปลี่ยนไปของเ้าเด็กนั่น มันดูไร้ชีวิตชีวาอย่างมาก ถ้าจะเปรียบกับล่ะก็ มันเหมือนกับแววตาจากซากศพ ที่เขาเคยเจอมาไม่มีผิด มันเหมือนกับแววตาที่ไร้ซึ่งชีวิต กระทำตามคำสั่งที่ได้รับมาก็พอ
‘ ไม่ต้องสงสัยแล้ว เ้าเด็กนี่ต้องมีเื้ัเป็แน่ ข้ากำลังเข้าไปยุ่งกับเื่ที่ไม่คู่ควร ’
ครืนนน
“ช้าก่อน! พวกเราพอแค่นี้เถอะ ข้าจะยอมถอยแล้ว! ” ซัวเถา ะโถอยร่นออกมาไกล เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นฟ้า ประมาณว่า จะไม่ขอต่อสู้อีก
“…..”
หานซิ่นอยู่ในท่านิ่งเฉย ก่อนที่จะควง คราด ไปมาพร้อมกับกระแทกมันลงไปที่พื้น เสียงดัง
ปัง!
“แค่ท่านคนเดียวหรือที่ถอยหน่ะ ” หานซิ่น กลับมาควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง เขาหันไปมองคนอื่นๆ
3K
