.
.
ในวันนี้สึนะกับจิซากิก็มาถึงห้องเรียน
“อะไรกันพวกเรามาเร็วไปเปล่า? รู้อย่างงี้นอนต่ออีก5นาที...เธอไม่น่าปุกผมเลย” สึนะบ่นเดินเข้าห้องเรียนพร้อมจิชากิ
มีคนในห้องเรียนไม่เยอะ สึนะก็มาถึง 7 โมงเช้า
“เปล่านี่..ฉันว่าก็ปกตินะ มีแต่นายเท่านั้นละบ่นอยู่ได้!”
จิซากิมองค้องใส่สึนะ สึนะสะดุด!
สึนะยิ้มแห้งๆ “ฮ่า ฮ่า เปล่านี่ก็...” จู่ๆเสียงก็ลดระดับลง “ไม่—มีอะไรครับ..”
“หื! ก็ดีแล้ว..ถ้านายไม่ได้ฉันเข้าไปปุก ป่านนี้นายมาสายตั้งนานแล้ว” จิซากิกอดอก
“ขอขอบพระคุณครับ! ท่านจิซากิ! ข้าน้อยดีใจมากที่ท่านเมตตา!” สึนะก้มหัวขอบคุณจิซากิ
“เดี๋ยวสิยะ!! นายจะ..ะโเสียงดังทำไม..! แล้วอย่างเรียกฉันแบบนั้น!! มันนะ—น่าอายนะ!” จิซากิทีโดนสึนะทำแบบนี้เข้าไป
เธอมาเขย่าตัวสึนะไปมา จนสึนะเวียนหัว
“พอๆ..แล้ว ผมเลิกเขย่าได้แล้ว ผมจะเวียนหัว..ใจเย็นๆจิซากิ” สึนะที่แกล้งจิซากิพอแล้ว แต่กับเท่าหน้ายิ้มแย้มว่าแผนแกล้งสำเร็จ
หึ หึ...
“.........” จิซากิพึ่งรู้ตัวแกล้งก็โมโหแล้วงอนสึนะ
“ไม่พูดด้วยแล้ว..ตาบ้า..หึ” จิซากิเดินไปที่นั่งของตัวเอง
สึนะก็มาที่นั่งตัวเองข้างจิซากิเพราะสองคนนี้ที่นั่งข้างกัน
“น่าน่า..จะงอนไปถึงไหน เพื่อเป็การไถ่โทษจิซากิอยากขออะไรให้ผมทำให้ไม่..” สึนะที่คุยกับจิชากิ
ตอนนี้เธอหันหน้าหนี ไม่คุยกับเขาจน..สึนะได้ให้ข้อเสนอเธอจึงกับหันมา..
“อะไรก็ได้ใช่ไม่...” จิซากิจ้องสึนะตาตรงดูแล้วน่ารักจัง
“ครับ อะไรก็ได้ที่ผมสามารถทำได้..ถ้าไม่เกินตัวไปนะ..” สึนะยิ้มตอบกลับเธอ
จิซากิยิ้มแฉ่งจ้องสึนะ “อือ..ไงดีนะ~~ จะให้นายทำอะไรดี ฮิๆ”
สึนะเหงื่อออกเล็กน้อย ‘ซวยแล้วสิ! เธอจะให้ผมทำอะไร!’ สึนะคอตก
“โปรดขอเมตตาผมด้วย...” สึนะ
“ม—-ไม่เอา.. ฮิๆ ขอคิดก่อนนะ—-วันหลังจากบอกนายเอง” จิซากิเห็นคนตรงตื่นตระหนกเธอกับได้ใจชะอีก
ก่อนจะมีเสียงแทรกพวกเขา...
“ฮะ—แฮ่ม! แม้ว่าอาจารย์จะไม่อยากขัดพวกเธอนะ แต่เสียงกิ่งห้องดังแล้ว!”
““!!!”” ทั้งสองใ แล้วหันมามองเจออาจารย์และทุกคนในห้องจ้องอยู่
““ขอโทษครับ/ค่ะ””
ในสายตาขอคนทั้งห้องมีหลายอย่างหลายอารมณ์เฉพาะพวกเด็กชายที่มีสายตาอาฆาตแค้นมองสึนะ
หลังจบเื่นี้แล้วพวกเขาก็เรียนตามปกติชีวิตประจำของโรงเรียนก็มีไม่อะไรมากจนถึงหลังเลิกเรียน
ขณะที่สึนะกับจิซากิกำลังเดินออกจากโรงเรียน...
“นี่จิซากิ พอดีผมมีที่ต้องแวะก่อนนะ” สึนะหยุดแถวทางแยกก่อนเรียกเธอหยุด
“มีอะไรเหรอ..ที่ต้องแวะนะ ให้ฉันไปเป็เพื่อนไม่?” จิซากิที่หยุดแล้วถามกลับแบบปกติ
“เปล่าไม่อะไรมากหรอก.. เธอกลับไปก่อนเถอะ” สึนะส่ายหัว
เธอสงสัยแต่กับไม่พูดอะไร “งั้นก็ได้..ฉันกลับก่อน แล้วเจอกัน นายก็รีบๆกลับล่ะ”
“อืม...แล้วเจอกัน ผมไปก่อนนะ” สึนะพยักหน้าก่อนจะแยกจากจิซากิไปอีกทาง
.
.
.
.
.
เมื่อเดินมาถึงระยะแล้ว สึนะก็จ้องมองิญญาตรงหน้า
“พักนี้เราเริ่มมองเห็นอะไรแปลกๆ แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เห็นชัดขนาดนี้..”
ใช่เมื่อประมาณ 2ปีก่อน เขามักจะเห็นเงาตามทางเดินตลอดแต่ไม่ชัด
เวลาผ่านไปมันก็ชัดเจนทีละนิดละหน่อย จนเจารู้แล้วที่สึนะเห็นคือิญญาหรือคนตาย
บางครั้งสึนะจะทำเป็มองไม่ ตลอดมาที่อยู่กับจิซากิ..
แต่ตอนนี้มีบางอย่างแปลก.. ิญญาตัวนั้นจ้องมาที่สึนะ เมื่อเรียกสึนะ และ ขวดมือเรียกให้ตาม
สึนะที่สงสัย..แต่ทำใจตามมาก็ตามเขาเดินตามทางตลอดมีคนผ่านไปมาตลอด..แต่เริ่มมีคนน้อยลง
แล้วจู่ๆเงานั้นหรือิญญาจะหยุด จากนั้นยกมือขึ้นชี้ไปทางนั้น
สึนะมองตามไปทางที่ชี้ แต่พบกับ...!!!
มีพวกผู้ชายสามคนล้อมเด็กสาวอยู่ เหมือนกำลังพูดอะไรชะอย่างกับเด็กสาวนั้น
สึนะทีเดินเข้ามาใกล้พอ จะได้ยินเสียงพวกเขา
.
.
.
“นี่ๆ เธอไม่เอาหน้าทำไม ปฏิเสธพวกพี่ชายแบบนี้กัน...” ชายคนแรกที่กำลังคุยกับเธอ
“ก็บอกว่า..ไม่ไปยังไง! เซ้าซี้อยู่ได้พวกนาย!!” เด็กสาวผมสีทอง ตาสีฟ้าอ่อน ะโปฏิเสธ
“น่าๆ ไปพวกพี่ชายกันเถอะน่า พวกเราจะเลี้ยงขนมเธอนะจ๊ะ” ชายอีกคนที่มองเธอ แต่สายตากับมองไปที่หน้าอกใหญ่โตกว่าเด็กคนอื่น
“ช่วยอยู่เป็เพื่อนกับพวกพี่ๆหน่อยสินะ!” ชายอีกคนพูดตามเพื่อน
“ไม่! ก็คือไม่!! พวกนายนะขวางทางกลับบ้านของฉันนะย่ะ!” เด็กสาวผมสีทองเริ่มมีโมโหแล้ว
เธอรู้จากสายตาพวกบ้านั้นจ้องมองแต่หน้าอกเธอจนหน้าขยะแขยง ดูยังไงก็พวกนักเลงข้างทาง..
เธอต้องรีบกับบ้านก่อนจะค่ำ แต่โดนพวกนี่ขวางอยู่นานแล้ว แต่ก็เริ่มจะกลัวพวกนี้แล้ว
หรือเราจะโดนพวกนี้...ลักพาตัว..ดูเมื่อพวกนี้จะหมดความอดทนแล้ว
เธอพึ่งรู้สึกถึงความอันตราย...ก่อนจะหลับตา
‘ใครก็ได้..! ช่วยด้วย..’
ก่อนจะมีเสียงแทรกเข้ากลุ่มพวกเขา
“เอ่่อ...มีอะไรกันหรือเปล่าครับ.?”
มีเด็กชายผมสีน้ำตาลเข้ามาทักพวกเขา แต่ในเวลานี้ที่โพสต์มากับ....ออกจะเท่
สายตาที่คมจ้องพวกเขาแบบน่ากลัว แล้วเดินมาขวางพวกเขาตรงหน้าฉัน
ฉันที่มองแผ่นหลังเขาตรง ดูจากอายุแล้วพวกเราน่าจะเท่ากัน
.
.
.
สึนะที่อยู่ตรงพวกเ้านักเลงแล้ว จ้องพวกเขาแบบระวัง เพราะเขาไม่อยากให้มีเหตุการณ์ลักพาตัวตรงหรอก..
“ผมว่าพวกนายพอเถอะ เธอไม่อยากไปด้วย..” สึนะที่้าจบเื่โดยเร็ว
พวกชายสามคนนั้นใ ที่อยู่มีคนมาแทรกพวกเขาแต่เห็นว่าเป็แค่เด็กเอง...
“นี่ๆไอ้หนูพวกพี่ชายไม่มีธุระอะไรกับแก!” ชายอีกพูดกับสึนะ
“ช่ายๆ ถ้านายทำเป็มองไม่เห็น หรือจากไปพวกเราจะปล่อยไปก็ได้ แต่...” ชายอีกคนจ้องสึนะเขม็ง
“หรือ้าจะเจ็บตัวล่ะ...” ชายอีกพูดเสริมต่อ
“เฮ้อออ—-“ สึนะที่ถอนหายใจ ถึงจะรู้ว่าจะเป็แบบนี้
แล้วทำหน้าจริงจัง “ผมจะไม่พูดอีกครั้งซ้ำซากหรอก”
พวกผู้ชายสามคนนั้นเริ่มจะโกรธแล้วที่โดนเด็กดูถูก
“ไอ้เด็กบ้า! พูดไม่รู้เื่สินะ!!” ชายอีกคนนั้นพูดเสร็จแล้วปล่อยหมัดชกมาสึนะ
สึนะที่รู้จะเป็แบบนี้ก่อนจะพริกตัวหลบด้านข้างนิดๆ แล้วจับข้อมือมันพริก ทุ่มลงพื้นอย่างแรง
ควบ————-ตูมม เสียงกระแทกพื้นอย่างแรง
จนมันสลบเหมือดน้ำลายเต็มปาก
ถึงจะเห็นแบบนี้ แต่สภาพร่างกายของสึนะดีมากในด้านกีฬามาก...
ชายสองคนใกับภาพตรงหน้า ก่อนจะได้สติพวกมันก็พุ่งมาทางสึนะปล่อยหมัดต่อย
สึนะมองภาพตรงหน้าแล้ว ส่ายหัวๆ
‘ไม่ไหวๆ พวกนี้’ สึนะ้าให้จบ
เคลื่อนตัวมาด้านหน้าพวกเขาด้วยความเร็ว
“!!” จับหน้าอีกคนลงกระแทกพื้นอย่างแรงเสียงดัง
ปัง!!!! เสร็จไปสองเหลืออีกหนึ่ง
“หนอยแน่แก!” ชายคนนั้นเห็นเพื่อนมันจุ๋มลงพื้น
โจมตีสวนเข้าด้านหลังสึนะ
สึนะทีหลบแล้วมาด้านหลังก่อนถีบเตะหัวมันลงพื้นจนสลบเหมือดอีกคน
ในอดีตก่อนเกิดใหม่เขาเคยเรียนวิชาป้องกันตัวมาก่อน... ก่อนจะหันมาพูดคนข้างหลัง
“นี่เธอ...ไม่เป็ไรใช่ไหม?” สึนะถามคนตรงที่อึ้งอยู่
“.......” เธอกับไม่ตอบ
“เห้...เห้ เธอยังอยู่ดีไม่ ถ้าอยู่ช่วยตอบด้วย~~” สึนะเข้าใกล้โบกมือไปมาคนตรงหน้า
“!!!” เธอพึ่งได้สติ
“อะไรของนาย! อย่าะโเรียกไปมาแบบนี้นะย่ะ!”
“อะไรกันก็ตอบได้นี่...แต่พูดกลับคนที่ช่วยแบบนี้..ไม่ได้นะ” สึนะทำหน้าส่าย ไม่ไหว
“อออะ—ไรของนาย! ใครของให้ช่วยย่ะ!” เด็กสาวปฏิเสธสึนะ
“เธอนี่นะ.. ปากไม่ตรงกับใจเลย...เห่อ” สึนะ
“เธอๆ อยู่ได้! ฉันก็มีชื่อนะ! ชื่อของฉัน เซนะ คาขิวาชากิ เซนะ!” เด็กสาวผมทอง ตาสีฟ้าอ่อนแนะนำตัว
หือ....!
สึนะใ ก่อนจะแล้วถามกลับ...
เพื่อความแน่ใจของเขา ถ้าไม่เข้าใจอะไรผิด
“...เธอแน่ใจนะ”
———————
แค่นี้ก่อนครับ
13K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
