วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

    “ขอบคุณนะคะรบกวนบอสอยู่เรื่อยเลย แล้วนี่บอสจะกลับเลยไหมคะ” มัตสยาถามอย่างเกรงใจจนไม่รู้จะเกรงใจยังไงแล้ว เพราะมาทีไรก็รบกวนชายหนุ่มทุกที

             “อื้อ อีกเดี๋ยวก็กลับละ” ตอบโดยที่สายตายังไม่ได้ละจากของเล่น ก่อนชายหนุ่มจะหยิบลูกโป่งรูปการ์ตูนสามลูกที่เขาจำได้ว่ามันคือที่เขาซื้อมาฝากหนูน้อยที่อยู่ในเปล “ยังอยู่อีกเหรอ” วาทีหยิบขึ้นมาถามอย่างแปลกใจเพราะคิดว่ามันน่าจะแตกไปแล้วด้วยซ้ำ

             “ค่ะ ชอบมากด้วยนะคะ” มัตสยาตอบยิ้ม ๆ เพราะเธอมักใช้มันหลอกล่อเวลาลูกสาวร้องไห้

             “ด้ามจับหายเหรอ”

             “อ๋อ เปล่าค่ะ เด็กวัยนี้ชอบจับของใส่ปากกลัวมันอันตรายเลยถอดออกแล้วผูกเชือกไว้แทน” และผูกเชือกทั้งสามเส้นเข้าด้วยกันเพื่อที่มันจะได้ไม่กระจัดกระจาย

             “อย่างนั้นเหรอ โทษทีผมไม่รู้ คราวหน้าจะระวัง” วาทีบอกอย่างรู้สึกผิด เพราะที่บ้านไม่เคยมีเด็กเขาเลยไม่รู้ว่าของเล่นชนิดไหนเหมาะกับเด็กอายุเท่าไหร่ ตอนซื้อคิดแค่ว่ามันน่ารักและเด็ก ๆ น่าจะชอบเท่านั้น

             “ไม่เป็นไรค่ะ แค่ซื้อให้ก็ขอบคุณมากแล้ว”

             “หลับต่อแล้วเหรอ” ชายหนุ่มถามพลางยื้อคอมองเมื่อเห็นหนูน้อยในเปลหลับด้วยท่าทางสบายก็เผลอยิ้มออกมานิด ๆ

             “ค่ะ”

             “หลับปุ๋ยเชียว ท่าทางเลี้ยงง่ายนะ” อันนี้ชายหนุ่มเดาจากที่ตัวเองดูแลตอนที่มัตสยาไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น

             “ถ้าเทียบกับเด็กทั่วไปก็ถือว่าง่ายค่ะ แต่ถ้าไม่สบายขึ้นมาก็ไม่ง่ายเลย บอสน่าจะเห็นนะคะว่าสภาพจะเป็นยังไง” มัตสยาหัวเราะเขิน ๆ เมื่อนึกถึงวันที่ตัวเองดูแลลูกสาวที่ไม่สบายจนต้องไปแอบหลับที่โต๊ะ แม้มันจะก่อนเวลาเข้างานก็เถอะ

             “ก็ถือว่าคุณทำหน้าที่ได้ดี ทั้งหน้าที่แม่และเลขาฯ น่ะนะ” พูดจบวาทีก็ลุกขึ้นยืน ดูนาฬิกาเขาต้องเผื่อเวลาด้วยไม่อย่างนั้นกลับช้าได้โดนคนเป็นแม่โทรมาเล่นงานแน่ “เอาละผมคงต้องกลับแล้ว ไว้เจอกันที่ทำงานนะ”

             “ขอบคุณมากนะคะ” มัตสยากำลังจะลุกขึ้นจะเดินไปส่งชายหนุ่มที่รถ แต่ก็โดนเขาห้ามเอาไว้ “ไม่ต้องไปส่งหรอกผมไปเองได้ คุณดูแลลูกเถอะ” บอกก่อนจะเดินไปหาผู้สูงวัยที่นั่งอยู่ที่โซฟา

             “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

             “ว่าง ๆ มาเที่ยวอีกได้นะ” นางมินตราบอกอย่างชอบใจและถูกชะตากับชายหนุ่มเอามาก ๆ

             “ครับ ลานะครับ” วาทียกมือไหว้ทุกคน แล้วเดินผละออกไป และตอนนี้เองอ้อยที่ประทับใจจากที่ชายหนุ่มยกมือไหว้เมื่อครู่ถึงกับอดปากเอ่ยชมไม่ได้

             “เป็นคนดีและไม่ถือตัวเลยนะคะ”

             “นั่นสิ เป็นถึงคนระดับนั้นแต่ไม่ถือตัวเลยสักนิด” นางมินตราเอ่ยเสริมก่อนจะหันไปถามลูกสาวเสียงค่อนข้างดังกว่าปกตินิดหน่อย “ตกลงลูกกับเขาเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องจริง ๆ ใช่ไหมยัยมัท”

             มัตสยายกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากตัวเองให้คนเป็นแม่เบา ๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปหาท่าน อย่างกลัวว่าลูกสาวจะตื่นเพราะเสียงคุณยาย “ก็ใช่น่ะสิคะ”

             “นึกว่าจะมาหลงเสน่ห์ลูกสาวแม่เสียอีก” นางมินตราบอกอย่างเสียดาย และที่เสียดายไม่ใช่ที่ฐานะ แต่เป็นนิสัยใจคอต่างหาก ผู้ชายแบบนี้ใช่จะหาเจอกันได้ง่าย ๆ

             “ไม่มีทางหรอกค่ะ ผู้หญิงที่เข้าหาเขาแต่ละคน รวย สวยหยาดฟ้ามาดินทุกคนเลยนะคะ อย่างมัทเหรอเขาจะชายตามอง” มัตสยาส่ายหน้าเมื่อคิดไปถึงผู้หญิงที่พักนี้แวะเวียนมาหาชายหนุ่มบ่อย ๆ และแต่ละคน คำว่าสวยหยาดฟ้ามาดินมันไม่เกินจริงเลยสักคน และเมื่อหันมามองดูตัวเองแล้วดูกะโปโลไปเลย

             “นั่นสินะ เมื่อไหร่ลูกสาวแม่จะได้เจอคนดี ๆ แบบนี้บ้าง”

             “มัทว่าอยู่แบบนี้ก็สบายใจดีนะคะ” มัตสยาตัดบทและลุกขึ้น “ฝากพี่อ้อยดูยัยหนูให้ด้วยนะคะ มัทขอไปดูผ้าที่ตากไว้ก่อนว่าแห้งหรือยัง”

             “ค่า” อ้อยมองตามนายจ้างสาวที่ถ้าพูดกันจริง ๆ นอกจากวาทีแล้วคนที่ไม่ถือตัวเลยก็มัตสยานี่แหละ ปฏิบัติต่อนางเหมือนคนในครอบครัว แถมไม่ค่อยจะให้ทำงานเกินหน้าที่เลย อย่างเสื้อผ้าถ้าไม่ใช่ของน้องของขวัญหญิงสาวจะเป็นคนจัดการมันเอง ยกเว้นจะไม่ว่างจริง ๆ เป็นเด็กที่นิสัยดี และน่ารักมาก ๆ แต่ก็มีชีวิตที่ค่อนข้างน่าสงสาร ถ้าผู้ชายดี ๆ อย่างวาทียังไม่มีแฟนและเกิดมาสนใจมัตสยาขึ้นมาจริง ๆ ก็คงดีไม่น้อย