ชีวิตรัก...นักข่าว

         เข้าเดือนที่ 2 ในการทำงานของสาวสวยเรนิตา ซึ่งทุกอย่างราบรื่น เป็๲ไปได้ด้วยดี และอีกประมาณ 2 เดือนจะเข้าสู่๰่๥๹ปลายปี

ต่อด้วยเทศกาลปีใหม่ สำนักข่าวพิราบขาว เลยจัดทริปให้กับทุกคนพากันไปท่องเที่ยวประจำปี ซึ่งในครั้งนี้ไปกันที่หัวหิน จังหวัดประจวบ

คีรีขันธ์  

        1อาทิตย์ ก่อนเดินทาง เรนิตา เลยไปบอกกับน้าแก้ว ให้ได้ทราบ @@ แน่นอนว่า น้าแก้วเองคงไม่อยากปล่อยให้หลานสาวไปเที่ยว

ไหนไกลด้วยความเป็๞ห่วง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมตามการรบเร้าของหลาน

        เช้าตรู่วันเสาร์รถบัสพาพนักงานทุกคนของสำนักข่าวพิราบขาว เดินทางสู่ปลายทางที่หัวหิน แต่ละคนตื่นเต้นกับการไปเที่ยวครั้งแรก

และไม่รู้เป็๲การบังเอิญหรือตั้งใจ เรนิตาได้นั่งคู่กับคิมหันต์ ส่วน “ตุ๋มติ๋ม”และ “ขนม” เพื่อนของเรนิตา นั่งคู่กัน @@ ที่แจ่มไปกว่านั้น

“แอปเปิ้ล” น้องใหม่ที่เข้ามาทำงานฝ่ายกราฟฟิค ได้ไม่ถึงเดือนหุ่นดี กางเกงสั้นสีดำตัดกับขาขาวๆ นั่งคู่กับ “ปราการ”เพื่อนช่างภาพของคิมหันต์

        ระหว่างอยู่บนรถแต่ละคนก็นั่งคุยกัน สัพเพเหระ กินขนม @@ คิมหันต์ ถือโอกาส ยื่นขนมขบเคี้ยวให้สาวเร ทานด้วย เธอเองก็หยิบ
น้ำเปล่าให้เค้าดื่มแก้คอแห้ง ตุ๋มติ๋มและขนม ซึ่งนั่งอยู่ข้างซ้ายของรถเห็นท่าทางหยอกล้อของคู่นี้ ก็แอบแซวจนเรนิตา อายม้วน ส่วนคิมหันต์

แค่เพียงยิ้มน้อยๆ @@ แต่ข้างหน้าของตุ๋มติ๋ม ซึ่งแอปเปิ้ลนั่งอยู่ติดริมทางเดิน หันเยื้องหลังทางขวาแอบเหล่ ยิ้มมุมปาก ให้ช่างภาพหนุ่ม

พอประมาณ คิมหันต์ เหลือบตาไปเห็นก็ยิ้มแหยๆ เป็๞มารยาท

          เรนิตา– อย่าลืมที่บอกเร ไว้นะ ว่าจะสอนถ่ายรูปเบื้องต้นให้

          คิมหันต์– อ๋อ ไม่ลืม หรือจะให้สอนตอนนี้เลย เอาไม๊หล่ะ

          “อืมงั้นก็ได้ งั้นพี่คิม เอากล้องมาให้ดูหน่อย”

          “อะนี่ไง เริ่มแรกเลยนะ ตัวกระบอกที่ยื่นออกมา นี่คือ เลนส์” “ส่วนก้านที่งอๆนี่เอาไว้เป็๞ตัวเลื่อนฟิล์ม เวลาเราถ่ายภาพไปที

ละครั้งก็เลื่อนหนึ่งที” “และช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆหลังกล้องนี่ เป็๲ช่องมองภาพ เอาไว้ดูตอนเราถ่ายภาพ และใช้มือซ้ายคอยหมุนเลนส์

เพื่อให้ได้โฟกัสหรือภาพที่ชัดก่อนจะกดปุ่มชัตเตอร์ ที่ตรงขวามือของตัวกล้อง อ๊ะ ลองดูมั้ย”

          “ได้ๆงั้น เร ลองดูหน่อย ! อุ้ยหนักอยู่นะเนี่ย”

        แอปเปิ้ลที่นั่งเยื้องอยู่หน้า เธอเองแทบไม่ได้สนทนากับปราการเท่าใดนัก ใช้เวลากับการเดินทางฟังเพลงผ่านซาวด์อะเบาท์

เท่านั้นไม่พอ ยังมีชายตามองคิมหันต์บ้าง ยามที่เรนิตาเผลอ(ดูจะไม่เบาเลยเธอคนนี้)

###########

        เกือบๆ เที่ยง ทีมงานพิราบขาว มาถึงโรงแรมที่พัก ต่างคนต่างหยิบสัมภาระลงจากรถ เดินไปรับกุญแจห้องพักที่ล็อบบี้ @@ ปราการ

กับคิมหันต์ พักห้องเดียวกัน ส่วนเรนิตา พักห้องเดียวกับตุ๋มติ๋มส่วนขนม อยู่คู่กับพี่ฝ่ายการเงินอีกคน แต่คนที่ไม่ปลื้มคือ แอปเปิ้ลแม้จะ

นอนห้องเดียวกับ “กระถิน” เพื่อนหญิงฝ่ายกราฟฟิคด้วยกัน แต่ห้องพักเธอดันอยู่สุดทางของอาคาร เลยฉวยจังหวะที่ตุ๋มติ๋ม วางกุญแจ

ห้องไว้ใต้กระเป๋าเสื้อผ้าไปสลับสับเปลี่ยน จาก 601 เป็๞ 607 เพื่อให้ได้ห้องที่อยู่ตรงข้ามกับคิมหันต์ และรีบพากระถินขึ้นห้องพักทันที

          ตุ๋มติ๋ม- เร เร เราขึ้นห้องพักไปเก็บของกันก่อน เดี๋ยวค่อยลงมากินข้าว

          เรนิตา– ได้ๆ นั่งรถนาน ว่าจะนอนพักซะหน่อย

          (หยิบกุญแจมาดูอีกที)“เอ๊ะ ใช่ห้องพักเบอร์นี้เหรอ” พูดพึมพำเบาๆ พร้อมทำหน้าฉงน

          “มีอะไรเปล่าตุ๋มติ๋ม”

          “อ้อไม่มีอะไร เราน่าจะดูเบอร์ห้องผิดมั้ง”

        หลังทานข้าวเที่ยงเสร็จ ก็พักผ่อนตามอัธยาศัย แต่ทะเลอยู่ตรงหน้า มีหรือจะไม่ลงเล่นน้ำด้วยระยะห่างจากชายหาดแค่ 50 เมตร

ทีมงานพิราบขาว บางคนวิ่งกรูลงทะเลด้วยแดดที่เริ่มอ่อน เช่นเดียวกับ เรนิตา ตุ๋มติ๋ม ขนมก็เปลี่ยนมาในชุดกางเกงขาสั้นเสมอเข่า

@@ แต่สาวกราฟฟิคอย่างแอปเปิ้ล เด็ดไปกว่านั้น เตรียมเปียกในชุดกางเกงขาสั้นบานสีขาว กับเสื้อยืดเทาอ่อนทำเอาสะกดทุกสายตา

ของหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ แถวชายหาด หันมาจับจ้องเธอกับเรือนร่างปานนางแบบเอวคอด แม้แต่ปราการ หรือคิมหันต์ ก็ไม่อาจละสายตา

        ต่างคนต่างสนุกกับการเล่นน้ำทะเล โดยเฉพาะสาวๆ ที่ลงไปก่อน คิมหันต์ มองเรนิตาและคนอื่นๆด้วยสายตาผ่อนคลาย โดย

ถือกล้องติดตัว ไว้เก็บภาพบรรยากาศทะเล และวิวโดยรอบ ที่สำคัญเอาไว้ถ่ายภาพเรนิตาในอิริยาบถที่น่ารักๆ @@ แต่ให้ตายเหอะ

ไม่พ้นสายตาแม่สาวคนนี้จริงๆ เธอสบโอกาส เดินขึ้นชายหาด ตรงมาหาคิมหันต์ ขณะที่เขาแพนกล้องจับโฟกัสถ่ายรูปวิว

          แอปเปิ้ล– พี่คิมค่ะ พี่คิม (เรียกมาแต่ไกล)

          ทำเอาคิมหันต์ต้องหยุดถ่ายภาพ และหันมาหาที่มาของเสียง

          คิมหันต์- มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ คุณแอปเปิ้ล

          “เรียกซะดูห่างเลยเรียกว่า เปิ้ล ก็ได้ ค่ะ”

          (พยักหน้าตอบรับ) “อ้อครับ”

          “ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยสิค่ะ”“หนูจะโพสท่า ไปเรื่อยๆ แล้วให้พี่คิมถ่ายให้ที”

          “อ้อๆได้ครับ”  

          ท่วงท่าที่เธอโพสทั้งยืน นั่ง หรือกึ่งนั่งกึ่งนอน รวมเข้ากับเสื้อผ้าที่เปียกซกแนบเนื้อ ดูเร้าอารมณ์ยั่วยวน ผสานกับสายตาที่

กะลิ้มกะเหลี่ย ก็ไม่ได้ทำให้ตากล้องหวั่นไหวแต่อย่างใด แต่ปราการ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กลับมองตาไม่กระพริบกลืนน้ำลายอยู่หลายอึก

@@ อีกสีหน้าที่ออกจะขุ่นเคืองนิดๆจากที่เคยยิ้ม ก็ไม่ยิ้ม เรนิตา เลือกที่จะไม่เข้าไปขวางคอ ช่างภาพกับนางแบบ เพียงมองดูจากริม

ชายหาด 

          เรนิตา- นี่ ตุ๋มติ๋ม ขนม เปลี่ยนไปเดินเล่นกันตรงอื่นดีกว่า ไม่อยากอยู่แถวนี้ละ

          ขนม– อ้าว ! ทำไมหล่ะ

          “เออๆ ! ไปเหอะ” เรนิตา บอกด้วยน้ำเสียงกระแทก “เนี่ย เราเห็นตรงข้างหน้านู้นมีให้ขี่ม้าแถวชายหาดด้วย”

          “เออดีๆ งั้นไป” ตุ๋มติ๋ม ตอบรับ  

###########

        กระทั่งจวบจนเวลาเกือบ 3 ทุ่ม ทีมงานพิราบขาว บางส่วนก็ยังนั่งดื่มเฮฮาสนุกสนาน บางส่วนก็เดินให้ย่อยหลังทานข้าว

@@ เรนิตา ตุ๋มติ๋ม และขนม เลยจะขึ้นไปพักบนห้อง พอใกล้จะถึงห้องพัก เรนิตา หูผึ่งขึ้นมาเหมือนได้ยินคล้ายผู้หญิงร้องขึ้นมา

“ไม่เอา อย่าทำหนูเลย พี่อย่าทำ ปล่อยหนูเถอะ” เธอเลยถามเพื่อนอีกสองคนว่าได้ยินเหมือนกันมั้ย

        ขนม - “ไม่มีนะ เรเสียงใครร้อง”

        เรนิตา – แก ลองฟังดีๆสิ

          “พี่หนูบอกว่า อย่าทำ อร๊าย ! ใครก็ได้ช่วยที”

          ตุ๋มติ๋ม- เอ๊ะๆ นี่ไง เหมือนเราจะได้ยินอยู่นะ จากห้องไหนซักห้องนึงในชั้นนี้

          เรนิตา พยายามหันซ้ายหันขวา และลองเดินหาที่มาของเสียง “นี่ไงเราเจอแล้ว” พร้อมกวักมือเรียกเพื่อนอีก 2 คนให้ตามมา

ประตูห้องนั้นไม่ได้ปิดสนิทแค่แง้มๆ ไว้ เรนิตา กำลังเอามือผลักเข้าไป ตุ๋มติ๋มเลยรั้งไว้

        ตุ๋มติ๋ม - เรนี่แกจะทำอะไร

        เรนิตา - เราว่าผู้หญิงคนนี้ น่าจะโดนใครทำไม่ดี อยู่แน่ๆ”

        ขนม - แต่มันอันตรายนะแกเราไม่รู้ว่าคนๆ นั้น เค้ามีอาวุธด้วยหรือเปล่า อย่าไปยุ่งเลย

        “งั้นแกสองคนรอดูต้นทางตรงหน้าห้องนี้นะ เดี๋ยวชั้นจะเข้าไปสังเกตการณ์หน่อย”

        “ระวังตัวนะเร” “มีอะไร๻ะโ๷๞เรียกเราสองคนเลยนะ”

        ขณะที่เรนิตากำลังก้าวเข้าไป เสียงร้องของผู้หญิงก็ดังออกมาเป็๞ระยะๆ เหมือนโดนขัดขืนอะไรซักอย่าง@@ ในห้องที่เป็๞

โถงกลาง เปิดแค่ไฟสลัวๆ ไม่มีใคร แต่อีกห้องมีแสงไฟลอดใต้ประตูที่น่าจะเป็๲ห้องนอน เรนิตาย่างเท้าไปช้าๆ “เอ๊ะ ห้องไม่ได้

ล็อคด้วย”บิดลูกบิดเปิดแง้มดู เห็นเป็๞ชายร่างสูงพอประมาณ ยืนโก้งโค้งคร่อมร่างผู้หญิงไว้และพยายามจะจูบไซร้ซอกคอ เรื่อย

ลงมาถึงเนินอก อย่างเมามันส์

        การกระทำอันหื่นกระหายยังคงมีต่อไปแต่จากที่เห็นเพียงด้านหลัง เรนิตาก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่า ชายคนนั้นคือใคร ด้วยความ

ที่ภายในห้องนอนนั้นไฟสลัวไม่ต่างกันผู้หญิงคนนั้นกึ่งน่ากึ่งนอน คล้ายคนเมา ไม่ค่อยมีสติกระทั่งเธออาเจียนใส่เสื้อเชิ้ตชายคนนั้น

“ไอ้บ้าเอ้ย เสียอารมณ์หมด”สิ้นเสียงที่เค้าพูด เรนิตาก็ทำหน้าคุ้นๆ ว่าเคยได้ยินที่ไหน แต่ก็เอาไว้ก่อนจังหวะที่ชายคนนั้น ไปล้าง

ตัวในห้องน้ำ เธอขยับหมวกปิดหน้าอีกนิด แล้วใช้จังหวะนี้เข้าไปพยุงหญิงสาวคนนั้นออกมาจากห้องพักดังกล่าว และตาก็เหลือบไป

เห็นขวดแก้วเล็กๆขนาดนิ้วก้อยวางอยู่ข้างเตียงนอน ภายในมีของเหลวใส่อยู่ คิดว่าน่าจะเป็๞ยาหรือของอะไรไม่ดีที่จะใช้กับผู้หญิงคนนี้

เลยเก็บมันมาด้วย พอถึงหน้าห้องพักก็ให้ตุ๋มติ๋มและขนม พาหญิงสาวลงทางบันไดหนีไฟไปให้เ๽้าหน้าที่โรงแรมช่วยเหลือต่อไป