หญิงสาวจำได้ดีว่าเธอตื่นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นตา คราวแรกคิดว่าเป็ห้องในโรงพยาบาลแต่เมื่อสังเกตรอบข้างกลับพบว่าไม่ใช่ในโรงพยาบาลและที่สำคัญเธอไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย
เนี่ยหรานหรานยันกายขึ้นนั่งแล้วยกมือขึ้นเสยเส้นผมที่ยาวสลวยด้วยความประหลาดใจผมเธอยาวก็จริงแต่มันไม่สวยอย่างนี้ แต่เธอจำได้ว่ารถแท็กซี่ที่เธอนั่งกลับที่พักถูกรถยนต์ฝ่าไฟแดงพุ่งชนนี่น่าเธอควรจะาเ็บ้างสิ แต่ทำไม ...
์!นี่มันอะไรกัน!
เนี่ยหรานหรานเบิกตากว้างเมื่อหันไปเจอกระจกเงาในห้องนั้นเธอรีบถลาลงไปส่องกระจก ยกมือขึ้นลูบคลำใบหน้าและเนื้อตัว เป็ไปไม่ได้! นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอ นี่มันใบหน้าและเรือนร่างของจวีหราน! เนี่ยหรานหรานตบแก้มตัวเองเบาๆไม่กล้าตบแรง จึงเปลี่ยนมาหยิกแขนตัวเองแล้วก็ร้องทำหน้าเบ้เมื่อมันเจ็บจริง เธอก้มมองตัวเองและจำได้ว่านี่มันชุดที่ใส่ไปงานเลี้ยงรุ่น ทั้งสองนั่งแท็กซี่คันเดียวกันและให้จวีหรานลงที่หน้าโรงแรม
หรือว่า...นี่เป็ห้องในโรงแรมที่จวีหรานเข้ามาพัก หญิงสาวกวาดตามองจนหากระเป๋าสะพายของจวีหรานพบแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูมันปลด ล็อกด้วยระบบลายนิ้วมือ เนี่ยหรานหรานมือสั่นอยู่อึดใจกว่าจะกดนิ้วลงไปและเมื่อสามารถเปิดสมาร์ทโฟนได้ก็ทำให้หญิงสาวทรุดลงไปนั่งกับพื้นห้องเพราะนี้ย้ำชัดว่าเธออยู่ในร่างของจวีหราน
ตั้งสติหน่อย หรานหราน ตั้งสติ!
หญิงสาวบอกตัวเองพลางสูดลมหายใจลึกเธอเลื่อนดูข้อมูลในสมาร์ทโฟน เบอร์โทรที่ไม่คุ้นเคยเมื่อเปิดไปดูในคลังภาพกลับต้องใที่มีรูปจวีหรานในท่าเซ็กซี่วาบหวิวหรือว่า...ที่คนอื่นนินทาเื่จวีหรานจะเป็เื่จริง เหงื่อเย็นไหลซึมที่ใบหน้าเธอตัดสินใจกดหมายเลขเบอร์มือถือของตัวเอง เธอรออยู่อึดใจจนมีคนกดรับสายและเสียงที่ได้ยินคือเสียงสั่นเครือของพ่อ
“คือ...หนูชื่อจวีหรานค่ะเป็เพื่อนของเนี่ยหรานหราน”
“อ่อ...”
“วันงานเลี้ยงรุ่นเราแลกเบอร์ติดต่อกัน ไม่ทราบว่าตอนนี้เนี่ยหรานหรานอยู่ที่ไหนคะ”
“หรานหรานไม่อยู่แล้ว” เสียงของพ่อพูดเบาหวิวและเ็ป“หรานประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตแล้ว”
“คะ?แต่...หนูเพิ่งเจอ...เอ่อ...หรานหราน”
“อุบัติเหตุคืนที่หรานหรานกลับจากงานเลี้ยงรุ่นน่ะ ลุงไม่สะดวกคุยด้วยต้องขอโทษด้วยนะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ เอ่อขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ”
มือที่จับโทรศัพท์มือถืออยู่ร่วงลงข้างตัวเธอตายแล้ว เนี่ยหรานหรานตายแล้ว
แล้วทำไมเธอมาอยู่ในร่าง วีหราน เอ่อ ใช่สิ ตอนนั้นเธอคิดเล่นๆว่าอยากเป็จวีหรานนี่นะ แต่...เอ๊ะ ...ถ้าอย่างนั้น จวีหรานไปไหนเธอตายแล้วพ่อจัดงานศพให้เธอแล้วดวงิญญาของจวีหรานคงไม่สามารถเข้าร่างเธอได้แน่นอน หญิงสาวคิดแล้วลุกขึ้นพร้อมหยิบโทรศัพท์มาดูวันและเวลา พระเ้า!นี่มันผ่านมา3วันแล้ว จวีหรานยังใส่ชุดเดิมที่ไปงานเลี้ยงรุ่นอยู่เลยหรือว่าเกิดเื่กับจวีหรานเหมือนกัน
คิดได้ถึงตอนนี้เนี่ยหรานหรานก็สำรวจดูรอบๆ ตัวเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ในห้องไม่มีร่องรอยคนอื่นเข้ามาทั้งที่พักในโรงแรมหรูหราแท้ๆบนโต๊ะมีไวน์แดงที่เหลืออยู่ครึ่งขวดกับ...ยา...นี่ยาอะไร มือเรียวหยิบขวดยาขึ้นมาอ่านยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะดั้งจมูกเพราะลืมไปว่าตัวเองไม่ได้ใส่แว่นสายตาแล้วเธออ่านฉลากข้างขวดแล้วก็ต้องใเมื่อรู้ว่าเป็ยานอนหลับ หรือว่า...จวีหรานกินยาพวกนี้กับไวน์แล้ว...หลับไปไม่รู้ตัวและอาจจะไม่รู้ว่า...
เอาเป็ว่าตอนนี้เธอติดอยู่ในร่างของจวีหราน เธอต้องทำความรู้จักกับจวีหรานให้มากกว่าที่เคยได้ยินที่เพื่อนนินทา เนี่ยหรานหรานตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำสระผมให้ร่างกายสดชื่นขึ้น เธอเคยอยากเป็จวีหรานเป็สาวสวยที่มีหนุ่มๆมารุมล้อมเอาอกเอาใจแต่งตัวชุดอะไรก็สวยไปหมดต่อให้เป็เสื้อผ้าธรรมดาก็เถอะ เนี่ยหรานหรานสวมชุดคลุมอาบน้ำแล้วเดินออกมานั่งดู โทรศัพท์มือถือของจวีหราน มีตารางนัดหมายเื่งานและที่น่าใคือเงินในบัญชีของจวีหรานแทบติดลบ และยังมีข้อความทวงเงินอีกนับสิบนี่ชีวิตของจวีหรานที่แสนสวยงามที่เธออิจฉาจริงๆ หรือ?
“หรานหราน! ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!”
เนี่ยหรานหรานสะดุ้งที่ได้ยินเสียงเรียกหน้าห้องชื่อของเธอกับจวีหราน คือ ‘หราน’ เหมือนกัน แต่เธอคือหรานหรานที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมชั้นเรียน หญิงสาวลุกจากเตียงนอนไปเปิดประตูยังไม่ทันเปิดกว้างดีนัก ร่างของชายหนุ่มท่าทางอ้อนแอ้นกรีดกรายเข้ามาในห้อง
“อะไรกัน! เพิ่งจะอาบน้ำ! นี่มันได้เวลาแล้วนะ”
“เวลา? เวลาอะไรคะ”
เนี่ยหรานหรานถามอย่างงุนงงแต่พอจำได้จากรูปในโทรศัพท์มือถือว่าคนนี้คือ ‘พี่หลิวลี่’ ผู้จัดการของจวีหราน
“ตายแล้ว! นี่ลืมจริงหรือแกล้งลืมอุตส่าห์ได้มานอนโรงแรมหรูหราจะได้บิวท์อารมณ์ก่อนไปเจอผู้กำกับฉู่! นี่มันโอกาสเดียวของเธอที่จะได้เลื่อนเป็นางเอกAV แถวหน้า! ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปเธอไม่มีทางได้พบผู้กำกับฉู่อีกแน่!”
“ค่ะๆ ฉันต้องทำยังไงคะ”
“รีบไปเลย! ขึ้นไปห้องผู้กำกับฉู่เดี๋ยวนี้”
“ค่ะๆ ฉันจะรีบไปใส่เสื้อผ้า...”
“ไม่ต้อง! ไปทั้งแบบนี้แหละ ยังไงก็ต้องถอดอยู่ดี”
หลิวลี่พูดแล้วยื่นหน้าไปทำจมูกดมๆตามเนื้อตัวของจวีหราน
“โชคดีที่ยังไม่ทาโลชั่นหรือพรมน้ำหอม ผู้กำกับฉู่ชอบกลิ่นสะอาดๆแบบอาบน้ำใหม่ๆ ไม่ต้องอาบน้ำหอมไป รีบไปเลย ฉันจะไปส่งเอง”
เนียหรานหรานสวมรองเท้าสลิปเปอร์ของโรงแรมมือเรียวกระชับสาบเสื้อให้มิดชิดแล้วเดินตามหลิวลี่ไปที่ลิฟต์ทั้งสองเข้าไปด้านในแล้วหลิวลี่จึงกดชั้นที่สูงขึ้นไปอีกเป็ห้องชุดสุดหรูที่ผู้กำกับฉู่พักอยู่แบบไม่ต้องจ่ายค่าเช่าเพราะเขาคือเ้าของโรงแรมแห่งนี้
“ขออนุญาตครับ”หลิวลี่ปรับเสียงเป็โทนเคร่งขรึมแล้วพาจวีหรานเข้าไปด้านใน
เนียหรานหรานทั้งเขินทั้งอายที่สวมเสื้อคลุมอย่างนี้ แต่กระนั้นเธอก็อดมอง ‘ผู้กำกับฉู่’ ไม่ได้ เขาดู ‘หนุ่ม’ กว่าที่เธอคิดไว้มาก ฉู่อี้ผิงไม่ได้สนใจคนที่เข้ามาใหม่เขาก้มหน้าดูหน้าจอแท็ปเล็ตครู่หนึ่งก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับจวีหรานในวินาทีนั้นเนียหรานหรานรู้สึกว่าสายตาของเขาเหมือนจ้องมองทะลุมาในอกเธอราวกับจะเห็นว่าดวงจิตร่างนี้ไม่ใช่จวีหราน
ผู้กำกับฉู่กวาดตามองหวีหรานแล้วพยักหน้าทำให้หลิวลี่ลอบถอนหายใจแล้วหันไปส่งยิ้มให้จวีหรานแล้วเดินออกไปเงียบๆทิ้งให้เนี่ยหรานหรานที่อยู่ในร่างจวีหรานยืนนิ่งเป็ก้อนหินอย่างทำอะไรไม่ถูก
1K
