บทที่ 6
เพื่อนสนิท
หลังจากกุลจิราใช้เวลากับการชอปปิงเป็นาน เธอชอปปิงของที่เธอ้าตามแผนแล้วเธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย คิดว่าจะกลับห้องแล้วไปนั่งแกะของที่ชอปปิงวันนี้ดีกว่าแค่คิดเธอก็มีความสุขแล้ว!
ลูกรัก แม่จะพาพวกหนูกลับบ้านแล้ว!
พอขับรถกลับถึงที่พัก เธอก็พบกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญสองคนด้านล่างอาคาร
พอมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็ใคร กุลจิราก็ขมวดคิ้วทันที รินรดากับธนินเพื่อนสนิททั้งสองคนของนางร้ายยังคงเกาะติดเธออย่างเหนียวแน่น
เห็นทีเธอคงต้องจัดการกับสองคนนี้ได้แล้ว!
รินรดากับธนินนั่งรอกุลจิราที่ด้านล่างอาคารอย่างกระวนกระวายใจนานแล้ว อาคารแห่งนี้ไม่อนุญาตให้พวกเขาขึ้นไปรอกุลจิราบนห้องพักเมื่อพนักงานโทรหากุลจิราที่ห้องพักสองครั้งและไม่มีใครรับสาย จนแน่ใจว่ากุลจิราไม่อยู่ที่ห้องพัก
กุลจิราไปหาพีรดนย์งั้นเหรอ?
รินรดามองกุลจิราอย่างระแวงสงสัย แล้วทักทายกุลจิราด้วยรอยยิ้ม “เธอไปไหนมา?ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับสาย ฉันเป็ห่วงมากเลยนะ”
กุลจิรายิ้มแล้วพูดว่า “ฉันแค่ออกไปเดินเล่น”
ธนินเดินเข้าไปใกล้กุลจิรา “เธอไม่เคยไม่รับสายพวกเราแบบนี้มาก่อน ผู้ชายนะไม่ชอบผู้หญิงที่เ็าและปล่อยให้พวกเขากังวลหรอกนะ”
มุมปากของกุลจิรากระตุก ธนินพูดได้น่ารังเกียจมาก ตอนเธอเห็นธนินแวบแรก ก็รู้ว่าเขาชอบผู้ชาย
รินรดาเดินเข้าไปคล้องแขนกุลจิรา “เธอคงเหนื่อยมากเลยสินะ พวกเราขึ้นไปคุยกันในห้องเธอกันต่อเถอะห้องของเธอต้องรกมากแน่เลย เดียวฉันจะช่วยทำความสะอาดให้ แล้วเราค่อยมาวางแผนกันต่อครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่”
ไม่น่าแปลกใจที่นางร้ายจะถูกพวกตลบตะแลงสองคนนี้หลอก ดูสิแต่ละคน คนหนึ่งก็คอยประจบประแจงเธออีกคนก็คอยสนับสนุนและยั่วยุเธอ ถึงขนาดมาทำความสะอาดห้องให้เธออีก ดูจริงใจมาก!
กุลจิราค่อย ๆ ดึงแขนออกและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็ไรฉันจะทำความสะอาดเองได้ เราคุยกันที่นี่แหละ”
รินรดานิ่งค้างทันที เธอไม่คิดว่ากุลจิราจะพูดแบบนี้ แต่ก็รีบปรับสีหน้าทันที“ก็ได้ ตอนนี้ฉันรู้สึกเสียใจแทนเธอจริง ๆ พวกเราจะคอยอยู่เคียงข้างเธอเอง เราจะช่วยเธอวางแผนจับพีรดนย์ให้ได้แผนเมื่อวานเป็ยังไงบ้าง เธอรีบกลับฉันเลยไม่รู้ผล”
กุลจิราแสร้งทำเป็ครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็แสดงท่าทางไม่เต็มใจที่จะพูด“เื่เมื่อวาน ฉันลองคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฉันคิดว่าถ้าฉันยังฝืนตามจับพี่ดนอยู่แบบนี้พี่ดนยิ่งเกลียดฉันมากไปกว่าเดิม ฉันจึงคิดว่าควรเลิกไปวุ่นวายกับพี่ดนดีกว่า”
“เธอจะยอมแพ้เหรอ?” เมื่อรินรดาได้ยินว่ากุลจิราตัดสินจะยอมแพ้ ดวงตาของรินรดาก็เบิกกว้างและเป็กังวล“ไม่จริงใช่ไหม? เธอลืมพวกที่ดูถูกเธอไปแล้วเหรอ พวกเขาหัวเราะเยาะเธอลับหลังดูถูกเหยียดหยามเธอ พวกเขาบอกว่าไม่ช้าก็เร็วเธอก็คงฆ่าตัวตายไปเอง เธอเป็แค่หงส์ปีกหักเธอยอมเหรอ”
“ทุกครั้งที่ฉันได้ยินคำพูดเหล่านี้ ฉันรู้สึกเสียใจแทนเธอจริง ๆ ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ยินพวกเขาพูดถึงเธอลับหลังฉันโกรธมากจนเข้าไปทะเลาะกับพวกเขา”
รินรดายังคงยั่วยุต่อ “เพื่อเพื่อนของฉัน ฉันทำให้เธอได้ เธออย่ายอมแพ้ตราบใดที่เธอจับพีรดนย์ได้ ก็จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าหัวเราะเยาะเธออีก”
เมื่อเห็นว่ากุลจิราไม่พูดอะไร รินรดาก็เกลี้ยกล่อมต่อ “ไม่สำคัญว่าแผนเมื่อวานที่วางไว้จะไม่ได้ผลฉันจะช่วยเธอคิดแผนใหม่ เธอแค่ไปที่บริษัทของพีรดนย์ เธอเป็คู่หมั้นของเขานะเขาจะไม่ยอมไว้หน้าเธอได้อย่างไร พอเธอเจอเขาเธอก็พยายามพูดความในใจของเธอออกมาว่าเธอรักเขามากแค่ไหน ตราบใดที่เธอยังคงพยายามอย่างหนักต่อไปพีรดนย์จะต้องประทับใจกับความพยายามของเธออย่างแน่นอน”
กุลจิราคิดตามที่รินรดาพูด เหอะ! พีรดนย์คงประทับใจเธอมากเลยล่ะ เพราะในนิยายเขาอาจจะเป็คนที่ฆ่าเธอก็ได้!
ธนินคอยเกลี้ยกล่อมกุลจิราอีกแรง “ดาพูดถูก ผู้ชายจะใจอ่อนกับผู้หญิงสวย ถ้าพีรดนย์พูดจาไม่ดีกับเธอเธอก็แค่ร้องไห้ขอความเห็นใจจากเขา” แล้วเหลือบมองทางรินรดา
กุลจิราเม้มริมฝีปากและทำท่าทางลังเล “จะดีเหรอ...”
ในนิยายมีฉากที่นางร้ายไปหาพีรดนย์ที่บริษัท นางร้ายไม่เพียงแต่ไม่ได้เจอพีรดนย์เท่านั้นแต่ยังถูกเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ออกจากบริษัท แล้วยังบังเอิญพบกับกลุ่มเพื่อนเคยสนิท
หลังจากนั้น เื่ของนางร้ายก็กลายเป็เื่ตลกที่พวกแวดวงสังคมหยิบไปพูดกัน ลูกสาวสองคนของลุงนางร้าย ยังตามมาเยาะเย้ยนางร้ายอีกหลายครั้ง
ในนิยายเื่นี้ เพื่อนสนิทของนางร้ายเป็ประเภทร้ายลึก การเยาะเย้ยและเหยียดหยามของผู้อื่นที่มีต่อนางร้ายก็เกิดจากเพื่อนสนิทแสนดีทั้งสองคนนี้ พวกเขาคงรู้สึกสะใจและสมน้ำหน้าที่ได้ทำเหมือนเป็การตบหน้านางร้ายโดยที่นางร้ายไม่รู้และคิดว่านางร้ายก็สมควรได้รับ
ตอนที่กุลจิราอ่านนิยาย เธอรู้สึกว่านางร้ายช่างโง่เขลา นางร้ายคิดยังไงถึงไปหาพระเอกที่บริษัทเพื่อแสดงสถานะที่ไม่มีอยู่จริงเธอพึ่งรู้ความจริงเป็เพราะว่ามีที่ปรึกษาดีเด่นทั้งสองคนอยู่เื้ันางร้ายนี่เอง!
น้ำเสียงของรินรดาฟังดูเหมือนสนับสนุนอย่างเต็มที “ดีสิ! ถ้าเธอยังลังเลแบบนี้เธอก็ถูกหัวเราะเยาะไปตลอดชีวิต เธอยอมเหรอ!”
แต่ในความเป็จริง เมื่อรินรดาเห็นว่ากุลจิรายอมถอย น้ำเสียงก็ดูเป็เดือดเป็ร้อนแทนเพื่อนสนิทรินรดามีความคิดอยากจะทำอะไร กุลจิราคงเข้าใจถึงเจตนาไม่ออกเลยมั่ง!
รินรดามักชี้นำความคิดให้กุลจิราแบบที่มีความขัดแย้งกันในตัวที่รินรดาพยายามผลักดันให้กุลจิราตามจับพีรดนย์ รินรดาคงหวังให้กุลจิราจับพีรดนย์ได้จริงๆ เพื่อที่กุลจิราจะได้มีเงินมากขึ้น
นั่นก็หมายความว่ารินรดาเพื่อนสนิทที่แสนดี ที่คอยอยู่เคียงข้างใน่ที่กุลจิราตกต่ำสามารถได้รับผลประโยชน์จากกุลจิรามากขึ้น
แต่อีกด้านหนึ่งรินรดาอิจฉาและดูถูกกุลจิราว่าเป็คนสวยแต่โง่ไร้สมอง นิสัยอย่างกุลจิราจะอยู่ในสายตาพีรดนย์ได้อย่างไรแค่อาศัยแผนการของพวกเธองั้นเหรอ?
รินรดาก็แค่อยากสร้างเื่ตลกให้ทุกคนได้ชมกัน ทุกครั้งที่นางร้ายถูกพีรดนย์แสดงท่าทางรังเกียจนางร้ายก็แสดงท่าทางเสียใจและหมดหวัง นั่นเป็่เวลาที่รินรดารู้สึกมีความสุขที่สุด
รินรดาทั้งอยากให้กุลจิราจับพีรดนย์ได้สำเร็จ และทั้งอยากเห็นกุลจิราเป็ตัวตลกในเวลาเดียวกัน
กุลจิรายังคงแสดงท่าทีลังเล “เอาอย่างนี้ดีไหม? ดาก็ไปจับพี่ดนแทนฉันแล้วกันเธอก็สวย เธอลองไปหาพี่ดนที่บริษัทสิ พอพี่ดนเห็นเธอ เขาต้องชอบเธออย่างแน่นอน”
กุลจิราแสดงท่าทางแน่วแน่ต่อความคิดของเธอ “ดีไหมดา? พรุ่งนี้เธอก็ไปหาพี่ดนที่บริษัทไม่ต้องกังวล พวกเราเป็เพื่อนสนิทกัน มีอะไรเราก็แบ่งปันกันร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอด ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะโกรธหรือหึงหวง พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปเอง”
กุลจิรามีท่าทีดูเหมือนว่ากำลังตั้งใจให้รินรดาไปจับพีรดนย์ที่บริษัทจริงๆ
แม้ว่ารินรดากับธนินจะมีความคิดมุ่งร้ายต่อนางร้าย แต่พวกเขาก็แค่อยากดูเื่ตลกของนางร้ายมากกว่าทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วนางร้ายก็ดีต่อพวกเขามาตลอด
รินรดารู้สึกใเมื่อได้ยินความคิดของกุลจิรา “อะไรนะ? ฉันเนี้ยนะ?”
รินรดารีบพูดต่อว่า “ฉันทำไม่ได้ ฉันจะไปจับพีรดนย์ที่บริษัทของเขาได้อย่างไรถ้าฉันทำให้เขาโกรธขึ้นมา...”
“ดา!” ธนินรีบขัดคำพูดทันที!
รินรดากลับมามีสติ เธอตระหนักถึงคำพูดที่เธอพูดออกไปและรีบหุบปากทันที
พวกเขาแค่้าถามกุลจิราว่าจะวางแผนต่อไปอย่างไร พวกเขาไม่เคยต้องมาคอยกังวลว่ากุลจิราจะได้รับผลกระทบต่อการกระทำนั้นอย่างไร
ไม่ว่ากุลจิราจะมีชีวิตอยู่หรือตาย พวกเขาก็ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆอยู่แล้ว แต่ถ้าเปลี่ยนคนเป็พวกเขาเองมันต่างออกไป!
คงไม่รู้ว่าความเ็ปนั้นเป็ยังไง ถ้าไม่โดนด้วยตัวเอง!
กุลจิราพยักหน้าและพูดว่า “ออ...ความจริงเธอก็รู้ว่าการทำแบบนี้จะทำให้พี่ดนโกรธ”
กุลจิราจึงถามต่อด้วยความสงสัย “แล้วทำไมเธอถึงพยายามให้ฉันตามจับพี่ดนที่บริษัทหรือว่าพวกเธอ...”
รินรดารีบพูดว่า “ฐานะของฉันจะเหมือนกับเธอได้อย่างไรเธอเป็ลูกสาวของมหาเศรษฐี เป็เ้าหญิงน้อยที่อยู่ในปราสาท ผู้ชายมักจะตกหลุมรักเธอถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็คู่หมั้นของพีรดนย์ คงมีผู้ชายมาติดพันเธออีกมากมายแล้วเธอก็มีสิทธิ์ของการเป็คู่หมั้นเข้าไปหาเขาที่บริษัทได้”
รินรดาปรับน้ำเสียงให้มีความจริงใจ “เธออย่าคิดมาก ฉันทำทั้งหมดเพื่อเธอเอง”
กุลจิราพยักหน้า “เธอไม่กล้าทำงั้นสิ?”
“ก็ได้” กุลจิราไม่ไล่ต้อนรินรดาอีกต่อไป
รินรดาถอนหายใจด้วยความโล่งอก
กุลจิราหันไปพูดกับธนินว่า “ถ้าดาไม่ไป งั้นธนินไปก็ได้”
ธนินตกตะลึงตัวแข็งค้าง “แต่ฉันเป็ผู้ชายนะ ฉันจะไปจับพีรดนย์ได้ยังไงเลิกล้อเล่นได้แล้ว”
“ได้สิ” กุลจิราโต้กลับธนินด้วยท่าทางจริงจัง “ฉันตามจับพี่ดนมาตั้งนานเขาก็ไม่สนใจ แม้ว่าพี่ดนจะชอบมองผู้หญิงสวยอย่างฉัน แต่เขาก็ไม่สนใจฉันเลย บางทีพี่ดนอาจจะไม่ชอบสไตล์แบบฉันก็ได้เราลองสิ่งใหม่ ๆ ดูดีไหม เผื่อว่าพี่ดนอาจจะชอบผู้ชายก็ได้ หรือบางทีอาจจะชอบผู้หญิงแบบดาก็ได้ไม่ลองก็ไม่รู้ จริงไหม?”
ธนินแทบจะหาคำพูดไม่เจอ “เธอโกหก พีรดนย์ไม่ชอบผู้หญิงได้อย่างไร?”
ทั้งชีวิตธนินไม่เคยทำงานแบบจริงจังเลย เขาใช้รูปร่างหน้าตาซึ่งค่อนข้างดีและท่าทางอ่อนโยนหลอกเอาเงินจากผู้หญิง จุดประสงค์ในการเข้าหานางร้ายก็เพื่อจะหลอกเอาเงินและหวังจะจับนางร้าย แต่นางร้ายมุ่งมั่นแต่พีรดนย์ นั่นเหมือนกับดูถูกเขา ซึ่งทำให้เขาไม่พอใจกุลจิรามาก
ธนินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและพูดด้วยความรำคาญ “เธอหมายความว่าอย่างไร?”
ธนินพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “ทำไมเธอถึงใจร้ายกับพวกเราอย่างนี้ เราเป็เพื่อนกันนะลองคิดดูว่าทำไมคนพวกนั้นถึงหัวเราะเยาะเธอ แล้วพวกเขาไม่หัวเราะเยาะพวกฉันด้วยเหรอเธอทำแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ พวกเราเป็เพื่อนที่ดีต่อเธอ และเราอยู่เคียงข้างคอยช่วยเธอแต่เธอกลับอยากจะผลักเราออกไปตาย แล้วเธอจะโทษพวกนั้นที่เหยียดหยามเธอไม่ได้”
ธนินถอนหายใจและพูดด้วยความเสียใจ “ผู้ชายไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ ผู้หญิงที่ใจร้ายใจดำอย่างเธอ”
กุลจิราพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาท่าทางไว้ไม่ให้เปลี่ยนแปลงจากเดิมแม้อยากจะตรงเข้าทุบตีธนินมากแค่ไหนก็ตาม
คำพูดของธนิน กุลจิราไม่รู้จะใช้คำไหนอธิบายแล้ว
อะไรคือการโดนตบหน้าโดยคำพูด กุลจิราไม่ได้คาดหวังว่าธนินจะหวังดีต่อเธออย่างจริงใจแต่พฤติกรรมน่ารังเกียจพวกนี้มันยิ่งกว่าที่เธอจะรับได้
ถ้ากุลจิราจำไม่ผิด นี่คือ 'ผัวชั่ว' ในตำนาน ทฤษฎีผู้ชายเป็ใหญ่ผู้หญิงต้องยอมทุกอย่าง ธนินคิดว่าเขาดีแค่ไหนกัน เอาความมั่นใจมาจากไหน?
กุลจิราถอนหายใจ จากนั้นก็ไม่พูดอะไร เดินไปข้างหน้าและยกมือขึ้นตบธนินอย่างแรง
ธนินยกมือขึ้นปิดหน้า “กุล!” เขามองกุลจิราอย่างมาดร้าย ้าที่จะพุ่งเข้าไปทำร้ายกุลจิรา
รินรดายืนมองจากด้านข้าง และก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อจับแขนธนินเอาไว้เพราะกลัวธนินจะสติแตกไปซะก่อน
กุลจิราพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า “นายลองคิดดูสิ ทำไมฉันถึงตบนาย ดากับนายกำลังคิดอะไรคิดว่าฉันไม่รู้ พวกเธออยากทำให้ฉันตกต่ำไปมากกว่าใช่ไหม ฉันปฏิบัติต่อพวกเธอดีมาตลอดเพราะเห็นว่าพวกเธอเป็เพื่อน ออกไปทานอาหารฉันก็จ่ายตลอด เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัยและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ฉันก็จ่ายให้ แต่พวกเธอกลับทำกับฉันแบบนี้ ฉันควรตบนายไหม?”
“ตอนนี้นายโกรธเพราะฉันตบนาย ฉันอยากให้นายคิด ถ้านายลองมาเป็ฉันนายจะทำเหมือนฉันไหม”
หลังจากพูดจบ กุลจิราก็เดินออกไปด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง
กุลจิราเดินไปได้แค่สองก้าวก็หันกลับมาทันที “เออ...ใช่แล้ว” และพูดต่อว่า“ธนิน ฉันลืมไป นายไม่ใช้ผู้ชาย”
พวกตลบตะแลงต้องเจอคนจริง กุลจิราจะหาทางคืนความหวังดีจอมปลอมให้พวกเขาเอง
355
![The breathless Master [ พยัคฆ์ร้ายไร้ลมปราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1766999262_90753552.webp)
