“เฮ้ย! อย่ามาโดนกระเป๋ากีตาร์” จากคนขี้วีนก็กลายเป็เด็กขี้หวง เขาตวัดกระเป๋ากีตาร์มาไว้ด้านหน้าก่อนลงมือปัดคราบดินออกด้วยตัวเอง แต่คือสิ่งที่ควรสนใจก่อนควรเป็เสื้อนักศึกษาที่เปลี่ยนจากสีขาวเป็สีเทาไม่ใช่กระเป๋ากีตาร์ที่มันเป็สีดำอยู่แล้วนะเฮ้ย! คนอุตส่าห์ช่วย...ทําบุญบูชาโทษชัด ๆ -*-
“เสื้อพี่เลอะขนาดนั้นยังจะมาห่วงกระเป๋ากีตาร์อะไรอีก” ฉันรีบยกมือถือขึ้นมาถ่ายก่อนจะยื่นรูปหลังเสื้อให้เ้าตัวดู ซึ่งฝ่ายนั้นยังคงไม่สนใจอีกเหมือนเคยนอกจากเอาแต่ปัดกระเป๋ากีตาร์ลูกรักไม่หยุด
“เป็เพราะใครล่ะ ก็บอกแล้วว่ามีคนอื่นอยู่ ยังจะหัวรั้นไม่เข้าเื่!” ไอ้เื่ผิดอีเนคนนี้ยอมรับ แต่ทำไมต้องมากระแทกเสียงใส่กันด้วยวะ ไม่ชอบเลย
“ก็ขอโทษไปแล้วไงจะเอาไรอีก เลิกวีนเหมือนผู้หญิงสักทีเหอะ กระเป๋ากีตาร์มันก็สีดำอยู่แล้วจะอะไรนักหนา” ว่าจบก็ยืนกอดอกใส่ ส่วนทางนั้นเองก็ส่งสายตาเขียวปั๊ดมาให้ คิดว่าอีเนคนนี้จะกลัวเหรอ? ฝันไปเหอะ ก่อนหน้านี้เคยได้รับสายตาพวกนี้มาตั้งเท่าไร โดนแค่นี้ถือว่าจิ๊บ ๆ
“อะ เอาไป ค่าเสียหายที่ทำให้เดือดร้อน เนขอตัวไปเรียนก่อนแล้วกันนะ”
ด้านของคลิโอ
เมื่อแบงก์ยาวสีแดงถูกจับยัดลงมือก็ทำให้ชายอารมณ์ไม่คงที่เป็ทุนเดิมเริ่มมีอาการหนักกว่าเก่า ยิ่งจังหวะแผ่นหลังเล็กเดินะโโลดเต้นฮัมเพลงออกไปด้วยแล้วมันเลยกลายเป็ชนวนให้เขาปล่อยคำสบถออกมาไม่หยุด
“กรี๊ด พี่คลิโอ!” เด็กสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงมองไอดอลตัวเองด้วยความตื่นเต้นก่อนจะรีบหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูป ทำให้จากคนขี้โมโหต้องรีบปั้นหน้ายิ้มแย้มอย่างช่วยไม่ได้ ยังดีหน่อยที่ไม่ถูกมองว่าโรคจิต
ตึกสาขาการเงิน
“เฮ้ยไอ้โอ เสื้อมึงไปเลอะไรมาวะ?!” เทรเวอร์ที่กำลังนั่งเคาะโต๊ะเป็จังหวะรีบยันตัวขึ้นเมื่อเห็นแผ่นหลังเพื่อนขณะที่คลิโอเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ด้านหน้าเขา
“สรุปมึงไปเคลียร์กับแม่สาวคนนั้นหรือไปล่อเขาต่อกันแน่ฮะ?” คำพูดติดตลกของดีแลนทำให้คลิโอตวัดสายตาไม่พอใจใส่จนเพื่อนรู้ใจผงะไปเล็กน้อย
“กวนไม่รู้เวลาเลยนะมึง ไม่เห็นเหรอว่ากระเป๋าที่ใส่ลูกรักมันขาดอยู่นั่น” เลโอที่เป็คนช่างสังเกตบุ้ยหน้าไปทางกระเป๋ากีตาร์ที่คลิโอกำลังรูดซิปเปิดออกอย่างทะนุถนอม
“โทษที กูไม่เห็น” ดีแลนรีบเอ่ยขอโทษเพราะกลัวจะผิดใจกัน พอคลิโอพยักหน้าให้ เทรเวอร์ก็ะโไปนั่งโต๊ะด้านหน้าจ้องมองคนหน้าเคร่งเครียดตรวจเช็กกีตาร์ลูกรักไม่ห่าง
“น้องที่จูบมึงเขาเป็คนทำเหรอวะ?” คำถามของเทรเวอร์เรียกความสนใจให้เพื่อนอีกสองคนเริ่มจับจองที่นั่งกันบ้าง
“หวังว่าน้องมันจะอยู่ในสภาพปกตินะ” ดีแลนพูดไปก็ขนลุกไป เพราะล่าสุดเมื่อไม่กี่วันก่อนมีลูกค้าผู้หญิงที่กำลังเมาได้ที่ปีนขึ้นมาบนเวทีแล้วเดินตรงดิ่งหาคลิโอเพื่อสาดเหล้าใส่
ไอ้เพื่อนคนนี้ก็เลยฟิวส์ขาดเพราะน้ำเหล้าดันโดนกีตาร์ลูกรักเข้าอย่างจังก่อนผลักผู้หญิงคนนั้นเซเกือบตกเวที
“กูว่าน่าจะปกติแหละ” เลโอพยายามกลั้นหัวเราะหลังเห็นแบงก์ยาวสีแดงในกระเป๋าเสื้อของเพื่อน
คลิโอเป็คนไม่ชอบพกเงินสด ผู้ชายคนนี้ทำธุรกรรมผ่านมือถือซะส่วนใหญ่ เลโอจึงเดาได้ไม่ยากว่าใครเป็คนให้เงินจำนวนนี้มา
“ร้อยนึงเหรอ ดูถูกเพื่อนกูชะมัด” ว่าจบเลโอก็หยิบเงินที่พูดขึ้นมาโชว์ ทำให้เหล่าเพื่อนที่เหลือรีบกลั้นขำเต็มกำลัง
“พอเลยพวกมึง! ว่าไงเราอะได้เคลียร์เื่จูบกับน้องมันปะ?” เทรเวอร์สลัดหัวไล่ความคิดไร้สาระก่อนวนกลับมาที่ประเด็นหลักต่อ
เมื่อวานพอรู้ความจริงว่าสิ่งที่เห็นเป็เพียงละครฉากหนึ่งที่กะจะเอาคืนไอ้แซมจอมอวดดีเท่านั้น เทรเวอร์ที่ชอบพูดอะไรแผลง ๆ เลยบอกให้คลิโอไปขอคำขอโทษจากผู้หญิงซะ ซึ่งเพื่อนทั้งสองฟังแล้วก็ส่ายหัวให้ เพราะรู้ดีว่ามันเป็คำพูดไร้สาระ
คลิโอผิดที่หยอกไม่ดูเวลาเองแล้วจะไปขอคำขอโทษได้ยังไง ทว่าคลิโอคนที่ขึ้นชื่อว่ามีเหตุผลมากที่สุดในกลุ่มกลับเห็นดีเห็นงามไปกับคำแนะนำของเทรเวอร์เฉย เลยเกิดเป็คำถามว่า ‘หรือเพื่อนตัวดีจะสนใจแม่สาวน้อยคนนั้น?’ ทีแรกนึกว่าพูดเล่น แต่พอถึงมอปุ๊บคลิโอมุ่งตรงไปสาขาการตลาดปั๊บ เลยเข้าใจว่าไม่น่าจะเล่นแล้ว
“ไม่ มีคนเข้ามาขัดก่อน เอาไว้วันหลังกูค่อยไปใหม่” ภาพลำคอระหงขาวเนียนฉายวาบเข้ามาในหัว ทำให้มือที่กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดกีตาร์ลูกรักหยุดชะงักดื้อ ๆ ยิ่งกลิ่นหอมของแชมพูที่ระเหยออกมาจากเด็กสาวเ้าปัญหากำลังทำให้เขาเริ่มไม่เป็ตัวของตัวเองมากขึ้น มันก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ไหนจะ่เวลาที่ได้แนบชิดนั้นอีก
แม้ตอนนี้จะผ่านไปหลายนาทีแล้วแต่ระดับอุณหภูมิร่างกายเธอมันยังคงฝากความอุ่นไว้บนผิวของเขาอยู่เลย
“ฮันแน่~ มึงสนใจน้องมันใช่ปะ บอกพวกกูมาซะดี ๆ เพื่อนรัก!” เลโอโถมตัวเข้ากอดคอเ้าของกีตาร์หน้าระรื่น แม้จะได้รับสายตาไม่พอใจใส่ แต่เพื่อนอย่างเขาก็ไม่แคร์
“ไร้สาระ” คลิโอทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้เมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาในห้องพอดี ทำให้คนอื่น ๆ ยอมเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน
เนญ่า Talk
่พักเที่ยง
“ถ้ายังเอาแต่ยืนนิ่ง งั้นเนขอตัวก่อนแล้วกัน” กะจะเอี่ยวตัวไปด้านข้างก็ต้องหยุดชะงักเมื่อััจากมือสากแตะลงมาบนข้อมือ ความขยะแขยงเลยบอกว่าต้องรีบบิดข้อมือออกให้ไว
“ก่อนหน้านี้ไอ้คลิโอมันมาหาน้องเนใช่ไหม?!” น่าแปลกที่คนมามอไม่ทันคาบเช้าอย่างมันจะทันเห็นด้วยว่ามีใครมาหาฉันบ้าง
สงสัยติดใจเื่คืนวานจนเนื้อเต้นวิ่งแจ้นมาหากันถึงที่ แม้เราสองคนจะเคยคบกันใน่เวลาสั้น ๆ แต่ไอ้บ้านี่ลืมไปแล้วมั้งว่าความสัมพันธ์นั้นมันจบลงั้แ่เกมเดิมพันถูกเฉลยละ
“ก็ไม่เห็นแปลกนี่คะ คนคุย ๆ กันเขาก็ต้องมาหากันธรรมดาเปล่า” ปั้นหน้าอินโนเซนใส่ซะเลยจะได้จบบทสนทนาอันน่าอึดอัดนี่สักที หิวข้าวจะตายอยู่แล้วนะเฮ้ย!
“พี่เตือนด้วยความหวังดีนะ น้องเนอย่าไปจริงจังมากเลยนะคะ เดี๋ยวจะผิดหวังซะเปล่า ๆ” ใบหน้าภาคภูมินั้นคืออะไร เห็นแล้วอยากแตะผ่าหมากสักที
“เนจะผิดหวังเื่อะไรเหรอคะ พี่คลิโอเขาก็ดูเป็คนดีอยู่นะ” ทำหน้าครุ่นคิดสักหน่อยให้เข้ากับบทละครที่กำลังแสดง
“เหอะ! มันก็แค่ทำตามเก-” ประโยคที่เฝ้ารอเกือบหลุดออกมา เพียงแค่นี้ก็พอให้ฉันขยี้ต่อแล้ว
“หมายถึงเกมเดิมพันเหรอคะ งั้นแสดงว่าพี่แซมแพ้อะดิ พี่คลิโอถึงมาสานต่อกับเนได้อะ” นี่แหละ ๆ ต้องใบหน้าแบบนี้ถึงจะสะใจหน่อย ถึงแม้คืนวานเขาจะเผลอเฉลยด้วยตัวเองก็จริง แต่เสียงเขาเมาอย่างกับหมา ไหนจะบทสนทนาเมื่อกี้อีก ดูก็รู้ว่าลืมเื่เมื่อคืนไปจนหมดแล้ว
ไอ้บ้านี่มันไม่ย้อนฟังข้อความเสียงตัวเองบ้างหรือไง แต่ก็นะ เท่าที่เคยเห็นตอนคบกัน จำได้ว่าข้อความในแชทของมันรันเร็วยิ่งกว่าคอมเมนต์บ่นว่า ‘กดแก้วเพื่อนรักในไลฟ์สดคนดังไม่ทัน’ เสียอีก นึกย้อนไปก็เหมือนคนโง่ที่เคยเชื่อคำพูดของมันว่าข้อความจากสาวสวยพวกนั้นเป็เพียงคำปรึกษาเื่เล่นหุ้น
“อย่ากวนพี่นะ น้องเน! พี่อุตส่าห์มาเตือนด้วยความหวังดี ไหนจะเื่ที่เราไปจูบเขาอีก ถ้ารู้แล้วว่ามันเป็เกม งั้นก็เลิกติดต่อกับมันได้แล้วใช่ไหม?” ใบหน้าที่ดูหงุดหงิดก่อนหน้าเปลี่ยนมาตั้งความหวังอย่างรวดเร็ว
“พี่แซมดูสนใจเื่ของเนกับพี่คลิโอจังเลยนะ หึงเหรอ...ไม่สิ หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้จูบเนบ้าง” พูดจบก็ยิ้มเยาะใส่ ตลอดหกเดือนที่คบกัน เอาเป็ว่าแค่จะจับมือกันยังลำบากยากเย็น
ฉันเป็ประเภทเคลื่อนไหวตัวไว เพราะถูกฝึกมาอย่างนั้น พี่แกเลยโดนศอกกระแทกหน้าเข้าอย่างจัง พอ ๆ กับที่พี่คลิโอโดน แต่รายนั้นรับมือเก่งจนกลายเป็ฉันที่หงุดหงิด แน่นอนว่าสองคนนี้ต่างกันตรงที่ไอ้แซมเกิดกลัวจนไม่กล้ารุ่มร่ามอีก
ฉันก็รู้สึกผิดไปเป็อาทิตย์ที่ทำให้อดีตคนคบหวาดกลัวจนไม่กล้าจับมือ แต่ถ้ารู้เร็วกว่านี้ว่ามันเป็เพียงเกมเดิมพัน คงไม่จบแค่ศอก แต่จะเป็เข่ากระแทกให้ไปทำใครท้องไม่ได้อีกทั้งชีวิต
“ก็ทั้งหึงแล้วก็เสียดายนั่นแหละ” หน้าด้าน! ยอมรับแบบไม่อายเลยเนอะ เหอะ! ไม่น่าปล่อยให้ไอ้ตัวปรสิตนี้เข้าใกล้มากเกินไปเลย มันถึงได้กล้าเอามือสกปรกมาจับหน้าฉัน แถมยังขยับหน้าโง่ ๆ นั้นเข้ามาใกล้อีก สงสัยคงลืมสิ้นว่าอีเนคนนี้มันทำอะไรได้บ้าง
“เอ๊ะ!” ยังไม่ทันได้ยกเข่าแสดงอิทธิฤทธิ์ ภาพตรงหน้าก็ดำมืดไปหมดพร้อมด้วยมือนิ่มที่วางแนบลงมาบนตาทั้งสองข้าง ก่อนจะกึ่งลากให้ฉันต้องเสียหลักเซถอยหลังตามแรงดึง
เมื่อกลิ่นคุ้นเคยแตะปลายจมูก รวมถึงััแข็งแรงจากหน้าอกกว้างที่จำได้ไม่เคยลืม ก็ทำให้เผลอนึกถึงผู้ชายหน้าหวานขึ้นมา
“อะไรของมึงเนี่ย ไอ้คลิโอ!” สิ้นเสียงไอ้แซม ฉันก็รีบดึงมือเขาลงและหันไปด้านหลัง จนปะทะเข้ากับหน้าอกที่คุ้นเคยในระยะสายตา
คงเพราะส่วนสูงที่ต่างจากไอ้แซมเลยต้องเงยหน้าขึ้นอีกนิด ถึงจะเห็นใบหน้าหวานราวหญิงสาวปรากฏใกล้ ๆ
“จะให้มันมาจูบทับรอยพี่หรือไง?” จู่ ๆ ภาพคลิปวิดีโอไวรัลูเาไฟะเิก็วาบขึ้นมาในหัว เผลอแทนตัวเองว่าเป็ูเาลูกนั้น ส่วนะเิก็เปรียบเหมือนความอับอายที่พ่นออกมา
ไม่ว่าจะบนใบหน้าหรือบนหัว ต่างก็ร้อนฉ่าไปหมดแล้ว -///-
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————