“หายหน้าไปเลยนะ นึกว่าตายซะแล้ว”
“ฉันตาย เธอก็ตาย”
“ลูคัส อย่ามายั่วประสาทฉันนะ”
ฉันยืนมองทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน จ้องตากันอย่างกับจะกินเืกินเนื้อ พวกเขาเป็พี่น้องกันจริงๆ เหรอเนี่ย เหมือนไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ หน้าตาก็ไม่เหมือนกันสักนิดเดียว
“ยัยบื้อ ไปกับฉัน”
“ฉะ ฉัน”
“ไม่ได้ เธอต้องไปกับฉัน เธอเป็ผู้หญิงของอาเรซ นายอย่ามายุ่งดีกว่า”
พูดจบพี่โมนาก็ฉุดมือฉันเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ฉันหันหน้ากลับไปมอง หมอนั่นยังคงจ้องมองฉันไม่ละสายตา แต่เป็สายตาที่ว่างเปล่า ไม่สามารถรู้ได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ห้องประธานนักศึกษา
“ต่อไปนี้ เธอต้องมาดูแลความเรียบร้อยในห้องนี้ทุกวัน ดูแลเื่เอกสารงานต่างๆ อ้อ ลืมบอกไป ไปทำความสะอาดห้องนอนฉันด้วยนะ ย้ำว่าทุกวัน”
“อาเรซ นั่นมันหน้าที่ฉันนะ” พี่โมนาแสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่พอใจ
“ฉันให้แคทเธอรีนรับผิดชอบเื่นี้แทน”
“มันจะมากเกินไปแล้วนะ อาเรซ”
ปัง
เสียงปิดประตูดังสนั่น บ่งบอกถึงความไม่พอใจเป็อย่างมากของคนที่เดินออกไป แต่ดูเหมือนนายอาเรซจะไม่ยินดียินร้ายกับคำพูดของพี่โมนาสักเท่าไหร่ ยังคงยืนเอามือล้วงกระเป๋า ยิ้มกริ่มหน้าระรื่นอย่างพึงพอใจ
“พี่โมนาคงจะโกรธ”
“ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอนี่”
“หมดธุระแล้วใช่ไหม”
“เดี๋ยวสิ เธอลืมกุญแจห้องฉัน แล้วนี่ดอกไม้ของเธอ” ช่อดอกกุหลาบสีแดงถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน
“สำหรับเธอ..แคทเธอรีน”
“สวยดี ขอบคุณนะ”
“แค่ขอบคุณเหรอ”
หมอนั่นเอามือลูบผมฉันราวกับฉันเป็เด็กน้อยของเขา แล้วก็ไล่ลงมาััที่ต้นคอ ฉันได้แต่ยืนตัวเกร็งขยับตัวไปไหนไม่ได้ สติกระเจิงไปหมดแล้ว
“มองตาฉันแคทเธอรีน เธอจะต้องรักฉันคนเดียว เป็ของฉันคนเดียว ห้ามขัดใจฉัน เข้าใจไหม”
“เข้าใจ เข้าใจว่านายคงจะบ้าไปแล้ว มาจ้องตาฉันทำไม แล้วพูดอย่างกับจะสะกดจิตฉันยังไงยังงั้น
“เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”
“จะให้รู้สึกอะไรล่ะ รักนายเหรอ ก็เปล่านี่”
“แปลก”
“นายนั้นแหละแปลก” ว่าแล้วฉันก็รีบออกมาจากห้องแล้วกลับห้องพักที่อยู่ชั้นถัดลงมา ซึ่งวันนี้ฉันไม่มีเรียนคาบบ่าย กะว่าจะงีบสักหน่อย
ฉันวางช่อดอกกุหลาบไว้บนเตียงแล้วไปอาบน้ำ ง่วงนอนเต็มทีแล้ว เดี๋ยวตื่นขึ้นมายัยมินต์ก็คงเรียนเสร็จพอดี
หยดน้ำััร่างกายความอุ่นของน้ำทำให้ฉันผ่อนคลายมากขึ้น สบายตัวสุดๆ
พรึบ
จะเล่นตลกอะไรกับฉันอีก ไฟก็ดันมาดับ น้ำก็ไม่ไหล หอพักก็โคตรหรูหรา มหาลัยก็โคตรไฮโซ แต่ปล่อยให้มีปัญหาแบบนี้ได้ไง
พรึ่บ ซ่าาา
ค่อยยังชั่ว
กรี๊ดดดด
เื!!
กรี๊ดดดด
สองเท้าเรียวยาวพาฉันออกมาจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ใจที่เต้นรัวบวกกับความกลัวจนตัวสั่น ฉันคิดว่าฉันเห็นเืไหลออกมาจากฝักบัวอาบน้ำ เอาวะ เป็ไงเป็กัน ลองดูอีกที ก็น้ำปกตินี่หรือว่าฉันจะตาฝาดไปเอง อาจจะตาฝาดจริงๆ ก็ได้
เอ้อ ฉันถอนหายใจ พลางล้มตัวลงนอน สายตาก็เหลือบไปมองช่อดอกกุหลาบที่วางอยู่ไม่ไกล
ปัง ปัง ปัง
“ใครน่ะ” ยัยมินต์กลับมาแล้วเหรอ นี่เพิ่งจะบ่ายสองเองนะ แต่ยัยมินต์ก็มีกุญแจห้องนี่นา ฉันเดินไปเปิดประตูห้องเผื่อว่ายัยมินต์จะลืมกุญแจไว้
“ลูคัส”
“ไง กว่าจะเปิดได้ เคาะอยู่ตั้งนาน”
“มีธุระอะไร” หมอนั่นทำเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันถาม แล้วยังเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องอย่างหน้าตาเฉย
“เดี๋ยวๆ นายถือดียังไงเข้ามาในห้องฉัน แล้วยังจะมานั่งบนเตียงฉันอีก มารยาทน่ะรู้จักไหม”
คนตรงหน้าไม่พูดอะไรสักคำ แถมยังยักคิ้วหลิ่วตากวนประสาทฉันอีก แต่เขาก็ชะงักไปเมื่อหันไปเห็นอะไรบางอย่างที่วางอยู่ใกล้ๆ
“ได้ดอกไม้นี้มาจากไหน”
“มีคนให้มา”
“ใคร อาเรซใช่ไหม”
“อืม”
“รับของๆ มันทำไม”
“ก็ดอกกุหลาบมันสวยดี ฉันชอบ แต่ฉันไม่เข้าใจว่านายจะมายุ่งอะไรด้วย นี่มันเื่ส่วนตัวของฉัน” ลูคัสมีท่าทีโกรธมากที่ฉันพูดออกมาแบบนั้น แววตาของเขากลายเป็สีแดงเข้ม
“ยัยบื้อ เธอนี่มันซื่อบื้อจริงๆ ดอกไม้ที่เธอเห็นว่าสวย แท้จริงมันก็แค่เปลือกนอก ดูนี่ดูให้เต็มตา” หมอนั่นยัดช่อดอกกุหลาบมาไว้ในมือฉัน เขากำลังจะทำอะไรกัน
“กำมันไว้ให้แน่น” หมอนั่นพูดพร้อมกับบีบกดมือฉัน
“โอ๊ย ฉันเจ็บ เป็บ้าไปแล้วเหรอห๊ะ” เหมือนพูดหูซ้ายทะลุหูขวา ลูคัสไม่ฟังที่ฉันพูดเลย เขากลับบีบมือฉันแรงขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
“รู้ยังว่าสิ่งสวยงามที่เธอเห็น มันอาจจะแฝงไปด้วยอันตรายและความเ็ปทรมานอย่างที่เธอคาดไม่ถึง”
“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ เืจะไหลหมดตัวแล้ว”
“เืไหลหมดตัวยังงั้นเหรอ หึ หึ”
แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่ฉันเห็นหน้าหมอนั่นเปลี่ยนไป หน้าของเขามีเส้นเืผุดขึ้นเต็มหน้า ั์ตาสีแดงฉาน แล้วเขี้ยวนั่นมันคืออะไร
“นายเป็…”
คมเขี้ยวแหลมฝังบนลงต้นคอฉันอย่างรวดเร็ว ความเจ็บแล่นแปล๊บเข้าไปทั่วร่างกาย
กรี๊ด (เสียงฉัน)
กรี๊ด (เสียงยัยมินต์)
“เป็อะไรย๊ะ หลับอยู่ดีๆ ก็กรี๊ดขึ้นมา ฉันล่ะใหมด นึกว่าผีเข้า” ยัยมินต์เอามือทาบอก สีหน้าบ่งบอกว่าใสุดๆ
“ฉันฝันไปเหรอ”
“ก็แหงล่ะ ฉันกลับมาก็เห็นแกนอนหลับน้ำลายยืดไปแล้ว”
1K
