พ่อของลูกฉันเป็นประธานจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 47 หน่วนหน่วนหายไป

พอเธอพูดจบ ก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน ชายคนนั้นมีรูปร่างผอมบาง สวมสูทสีเงินรัดรูป ผมถูกเซตอย่างเรียบร้อย 

“พนักงานบริษัทจิ่งเหรอ?” ควีนเดินเข้ามาประเมินอันโหรวอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะเบ้ปากอย่างรังเกียจ “หน้าตาน่าเกลียดแบบนี้ ยังกล้าแอบอ้างเป็นพนักงานบริษัทจิ่งอีก ไล่มันออกไป”

มุมปากของอันโหรวยกยิ้ม เมื่อเห็นชายในชุดสูทกำลังจะไล่เธอออกไป เธอจึงไม่รีบร้อนควักบัตรพนักงานออกมาให้เขาดู “คุณคงจะเป็นควีนสินะคะ? นี่บัตรพนักงานของฉันค่ะ ดูสิคะ”

ควีนไม่ได้รับ เพียงแต่เหลือบมอง ก่อนจะหรี่ตามองอันโหรว แล้วเบิกตากว้างอย่างกะทันหัน “นี่เธอแต่งหน้าอยู่เหรอ? นี่ไม่ใช่…”

เขายังพูดไม่จบ ก็ถูกอันโหรวยกมือขึ้นขัดจังหวะ “ฉันรู้ว่าหนีไม่พ้นสายตาของกูรูแห่งวงการแฟชั่นหรอกค่ะ การแต่งหน้าให้ขี้เหร่เป็นนิสัยส่วนตัวของฉันเอง”

หลังจากพูดจบ อันโหรวก็ดึงเหอเฉ่าที่อยู่ข้าง ๆ ให้มาด้านหน้า และแนะนำอย่างเป็นทางการ “การเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทจิ่งในวันพรุ่งนี้ ฉันคิดว่าคุณคงรู้แล้ว นี่คือพรีเซ็นเตอร์โฆษณา ฉันอยากขอยืมมือของควีน ช่วยฉันเลือกชุดที่เหมาะสมให้เธอหน่อยได้ไหมคะ?”

ควีนหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ ต่างหูสีดำที่หูข้างซ้ายเปล่งประกายออกมา ครู่หนึ่ง เขาก็ดีดนิ้วแล้วพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “ตามฉันมา”

โฆษณาชิ้นใหม่นี้ใช้หยกเป็นธีมหลัก เมื่ออันโหรวเดินตามขึ้นไปชั้นสอง และเห็นชุดที่แขวนอยู่ในตู้โชว์ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็เปล่งประกายในทันที

ชุดราตรีสีเขียวมรกตแบบเปิดไหล่ ด้านหลังเว้าลึก ระหว่างเส้นไหมประดับลวดลายดอกไม้แปลกตา นอกจากด้านหลังที่เว้าลึกแล้ว ด้านหน้าไม่มีลวดลายที่ฉูดฉาดเป็นพิเศษ รอบเอวมีพู่ห้อย ชายกระโปรงลากพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ตรงกลางผ่าเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อเท้า ชายกระโปรงลากยาวเพียงห้าเซนติเมตร ดูพอดี 

“เป็นยังไงบ้าง” ควีนเงยหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “ชุดนี้เข้ากับคอนเซปต์สินค้าใหม่ของบริษัทจิ่งไหม”

อันโหรวยิ้มดีใจ ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกัน “สายตาของยอดฝีมือแห่งวงการแฟชั่นไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ ชุดนี้เข้ากับคอนเซปต์สินค้าใหม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ” 

สีเขียวมรกตขับเน้นความสง่างาม พู่ที่เอวออกแบบมาเพื่อเน้นสัดส่วนที่สวยงามของผู้หญิง บวกกับลวดลายดอกไม้แปลกตาที่ด้านหลัง ให้ความรู้สึกสวยงามแบบชวนฝัน

ถ้าเหอเฉ่าใส่ชุดนี้ เธอต้องกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน และจะยิ่งขับเน้นความงามของหยกให้เปล่งประกาย สิ่งที่เรียกว่าความงามที่ส่องประกายระยิบระยับเป็นเช่นนี้เอง

เมื่อคิดถึงจุดนี้ อันโหรวก็ยิ้ม “งั้นฉันมารับชุดนี้พรุ่งนี้ได้ไหมคะ”

ควีนหรี่ตาลง ภายใต้สายตาที่คาดหวังของอันโหรว เขาส่ายหน้า “ไม่ได้ ชุดนี้ไม่เปิดให้คนทั่วไป” พอพูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นลูบคางเล็ก ๆ ของอันโหรว แล้วเลิกคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์ “ยกเว้นว่า...เธอจะให้ฉันเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ”

อันโหรวขมวดคิ้ว ปัดมือเขาออกอย่างเย็นชา “ทำไมคุณถึงอยากเห็นหน้าฉันนัก”

“ไม่มีเหตุผล” ควีนล้วงกระเป๋า เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วไหวไหล่ “แค่ฉันไม่ชอบคนที่เสแสร้ง โดยเฉพาะการเสแสร้งด้วยการแต่งหน้า มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย”

นี่เป็นโรคประจำอาชีพของช่างแต่งหน้าในวงการแฟชั่น เพียงแต่เขาเป็นหนักกว่าคนอื่น ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามาในร้าน เขาก็อยากรู้ว่าภายใต้ใบหน้าซีดเซียวนี้ จะซ่อนใบหน้าแบบไหนเอาไว้

และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เขาจะได้รู้แล้ว 

อันโหรวขมวดคิ้วแน่น ไตร่ตรองข้อดีข้อเสียในใจอยู่นาน สุดท้ายก็พยักหน้า “ตกลง ฉันจะลบเครื่องสำอาง เหอเฉ่า คุณออกไปรอก่อน”

เหอเฉ่าดึงชายเสื้ออันโหรว พยายามพูดโน้มน้าว “คุณอันคะ ไม่เอาแบบนี้ได้ไหมคะ เราไปกันเถอะ ไม่เอาชุดราตรีแล้วก็ได้”

“ชุดราตรีชุดนี้ฉันต้องได้ ไปรอก่อนค่ะ” อันโหรวพูดพลางผลักเหอเฉ่าออกไป แล้วจึงหันไปมองหน้าควีน “คุณพูดแล้วต้องทำตามที่พูดล่ะ ฉันจะลบเครื่องสำอางตอนนี้เลย”

“ฉันพูดคำไหนคำนั้น”

เมื่อได้ยินเขาให้สัญญา อันโหรวจึงเริ่มลงมือลบเครื่องสำอาง อุปกรณ์ในร้านแห่งนี้มีครบครัน เธอนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หายใจเข้าลึก ๆ หลับตาลง แล้วเริ่มลบเครื่องสำอาง

ใบหน้ารูปไข่เล็ก ๆ กับเค้าโครงใบหน้าที่งดงาม ขนตายาวงอนราวกับปีกผีเสื้อยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ ผิวหน้าขาวผ่องไร้ที่ติ ราวกับไข่ต้มสุกใหม่ เต่งตึงไปด้วยคอลลาเจน

“สวยมาก!” 

ควีนมองจนตะลึง เขาคลุกคลีอยู่ในวงการแฟชั่น แต่ไม่เคยพบผู้หญิงคนไหนงดงามเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยเสียอาการเช่นนี้มาก่อนเช่นกัน

“แบบนี้ใช้ได้หรือยัง” อันโหรวลุกขึ้นยืน ให้ควีนมองแค่แวบเดียวก็กลับไปแต่งหน้าเป็นตัวตลกต่อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“พรุ่งนี้ฉันจะมารับชุดนะ” อันโหรวพูดด้วยสายตาเย็นชา เธอยื่นนิ้วไปที่ชุดเดรสในตู้โชว์

พอพูดจบเธอก็กำลังจะหันหลังกลับ แต่ควีนคว้าแขนเธอไว้ “บอกชื่อเธอมาสิ อันอวี้หาน ใช่ไหม”

อันโหรวหันกลับมาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา เสียงของเธอค่อนข้างเย็นชา “ควีน ฉันชอบแต่งหน้าเป็นตัวตลกออกไปข้างนอก ที่บริษัทจิ่งไม่มีใครเคยเห็นหน้าจริงของฉัน คุณเป็นคนแรก ดังนั้นได้โปรดอย่าไปพูดอะไรมั่ว ๆ ที่บริษัทจิ่ง ขอบคุณ”

เธอเปิดประตูออกไปโดยตรง หลังของเธอตรงดิ่ง ท่าทางหยิ่งทะนงและดื้อรั้น แต่กลับทำให้เธอดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น

เรื่องของเหอเฉ่าถือว่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอต้องกลับไปดูแลแม่ของตัวเอง พวกเธอจึงแยกทางกันกลางคัน

อันโหรวรีบกลับไปที่บริษัทจิ่ง เธอต้องทำงานแข่งกับเวลา

เมื่อกลับมาถึงแผนกวางแผน อันโหรวก็เปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มตรวจสอบข้อมูลการแถลงข่าวของบริษัทจิ่งในปีก่อน ๆ เธอต้องเข้าใจอย่างถ่องแท้เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะราบรื่น

ฉิวซีจ้องมองดูอันโหรวอยู่ข้าง ๆ พลางกำมือแน่นและสาปแช่งเธอในใจ

แผนงานนี้เธอแอบเล่นสกปรกจริง ๆ เธอไม่ต้องการให้อันอวี้หานประสบความสำเร็จ ความโดดเด่นของอันอวี้หานตอนนี้กลบรัศมีของเธอที่เป็นหัวหน้าทีมไปแล้ว

ถ้าฉิวซีไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรสักอย่าง เกรงว่าสักวันตำแหน่งของเธอจะถูกอันอวี้หานแย่งชิงไป

และเธอ จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด! 

“อันอวี้หาน คุณไม่ต้องดิ้นรนหรอกนะ ตอนนี้ต่อให้ทำยังไงก็ไม่มีประโยชน์” ฉิวซียืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอันโหรว เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยจงใจทำให้จิตใจของอันโหรวหวั่นไหว

“หัวหน้าฉิว ถ้าว่างมากก็เลือกนั่งเล่นเล็บอยู่ข้าง ๆ ก็ได้นะคะ” อันโหรวไม่ละสายตาไปทางอื่น เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณ…” ฉิวซีโกรธจนหน้าแดง แป้งบนหน้า ‘ร่วงกราว’ ดูน่าสมเพชจริง ๆ

อันโหรวตั้งใจทำงานโดยไม่สนใจฉิวซี เธอตรวจสอบและบันทึกไปพร้อม ๆ กัน บันทึกประเด็นสำคัญทั้งหมดลงในสมุดเล่มเล็ก

ขณะที่เธอกำลังตั้งใจทำงาน โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้น ทำให้เธอตกใจ

เป็นอันหยางที่โทรมา อันโหรวรีบกดรับสาย “หยางหยาง ลูก…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงรีบร้อนของเด็กน้อยขัดจังหวะ 

“แม่ หน่วนหน่วนหายไปแล้ว!” อันหยางโทรมาจากโทรศัพท์บ้าน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน มือทั้งสองข้างกำโทรศัพท์ไว้แน่น ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความกังวล

ปกติแล้วอันหยางจะเป็นเด็กที่สุขุมเยือกเย็นราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย ๆ แต่ในครั้งนี้ เขากลับตื่นตระหนกอย่างที่สุด

หัวใจของอันโหรวแทบหยุดเต้น “หน่วนหน่วนหายไปได้ยังไง”

ดวงตาของอันหยางแดงก่ำด้วยความกังวล เขาเอื้อมมือขึ้นเช็ดน้ำตา พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ผมไม่รู้ครับแม่ หน่วนหน่วนจะถูกคนร้ายจับไปรึเปล่า”

เช้าวันนี้หลังจากกินข้าวเสร็จ อันหยางก็ไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมา น้องสาวที่กำลังดูทีวีอยู่บนโซฟาก็หายไป เขาตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ

“หยางหยาง ไม่ต้องตกใจนะ อยู่ที่บ้านนะลูก แม่จะรีบกลับเดี๋ยวนี้” 

อันโหรวทนไม่ไหว เธอผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ จนลืมปิดคอมพิวเตอร์ หยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกไป แต่ถูกฉิวซีขวางไว้เสียก่อน

“อันอวี้หาน ยังไม่เลิกงาน คุณจะไปไหน”

“หลีกไป!” อันโหรวตะคอกเสียงดัง เธอผลักฉิวซีออกไป เป็นครั้งแรกที่เธอไม่คิดจะปกปิดความโกรธของตัวเอง

ขณะที่เธอกำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์ เธอไม่ได้สังเกตเห็นร่างเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้อง 

ที่อะพาร์ตเมนต์หลินจือเสี่ยว ถนนวงแหวนที่สาม 

อันโหรวลงจากรถแท็กซี่ เห็นประตูอะพาร์ตเมนต์เปิดอยู่ อันหยางเห็นแม่ก็ตาแดงก่ำ รีบวิ่งเข้าไปหา 

“แม่ หน่วนหน่วน ผมไม่ได้ดูแลเธอเอง” อันหยางรู้สึกกลัวอย่างที่สุด มือทั้งสองข้างสั่นเทา 

อันโหรวก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมา มือข้างหนึ่งลูบหลังเขาเบา ๆ “หยางหยาง หน่วนหน่วนจะไม่เป็นไร น้องจะต้องปลอดภัย”

จริง ๆ แล้วในใจเธอกังวลมาก แต่ตอนนี้เธอต้องตั้งสติให้ได้ ในฐานะแม่ เธอต้องใจเย็นไว้ก่อน 

เด็กชายตัวน้อยค่อย ๆ สงบลง เขาสูดจมูกแล้วพูดเสียงสะอื้น “ก่อนที่หน่วนหน่วนจะหายไป เธอดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ผมเข้าห้องน้ำ เลยไม่เห็นว่าเธอไปทางไหน แต่ประตูอะพาร์ตเมนต์เปิดอยู่”