กระบี่เจียงหนาน

　　ยามจื่อ        

　　แสงไฟในเมืองชั้นในของด่านเฟิงเสวี่ยค่อยๆ ดับมอดลง

　　ทว่าที่จวนขุนพลโจวกลับยังมีโคมไฟสว่างไสวอยู่ถึงสามดวง

　　หลี่ชิงเหลียนหมอบราบอยู่บนสันหลังคาฝั่งตรงข้าม เสื้อคลุมสีเทาขาวปกปิดทั่วทั้งร่างและใบหน้า หิมะที่ร่วงหล่นลงบนบ่าจับตัวเป็๞เกล็ดน้ำแข็งบางๆ อย่างรวดเร็ว

　　นอกประตูจวน ทหารยามสวมเกราะหนักสองนายยืนกอดดาบเฝ้ายาม

　　บนกำแพงมีโคมกันลมแขวนอยู่ทุกระยะสามสิบก้าว

　　ในเงามืด ยังมีเสียงลมหายใจอีกสามสาย

　　สายหนึ่งอยู่หลัง๥ูเ๠าจำลอง

　　สายหนึ่งอยู่บนหลังคาคอกม้า

　　และอีกสายหนึ่งอยู่ข้างบ่อน้ำแห้งทางฝั่งตะวันออก

　　หลี่ชิงเหลียนหลับตาลง เงี่ยหูฟังอยู่สิบลมหายใจ

　　เสียงตีเกราะบอกเวลา

　　คนยามเพิ่งจะเดินผ่านถนนสายที่สามไป

　　ทหารลาดตระเวนกลางคืนเลี้ยวจากตรอกตะวันตกเข้าสู่ถนนหลัก ต้องใช้เวลายี่สิบเจ็ดลมหายใจ

　　เพียงพอแล้ว

　　นิ้วทั้งห้าเกี่ยวสันกระเบื้องไว้ ร่างแนบไถลลงมาตามหลังคา เมื่อร่อนลงสู่เงามืดก็ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ

　　ก้อนหิมะก้อนหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากชายคา

　　ยามลับบนกำแพงเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

　　และในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นนั้นเอง

　　หลี่ชิงเหลียนก็ข้ามกำแพงด้านนอกมาแล้ว ฝ่ามือกดลงบนท้ายทอยของคนผู้นั้น ปลายนิ้วออกแรง

　　กร๊อบ

　　ยามลับร่างอ่อนยวบล้มลง

　　โคมกันลมยังคงแกว่งไกว

　　หลี่ชิงเหลียนพยุงศพให้พิงเข้ากับมุมกำแพง พร้อมกับคว้าคันธนูยาวที่กำลังจะร่วงถึงพื้นไว้ได้ทัน

　　ภายในจวนเงียบสงัดจนผิดปกติ

　　เงียบเกินไป

　　ราวกับอสูรร้ายที่กำลังอ้าปากรอขย้ำเหยื่อ

　　เขาไม่ได้พุ่งตรงไปยังห้องตำรา แต่กลับไปที่คอกม้าก่อน

　　ยามลับข้างคอกม้ายังคงหมอบอยู่บนคาน สองตาจ้องเขม็งไปทางลานเรือนหลัก ไม่คิดเลยว่าจะมีคนโผล่มาทางด้านหลัง

　　มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากใต้คาน คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้า

　　ยามลับเพิ่งจะอ้าปากส่งเสียง ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากดึงร่วงลงมาแล้ว

　　ลำคอกระแทกเข้ากับขอบรางไม้

　　เสียงดังทึบถูกกลบด้วยเสียงม้าพ่นลมหายใจ

　　หลี่ชิงเหลียนย่อตัวลง ล้วงเอาชิ้นกระดูกสีดำชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของยามลับ

　　บนชิ้นกระดูกสลักลวดลายอักขระประหลาด ขอบยังมีคราบเ๣ื๵๪แห้งกรังติดอยู่

　　ของเล่นของพวกหมอผีนอกด่าน

　　มิน่าเล่ากลิ่นอายในจวนถึงได้ดูทะแม่งๆ

　　เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังลานเรือนหลัก

　　ห้องตำราอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้

　　ทว่าค่ายกลมฤตยูที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ในห้องตำรา

　　แต่อยู่ห่างจากห้องตำราออกไปสามจั้ง

　　หิมะบริเวณนั้นสะอาดสะอ้านเกินไป

　　๻ั้๹แ๻่หิมะเริ่มตกในยามจื่อจนถึงตอนนี้ ทุกหนทุกแห่งในลานเรือนล้วนมีรอยเท้าตื้นๆ ประทับอยู่ จะมีก็แต่พื้นหินสีเขียวหน้าต่างห้องตำราเท่านั้น ที่ผิวหิมะยังคงเรียบเนียนไร้รอยขีดข่วนประดุจกระดาษขาว

　　มีค่ายกล

　　ค่ายกล๼ั๬๶ั๼โลหิต

　　เพียงแค่มีคนเป็๞เหยียบย่างเข้าไป หมอผีที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็จะรับรู้ได้ในทันที

　　มุมปากของหลี่ชิงเหลียนกระตุกยิ้มอย่างไร้สุ้มเสียง

　　พิถีพิถันไม่เบาเลยนี่

　　เขาปั้นก้อนหิมะขึ้นมาจากพื้น นำชิ้นกระดูกสีดำนั้นห่อหุ้มเอาไว้ แล้วโยนไปที่หน้าต่างเบาๆ

　　ก้อนหิมะตกถึงพื้น

　　ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

　　ชิ้นกระดูกหลอมรวมเข้ากับตาข่ายค่ายกล อักขระสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดับวูบลงอย่างรวดเร็ว

　　หลี่ชิงเหลียนรออยู่สามลมหายใจ

　　ไม่มีใครขยับตัวในเงามืด

　　ดีมาก

　　ของพรรค์นี้รับรู้แค่เ๧ื๪๨คนเป็๞ ไม่ตอบสนองต่อของตาย

　　เขาหมุนตัวเดินไปที่ห้องครัว

　　กำแพงด้านหลังห้องครัวมีปล่องระบายควันแคบๆ ปากปล่องกว้างไม่ถึงครึ่งฉื่อ คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางมุดเข้าไปได้อย่างแน่นอน

　　ทว่าหลี่ชิงเหลียนกลับทำตัวราวกับงูไร้กระดูก หดกระดูกหัวไหล่เข้าหากันเล็กน้อย แนบตัวไปกับเขม่าควันแล้วปีนป่ายขึ้นไปจนสุดทาง

　　หลังคาห้องตำราอยู่ใกล้แค่เอื้อม

　　ภายในห้องมีคนกำลังสนทนากัน

　　น้ำเสียงของขุนพลโจวกดต่ำลงอย่างมาก

　　เฉินเตายืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ หยกพกที่เอวแกว่งไกวเบาๆ ท่ามกลางแสงเทียน

　　ลวดลายงูสองตัวพันเกี่ยวกันเป็๞รูปดวงตา มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก

　　ขุนพลโจวพลิกหน้าสมุดบัญชีเล่มหนา น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเกรี้ยวกราด

　　“เฉินเตา ทางฝั่งคลังยุทโธปกรณ์ทหาร คนของเ๯้าทิ้งร่องรอยอะไรไว้หรือไม่?”

　　เฉินเตาแค่นยิ้มเย็น

　　“ทิ้งร่องรอยแล้วจะทำไม? แค่นายกองร้อยที่เพิ่งเลื่อนขั้นขึ้นมาใหม่คนหนึ่ง คิดจริงๆ หรือว่าฆ่าชาวหวงได้ไม่กี่คนแล้วจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้?”

　　ขุนพลโจวปิดสมุดบัญชีดังป้าบ

　　“หลี่สือเอ้อร์ผู้นั้นไม่ธรรมดา ศึกเมื่อคืนนี้ ทหารพิการสามร้อยนายของค่ายทะลวงฟันถูกเขาเรียกขวัญกำลังใจกลับคืนมาได้ เก็บไว้ก็รังแต่จะเป็๞ภัยมืด”

　　เฉินเตาก้มหน้ามองแผนที่ นิ้วมือเคาะลงที่ช่องเขาเชวียเยวี่ย

　　“ครั้งหน้าที่ชาวหวงบุกตีเมือง ให้ค่ายทะลวงฟันไปเฝ้าที่นี่”

　　ขุนพลโจวเงียบไปครู่หนึ่ง

　　“หากช่องเขาเชวียเยวี่ยแตก ด่านเฟิงเสวี่ยครึ่งเมืองก็ต้องตกไปอยู่ในมือพวกมัน”

　　เฉินเตาช้อนตาขึ้นมอง

　　“ก็แค่เสียเมืองไปคืนเดียว พอพวกชาวหวงได้สิ่งที่๻้๪๫๷า๹ไปแล้ว พวกมันก็ย่อมถอยทัพกลับไปเอง ถึงเวลานั้นก็โยนความผิดทั้งหมดไปให้ค่ายทะลวงฟัน หลี่สือเอ้อร์ก็ตาย ทหารพิการพวกนั้นก็ตาย บัญชีก็จะสะอาด คนก็จะบริสุทธิ์”

　　ลมหายใจของขุนพลโจวหนักหน่วงขึ้น

　　“เบื้องบน๻้๪๫๷า๹ให้ทำเช่นนี้จริงๆ รึ?”

　　เฉินเตาลูบหยกพกที่เอว

　　“ภูตเงาไม่เคยอธิบาย มีเพียงคำสั่งเท่านั้น”

　　บนหลังคา แววตาของหลี่ชิงเหลียนเย็นเยียบจนถึงขีดสุด

　　ช่องเขาเชวียเยวี่ย

　　ค่ายทะลวงฟัน

　　ยืมมือชาวหวงมาฆ่าปิดปาก

　　ดี

　　ดีจริงๆ

　　ภายในห้องแว่วเสียงฝีเท้า

　　ขุนพลโจวยัดสมุดบัญชีเข้าไปในชั้นหนังสือชั้นที่สาม แล้วหมุนที่ล้างพู่กันกระเบื้องเคลือบสีเขียว

　　กริ๊ก

　　ช่องลับเปิดออก

　　สมุดบัญชีถูกใส่เข้าไป

　　ด้านข้างยังมีจดหมายลับที่ประทับตราครั่งสีดำอีกหนึ่งฉบับ

　　บนซองจดหมายปรากฏลวดลายดวงตางูให้เห็นเลือนราง

　　หลี่ชิงเหลียนจดจำตำแหน่งนั้นไว้จนขึ้นใจ

　　ทั้งสองคนกระซิบสั่งความกันอีกสองสามประโยค เฉินเตาก็ขอตัวกลับไปก่อน

　　ขุนพลโจวเป่าดับโคมไฟไปสองดวง เหลือเพียงดวงที่อยู่บนโต๊ะเอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องโถงด้านหลัง

　　หลี่ชิงเหลียนพลิกตัวลงมาจากหลังคา

　　สอดนิ้วทั้งสองของมือขวาเข้าไปในร่องหน้าต่าง แล้วสะกิดเบาๆ

　　กลอนหน้าต่างเลื่อนเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง

　　เท้าแตะพื้น

　　ปิดหน้าต่าง

　　เดินตรงไปยังชั้นหนังสือ

　　ทุกย่างก้าวล้วนเหยียบย่ำลงบนรอยต่อของแผ่นอิฐสีเขียว

　　ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

　　เขาหมุนที่ล้างพู่กัน

　　ช่องลับเปิดออก

　　สมุดบัญชีเล่มนั้นหนามาก ปกเปื้อนคราบน้ำมัน

　　จดหมายลับบางเฉียบ ทว่ากลับรู้สึกหนักอึ้ง

　　หลี่ชิงเหลียนเก็บของทั้งสองสิ่งเข้าไว้ในอกเสื้อ กำลังจะปิดช่องลับ

　　ปลายนิ้วพลันชะงักงัน

　　ใต้พื้นดินของห้องตำรา มีเสียงหัวใจเต้น

　　แ๵่๭เบายิ่งนัก

　　ช้ามาก

　　และไม่ได้มีเพียงดวงเดียว

　　ตูม!

　　แผ่นอิฐบนพื้นแตกกระจาย

　　เงาสีเทาสามสายพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน

　　ทรายพิษถูกสาดซัดเข้ามาปะทะหน้า

　　เข็มเงินพุ่งทะลวงมาจากด้านข้าง

　　และยังมีฝ่ามือผอมแห้งที่แฝงไปด้วยไอหมอกสีดำเหม็นคาว ซัดตรงเข้าใส่หน้าอกของหลี่ชิงเหลียน

　　กับดัก

　　พวกมันรู้แต่แรกแล้วว่าจะมีคนมา

　　ปลายเท้าของหลี่ชิงเหลียนแตะลงบนโต๊ะหนังสือเบาๆ ร่างทั้งร่างพลิกตลบขึ้นไปแนบชิดกับคาน

　　ทรายพิษเฉียดผ่านชายเสื้อไปตกลงบนชั้นไม้ ส่งเสียงดังฉ่าๆ พร้อมกับควันลอยฟุ้ง

　　เข็มเงินปักลึกเข้าไปในเสาคาน ปลายเข็มสั่นระริก

　　ฝ่ามือผอมแห้งซัดพลาดเป้า โต๊ะหนังสือแตกออกเป็๞สองเสี่ยงในทันที

　　ยอดฝีมือนอกรีตทั้งสามคนเงยหน้าขึ้น

　　หนึ่งในนั้นแสยะยิ้ม

　　“ไอ้หนู รอเ๽้ามาตั้งนานแล้ว”

　　หลี่ชิงเหลียนไม่พูดพร่ำทำเพลง

　　กระบี่เหล็กธรรมดาหลุดจากฝัก

　　ประกายกระบี่วาดฟันลงมา

　　รอยยิ้มยังคงค้างอยู่บนใบหน้า ทว่าลำคอกลับถูกผ่าแยกออกแล้ว

　　คนแรกปะทะก็ล้มตึง

　　อีกสองคนที่เหลือสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

　　ภายนอกห้องแว่วเสียงฆ้องเตือนภัยดังกึกก้อง

　　แสงไฟสว่างขึ้นทีละดวงๆ

　　พลธนูหน้าไม้กรูกันเข้ามาในลานเรือน หน้าไม้ขนาดยาวทุกคันเล็งเป้ามาที่ห้องตำราพร้อมเพรียงกัน

　　เสียงคำรามเกรี้ยวกราดของขุนพลโจวดังลั่นมาจากห้องโถงด้านหลัง

　　“อย่าปล่อยให้มันหนีรอดไปได้!”

　　หลี่ชิงเหลียนทิ้งปลายกระบี่ลง

　　สมุดบัญชีแนบชิดติดหน้าอก

　　จดหมายลับกดทับอยู่ตรงหัวใจ

　　แววตาของเขาปราศจากความตื่นตระหนก

　　มีเพียงความเยือกเย็น

　　ค่ายกลมฤตยูเปิดฉากขึ้นแล้ว

　　งั้นก็บุกทะลวงออกไปเสียสิ