ติ้ง
คุณได้รับข้อความใหม่จาก ‘คนบ้าอำนาจ’
< เที่ยงนี้กลับมากินข้าวที่บ้านนะ … พ่อมีอะไรจะให้ >
“...ให้หรอ ให้อะไรวะ?”
ฉันพึมพำ พลางหันไปขมวดคิ้วใส่เพื่อนสาวคนสนิทที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ
“จะไปรู้.. คฤหาสน์นั้นพร้อมที่ดินมั้ง” เธอตอบแบบส่งๆ
“หึ ถ้าเื่แค่นั้น ไม่มาเชิญฉันกลับไปกินข้าวด้วยหรอก”
“เฮ้อ แกนี่น้าาาา ชีวิตน่าอิจฉาจริงๆ เกิดมาบนกองเงินกองทอง งานการไม่ต้องทำ ใช้เงินไปวันๆ ผู้ชายต่อคิวรออีกต่างหาก”
“นี่ชมรึด่ายะ” ฉันแขวะขำๆ กลับ แล้วลุกไปเทไวน์แบรนด์หรูขึ้นเติมแต่เช้า
“ชมสิ ใครจะกล้าด่าเพื่อนรักล่ะ.. ว่าแต่ ได้ข่าวเฉดหัวทิ้ง พี่เวกัส หนุ่มลูกครึ่งดาราหน้าใหม่ช่อง 111 แล้วนิ”
“อืม”
“ไมอ่ะ เขาก็ดูประคบประหงบแกดีนิ”
“ก็ไอ้บ้านั่นมันพยายามจะเปลื้องผ้ากินตับฉันนิ พูดแล้วแขยง”
“แหม่ ยัยเฌอ หล่อเบอร์นั้นเป็ฉันถ่างขาให้แล้วย่ะ”
“ไม่เอาหรอก ควงขำๆ ได้ แต่ห้ามเสียบ”
“จ้าๆๆ สวยเลือกได้อ่ะเนอะ”
“....” ฉันยักไหล่ พลางสะบัดผมสีแดงเพลิงใส่แล้วยกไวน์ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
“แล้วนี่เมื่อวานชวดงานดูตัวอีกแล้วหรอ”
“อืม น่าเบื่อชะมัด ไอ้บ้านั่นก็หน้าด้านไร้ที่ติ ฉันไม่ไป 7 ครั้งแล้ว มันก็ยังรอมาเจอให้ได้”
“จิ๊ๆๆ ยัยนี่ ลองไปเจอสักครั้งสิยะ ไม่โอเคก็บอกลา เหมือนบรรดาหนุ่มๆ แกนี่ไง”
“.....” ฉันส่ายหน้าและเบ้ปากตอบ แสดงความรังเกียจคนที่ไม่เคยเจอ
“เฮ้อ ยัยเฌอ ลองใจดีกับพ่อแกดูบ้างสิ เื่อะไรผ่านไปแล้วก็ปล่อยๆ มันไปเถอะ…”
ปั้ง!!
“ฉันควรจะใจดี กับคนที่ทำให้แม่ฉันฆ่าตัวตายหรอ”
ฉันวางแก้วไวน์กระแทกพื้นบาร์อย่างแรง หันใบหน้าสวยจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เธอก้มหลบสายตาฉัน แล้วรีบเปลี่ยนประเด็น
“โอ๊ย ฉันไม่คุยกับแกแล้วยัยคุณหนูขี้หงุดหงิด”
“หึ...”
“กลับบ้านดีกว่า ..อ่อ ลืมชม ที่กบดานหลังที่ 5 สวยดีนะยะ”
“อืม”
“ของเก่าๆ ก็ยกให้ฉันบ้างสิ ซื้อทิ้งซื้อขว้าง เสียดายออก“ เธอแกล้งอ้อน เกาะไหล่ฉัน พลางส่งสายตาปริบๆ
“ได้ ถ้าแกไล่ไอ้พวกถ้ำมองของพ่อฉันไปได้อ่ะนะ”
“โห พ่อแกส่งแต่พี่เบิ้มโหดๆ มา… งั้นไม่เอาก็ได้ ชิ”
“หึ..”
“บายยัยคุณหนู เจอกันที่เดิมคืนนี้ … อย่าลืมไปรับมรดกของพ่อแกล่ะ”
นางพูดทิ้งท้ายชวนโมโหไว้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือแบรนด์หรูวิ่งแจ้นออกไปก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากด่าทัน
เอี้ยดดดด
เสียงล้อรถสปอร์ตหรูบดกับพื้นคอนกรีตสแตมป์ดังขึ้น ฉันโยนกุญแจลูกรักให้คนขับรถ แล้วเดินเฉิดฉายเข้าคฤหาสน์หลังโต
“สวัสดีค่ะ คุณหนู…”
“อืม”
“คุณท่านรอที่ห้องอาหารแล้วค่ะ”
สาวรับใช้ผายมือเชิญฉันไปทางห้องอาหาร ฉันไม่รีรอ เดินดิ่งไปยังจุดหมายทันที
ชายชรานั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารที่ยาวเกือบ 10 เมตร ยกยิ้มอย่างเป็มิตรส่งให้ฉัน ก่อนจะผายมือให้นั่งข้างๆ
“หนูไม่กิน พ่อมีอะไรก็พูดมาเลย”
ฉันถอดแว่นกันแดดรุ่นลิมิเดตวางบนโต๊ะ กอดอกถามด้วยน้ำเสียงเรียบ
“กินสักหน่อยสิ เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว พ่อให้เชฟทำอาหารที่หนูชอบทั้งนั้นเลย”
พ่อพูด พลางทอดสายตามองอาหารที่ส่งกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อย
“หนูไม่มีเวลามาระริกระรี้กับพ่อ มีนัดกับเที่ยว..”
“กับดาราคนไหนอีกล่ะ” พ่อถากถางด้วยน้ำเสียงแ่
“สรุปเรียกมาด่า?” ฉันถอนหายใจทิ้งอย่างหนัก แล้วลุกขึ้นยืน
“....”
“ไปละนะ เชิญกินคนเดียวให้อร่อย…”
“เฌอพราวด์!”
“....” ฉันชะงักฝีเท้า เพื่อรอเปิดฉากฉะฝีปากกับพ่อตามเช่นปกติ
“เลิกดื้อกับพ่อสักห้านาทีได้ไหม”
“อะไรอีก….” ยังไม่ทันพูดจบ พ่อวางเอกสารซองสีน้ำตาลปึกหนาลงบนโต๊ะ
“คฤหาสน์นี้ ที่ดินนี้ และทรัพย์สินทั้งหมดที่พ่อมี จะเป็ชื่อหนูทั้งหมด … ถ้าแค่อยู่กินข้าวกับพ่อสักคำ”
“หึๆ ขำเป็บ้า.. แค่อยากให้ลูกกินข้าวด้วย ถึงขนาดต้องเอาทรัพย์สินทั้งชีวิตมาขู่เลยหรอ”
“พ่อจะตายวันนี้วันพรุ่งก็ไม่รู้.. เพราะฉะนั้น ช่วยทำดีกับพ่อสักหน่อยเถอะ”
“ก็เห็นยังอยู่ดีนิ ถ้าใกล้ตายแล้วจะคิดดูละกัน” ฉันตอบอย่างไม่แยแส
“เฌอ… พ่อมันเลว เป็สามีที่โง่ เป็พ่อที่แย่ พ่อรู้”
“....”
“พ่อถึงใช้ชีวิตอยู่บนฟางเส้นสุดท้ายที่ทรมานแบบนี้ เพื่อชดใช้เวรกรรมนั้น”
“พ่อควรสำนึกั้แ่ที่แม่ยืนร้องไห้ ขณะดูพ่อกำลังเอากับคนอื่นบนเตียงของแม่แล้ว!”
“.....”
“ที่โดนตอนนี้ มันยังไม่พอกับที่พ่อเคยทำไว้ต่อหน้าแม่ ต่อหน้าหนูหรอก”
“เฌอ.....”
“ได้! ไหนๆ ก็มาแล้ว แค่คำเดียว แล้วอย่ามาบังคับให้หนูใช้ชีวิตอย่างที่พ่อ้าอีก”
“....”
“อย่ามาวุ่นวายกับหนู หนูจะใช้ชีวิตสวะ เสเพล งามหน้ายังไงก็ช่าง!”
“เฌอพะ…”
แกร้ก
ฉันคว้าช้อนตักข้าวเข้าปากโดยไม่นั่งกิน ก่อนจะกระดกน้ำเปล่าตามแล้วกลืนลงคอแบบแทบไม่เคี้ยว
“จบแล้วนะ”
ฉันสะบัดใบหน้า เดินหนีออกมาโดยไม่รีรอให้พ่อตำหนิอะไรอีก น้ำตาที่พยายามฝังกลบไว้ในใจ พลั่งพลูออกมาอย่างไม่ขาดสาย ฉันรีบใส่แว่นตากันแดดเพื่อปกปิดสิ่งที่น่าอับอายนี้ ก้าวเท้ายาวๆ ดิ่งไปที่โรงจอดรถของคฤหาสน์
ทันทีที่ขึ้นนั่งบนรถ จู่ๆ ฉันก็เกิดอาการเวียนหัว ภาพเริ่มเบลอ หูอื้อจนแทบไม่ได้ยินเสียงเรียกของคนรอบข้าง มือที่กำพวงมาลัยรถเริ่มอ่อนแรงจนคว้าจับอะไรไม่ได้
“นะ ในอาหาร ชิบ…”
ตุ๊บ
ปี้นนนนนนนนนนนนน