บทที่ 13 การแสดงงิ้วต้องเล่นให้ครบชุด
"พระชายาเื่นี้ไม่เกี่ยวกับผู้นำตระกูลเ้าค่ะ เป็ข้านี่แหละที่เชิญทุกท่านมาเพื่อขอความเป็ธรรม ฮ่องเต้ทรงใช้ความกตัญญูในการปกครองบ้านเมือง เมิ่งเฮ่อเป็ลูกข้าแต่เขากลับไม่กตัญญูต่อข้าจึงสมควรถูกลงโทษ" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งไม่อยากล่วงเกินผู้นำตระกูล
มิเช่นนั้นหากวันหน้ามีเื่อะไรแล้วผู้นำตระกูลกับเหล่าาุโไม่ช่วยเหลือนาง นางก็ต้องเสียเปรียบน่ะสิ!
ลูกที่นางให้กำเนิดมาจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของนางเท่านั้น
เมิ่งเฮ่อได้ยินดังนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน "ท่านแม่ ข้าเป็ลูกของท่านมาตลอด ยี่สิบสี่ปีข้าโอนอ่อนตามทุกการตัดสินใจของท่าน หากนี่คือความไม่กตัญญูเช่นนั้นทั่วหล้าคงไม่มีลูกคนไหนกตัญญูอีกแล้ว"
"เพราะท่าน ข้าจึงต้องล้มเลิกการแต่งงานไปถึงหกครั้ง ทั่วทั้งเมืองหลวงไม่มีบ้านไหนที่เอ่ยถึงข้าแล้วไม่ส่ายหน้า การต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนแก่ตายข้ายอมรับได้ ข้าเพียง้ามู่มู่เป็ลูกสาวคนเดียวเท่านั้น ท่านประมุข คำขอของข้านี้เกินไปจริง ๆ หรือ?"
ประมุขตระกูลเมิ่งได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็ถอนหายใจ "เื่การแต่งงานของเ้านับเป็เื่ใหญ่ที่สุดในตระกูลเรา แต่บุตรสาวไม่อาจสืบทอดตระกูลได้ เ้ายังคงต้องแต่งภรรยาและมีบุตร"
"แต่งภรรยาหรือ? บ้านไหนจะกล้าส่งลูกสาวมาแต่งกับข้า หรือไม่ข้าจะไปแต่งกับลูกสาวร้านขายเนื้อที่ถนนทิศตะวันตกหรือไม่ก็ลูกสาวร้านเต้าหู้เสียเลย..."
"เมิ่งเฮ่อ ใครอนุญาตให้เ้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ หากเ้ากล้าแต่งภรรยาเช่นนั้น ข้าจะตายให้เ้าดู" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งรีบขัดจังหวะคำพูดของลูกชาย
ลูกสาวพวกพ่อค้าเ่าั้ อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าประตูตระกูลเมิ่ง!
"น้องสะใภ้ พอได้แล้ว! พระชายา ข้าตกลงให้ซูมู่มู่เข้าบันทึกตระกูลและเมิ่งเฮ่อจะไม่ถูกลงโทษตามกฎประจำตระกูลอีก" ประมุขตระกูลเมิ่งเลือกที่จะประนีประนอม
เพราะจวนเซียวเหยาอ๋องให้ความสำคัญกับซูมู่มู่มาก เื่บางเื่จึงไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ อีกอย่างเป็เพียงเด็กผู้หญิงคนเดียว หากวันหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงก็ยังสามารถคัดชื่อออกได้
"ไม่ได้ ข้าไม่ตกลง! หากลูกข้ามีบุตรสาวเช่นนี้เพิ่มมาอีกคนแล้วเื่แต่งงานจะทำอย่างไรเล่า หากอยากให้นางเข้าบันทึกตระกูล พระชายาท่านต้องหาคู่ครองที่ดีให้ลูกข้าด้วย" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งเริ่มอาละวาดสร้างความวุ่นวาย
เห็นได้ชัดว่าเื่การแต่งงานก่อนหน้านี้ของบุตรชายเป็นางที่ทำพังด้วยมือตนเอง แต่ตอนนี้กลับโยนความผิดให้ผู้อื่น
"ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่ง หากท่านตายไปข้าคาดว่าคงมีหญิงสาวไม่น้อยที่เต็มใจแต่งให้ใต้เท้าเมิ่ง" เซียวเหยาอ๋องเฟยจ้องมองหญิงชราผู้นี้ อายุมากถึงเพียงนี้แต่ยังมีหน้ามาบอกว่าบุตรชายไม่กตัญญู
"ใช่เ้าค่ะ ถ้าท่านตายไปท่านพ่อของข้าจะได้แต่งภรรยาที่ดี บันทึกตระกูลนี้ข้าไม่เข้าก็ได้" ซูมู่มู่ไม่ได้ใส่ใจเื่การเข้าบันทึกตระกูลเลยจริง ๆ
คนที่ใส่ใจมีเพียงท่านพ่อเท่านั้น
"ท่านประมุข หากท่านแม่คิดว่าข้าไม่กตัญญูจริง ๆ ไม่สู้ขับข้าออกจากตระกูล ข้ากับมู่มู่จะแยกตัวออกไปตั้งครอบครัวใหม่ จะไม่เป็ภาระให้ตระกูลเมิ่งแน่นอน ข้าสามารถเปลี่ยนแซ่ ข้ากับมู่มู่จะใช้แซ่ซูด้วยกัน" เมิ่งเฮ่อจับมือลูกสาวไว้ด้วยความแน่วแน่
ท่านแม่ให้ชีวิตแรกแก่เขา หลายปีมานี้สิ่งที่เขาตอบแทนก็นับว่าเพียงพอแล้ว เทพธิดาให้ชีวิตที่สองแก่เขา เขาจะใช้เวลาที่เหลือในชีวิตปกป้องมู่มู่ตลอดไป
"เหลวไหล! อย่าพูดคำเช่นนี้ออกมาอีก" ประมุขตระกูลเมิ่งเริ่มร้อนรน ต่อให้เขาต้องเป็ตัวแทนลูกพี่ลูกน้องที่ล่วงลับไปเพื่อหย่ากับแม่ของเมิ่งเฮ่อ ก็ไม่สามารถปล่อยให้เมิ่งเฮ่อออกจากตระกูลเมิ่งได้
"ไม่ใช่เช่นนั้น! ข้าเห็นว่าคำพูดของใต้เท้าเมิ่งมีเหตุผล ไม่ใช่เื่เหลวไหล การเป็พ่อแม่ควรปกป้องลูกไม่เหมือนบางคนที่อยากจะบีบคั้นลูกให้ตายนั่นต่างหากที่เรียกว่าเหลวไหล ดูท่า...การลงทัณฑ์บุตรไม่ได้ทำให้หัวใจของแม่ทุกคนเ็ปเสมอไปหรอก" เซียวเหยาอ๋องเฟยกล่าวเย้ยหยัน
อย่างไรเสีย แม่ที่เลวร้ายเช่นนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงคงหาคนที่สองไม่ได้ ใต้เท้าเมิ่งช่างน่าสงสารจนน่าเห็นใจยิ่งนัก
"ท่านแม่ ทุกสิ่งในจวนนี้ขอยกให้ท่าน ข้าขอเพียงอิสระเท่านั้น" เมิ่งเฮ่อคุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้งและกราบท่านแม่ตามธรรมเนียมครั้งใหญ่
"ลูกเอ๋ย เ้ากำลังควักหัวใจแม่! แม่ทำทุกอย่างก็เพื่อเ้าทั้งนั้น" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งร้องไห้โฮนั่งลงกับพื้นแล้วเริ่มอาละวาด
ซูมู่มู่ย่อตัวลงมองดูอย่างละเอียด จากนั้นจึงพูดเสียงดังว่า "นางไม่ได้ร้องไห้ ของปลอมเ้าค่ะ!"
นางพูดพลางปัดผ้าเช็ดหน้าของหญิงชราออกให้ทุกคนได้เห็นว่าไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
"เมิ่งเฮ่อเอ๋ย! ลุงใหญ่ถูกแม่ของเ้าหลอกมาตลอด ต่อไปนี้เื่ของเ้า เ้าเป็คนตัดสินใจเองบัดนี้เ้าเติบโตและมีความสามารถแล้วจะมัวแต่ฟังคำสั่งแม่ตลอดไปไม่ได้" ประมุขตระกูลเมิ่งรู้สึกระอาใจกับน้องสะใภ้ผู้นี้จริง ๆ
ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้เมิ่งเฮ่อถูกเบียดขับออกไปเพราะคนเช่นนี้และยิ่งไม่มีทางล่วงเกินจวนเซียวเหยาอ๋องเด็ดขาด
"ท่านประมุขพูดถูก พวกเราต่างถูกแม่ของเ้าปิดหูปิดตา"
"เมิ่งเฮ่อ.. ความลำบากที่เ้าได้รับตลอดหลายปีนี้พวกเราไม่รู้จริง ๆ"
"พระชายา พวกข้าขอตัวลาก่อนเ้าค่ะ"
"พระชายา พวกข้าขอตัวลาก่อนขอรับ"
ประมุขตระกูลเมิ่งส่งสัญญาณให้ทุกคนแล้วรีบหลบหนีไปทันที อย่างไรแล้วพวกเขาจะไม่มีวันให้ข้ออ้างในการที่เมิ่งเฮ่อจะออกจากตระกูลเมิ่งเด็ดขาด คนทั้งห้องวิ่งหนีหายไปจนหมดสิ้น ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งอยากจะแสดงงิ้วต่อแต่ไม่มีใครยอมร่วมแสดงด้วยแล้ว
"ท่านพ่อ ต่อไปนี้ท่านมีข้าที่คอยรักและเป็ห่วงท่านนะ" ซูมู่มู่นำยาเม็ดหนึ่งออกมาให้เมิ่งเฮ่อกิน
"ลูก อย่ากิน..." ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งพยายามจะห้าม แต่เมิ่งเฮ่อกลืนลงไปทันที
"ยาของเด็กคนหนึ่ง เ้ากล้ากินได้อย่างไร ลูกเอ๋ย เ้ายิ่งโตยิ่งเลอะเลือนทั่วหล้านี้มีเพียงแม่เท่านั้นที่รักเ้าด้วยใจจริง เ้าจะทิ้งแม่ไปไม่ได้ แม่เหลือเพียงเ้าคนเดียว" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งเริ่มใช้เล่ห์เดิมอีกครั้ง
หากเป็เมื่อก่อน เมิ่งเฮ่อคงยอมโอนอ่อนเพราะเขาเองก็ไม่อยากแต่งงาน
"ฮูหยินผู้เฒ่าพูดเช่นนี้ ข้าสงสัยว่าท่านคงจะป่วยหนัก ท่านไม่ได้หวังดีต่อลูก แต่ท่านอยากให้ลูกตายเสียมากกว่า อีกอย่างมู่มู่ของพวกเราเป็หมอเทวดาตัวน้อย วิชาแพทย์ของนางไม่ใช่สิ่งที่หญิงชราผู้โง่เขลาเช่นท่านจะมาตั้งข้อสงสัยได้" เซียวเหยาอ๋องเฟยดูแคลนคนประเภทนี้จากใจจริง
คนเราอาจจะไม่ได้เรียนหนังสือแต่ต้องไม่เลวระยำถึงเพียงนี้
"พระชายา นี่เป็เื่ระหว่างแม่ลูก พวกท่านยุยงให้แตกแยกกันเช่นนี้แท้จริงแล้วมีเจตนาอะไรกันแน่?" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
"บังอาจ!" ชุยหมัวหมัวะโเสียงดังจนฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งสะดุ้งโหยง "การใส่ร้ายพระชายาเอกของราชสำนักมีโทษถึงปะาชีวิต"
"พระชายา ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้า... ข้าเพียงแค่พูดผิดไปชั่วขณะเ้าค่ะ" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งไม่อยากตายเพราะตอนนี้ชีวิตสุขสบายราวกับเซียน
"ท่านน้า ให้นางไปตายเถอะเ้าค่ะ รอจนท่านพ่อพ้นระยะเวลาไว้ทุกข์แล้วจะต้องแต่งท่านแม่ที่เป็กุลสตรีจากตระกูลใหญ่ให้ข้าแน่นอน" ซูมู่มู่ช่วยสุมไฟเพิ่มเข้าไปอีก
"ข้ารู้สึกเห็นใจใต้เท้าเมิ่งยิ่งนัก ใคร ๆ ก็บอกว่าคนเป็แม่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อลูก ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งท่านก็เสียสละชีวิตของท่านก็นับว่าดีทีเดียว" เซียวเหยาอ๋องเฟยรับส่งคำพูดกับเด็กหญิง
เมิ่งเฮ่อยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งรีบโขกศีรษะ "พระชายาโปรดเมตตาด้วย! ขอพระชายาโปรดไว้ชีวิตหญิงชราผู้นี้ด้วย"
"เมิ่งเฮ่อ รีบช่วยอธิบายพระชายาหน่อยเร็ว"
"มู่มู่ ข้ายอมรับเ้าเป็หลานสาวของข้า ต่อไปข้าจะไม่ทำผิดอีกเด็ดขาด"
"เ้าช่วยขอความเมตตาให้ข้าที!"
ทุกคนต่างนิ่งเงียบมองดูหญิงชราผู้นี้โขกศีรษะจนหน้าผากบวมช้ำ
ครั้งนี้นางร้องไห้จริง ๆ ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลพรากเพราะความกลัวตาย!
"ท่านแม่ ลูกไม่กตัญญูแต่พิธีศพของท่านข้าจะจัดให้ยิ่งใหญ่ที่สุด หากเงินที่เหลือในจวนไม่เพียงพอ ข้าจะไปกู้หนี้ยืมสิน เพื่อให้ท่านได้ถูกฝังอย่างสมเกียรติ" ในที่สุดเมิ่งเฮ่อก็เอ่ยปาก
"ท่านพ่อ ข้าสามารถเชิญอาจารย์และศิษย์พี่มาช่วยทำวิชาสวดส่งิญญาให้ได้นะเ้าคะ จะได้ช่วยท่านประหยัดเงิน" ซูมู่มู่ร่วมสมทบด้วยอีกแรง
"ข้ายินดีให้ใต้เท้าเมิ่งยืมเงินเพื่อเติมเต็มความกตัญญูของเ้า" เซียวเหยาอ๋องเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
1K
![[Fic Bleach] ร่างสถิตย์สามโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731467468_41272897.webp)
