ตอนที่ 27 มดปลวกเช่นเ้า
" หยางโจวไดหัวเราะอย่างชอบใจ กับคำพูดของจักรพรรดิพยัคเพลิง ที่คิดว่าตนเองมีกองกำลังและขั้นยุทธที่มากกว่าคนขององค์จักรพรรดิอสูรัแดงพ่อตาของตนเอง "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" เ้าหมาเพลิง เ้าคิดว่าเ้ามีคนมากแล้วเ้าจะเอาชนะคนของท่านพ่อตาข้าได้หรืออย่างไร มดปลวกเช่นเ้า เพียงข้าสบัดมือเพียงครั้งเดียวเ้าและคนของเ้าก็ไม่สามารถเอาชนะข้าได้แล้ว ใช่หรือไม่ท่านพ่อตาและฮูหยินของข้า "
" บัดซบ ! ไอ้มนุษย์พิการไร้ขั้นยุทธเช่นเ้า บังอาจมาใช้วาจาสามหาวกับข้า และยังบังอาจมาแย่งคู่หมั้นของข้าไปอีก เ้าไม่รู้รึว่าข้าเป็ใคร ในทวีปแห่งนี้หรือแม้แต่ทวีปเทพอสูรัฟ้าหรือทวีปเทพอสูรัคราม ก็ยังไม่มีใครกล้ามาใช้วาจาสามหาวเช่นเ้า บังอาจยิ่งนัก ทหาร ! เอามันไปตัดหัวแล้วเอาหัวมันไปเสียบประจานนอกเมืองเดี๋ยวนี้ "
" รับด้วยเกล้า พระเ้าค่ะ พวกเราจับไอ้มนุษย์พิการนั้นไป "
" ทางด้านองค์จักรพรรดิอสูรัแดงได้กล่าวอย่างโกรธเคืองที่พวกทหารชั้นต่ำจะมาจับบุตรเขยของตนเอง " บังอาจยิ่งนักใครกล้าแต๊ะต้องบุตรเขยของข้า ข้าจะสับมันผู้นั้นเป็หมื่น ๆ ชิ้น "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" อดีตองค์จักรพรรดิเ้าฝันเฟื้องไปหรืออย่างไรลำเพียงเ้ามีขั้นจักรพรรดิยุทธขั้นที่ 9 สูงสุดและทหารขั้นาาไม่กี่ร้อยคนจะมาทำอะไรคนของข้าขั้นจักรพรรดิยุทธนับหมื่นคนของข้าได้ เ้าฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร ทหารฆ่าพวกมันให้หมดเหลือองค์หญิงหรานเยี่ยนเอ๋อไว้เพียงผู้เดียวเท่านั้น "
" รับด้วยเกล้าพระเ้าค่ะ ทหารชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงสังหารพวกมันให้สิ้น "
" พรึ๊บบบ "
" หยางโจวอมยิ้มที่มุมปากเพียงสบัดมือเพียงครั้งเดียวก็ไดสร้างค่ายกลป้องกันครอบคลุมทหารของชนเผ่าพยัคเพลิงทั้งหมด ถึงจะคิดหนีก็หนีไม่ได้และได้กล่าวกับองค์จักรอสูรัแดงว่า "
" ท่านพ่อตา ท่านจะเอาอย่างไร พวกท่านจะสังหารพวกมันเองหรือจะให้ข้าสังหารพวกมัน "
" บุตรเขยข้า ครั้มีงนี้ให้คนของข้าเป็คนจัดการเอง พวกมันไม่ถึงหมื่นคนทหารของข้าสามารถจัดการพวกมันได้ ส่วนเ้าทรราชนี้ข้าจะเป็คนฆ่ามันเองโทษฐานที่มันทรยศข้า แม้แต่ร่างกายและเืซักหยดข้าจะไม่ให้มันแปดเปื้อนอณาจักรของข้าเป็อันขาด "
" ด้านจักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงได้ยินคำพูดโอ้อวดของอดีตองค์จักรพรรดิและหยางโจวก็นึกว่าพวกไกล้ตายพูดปลอบใจตัวเองโดยไม่รู้เลยว่าซะตาของตัวเองและทหารชนเผ่าพยัคเพลิงนั้นถึงฆาตทั้งหมดแล้วจึงได้กล่าวออกไปว่า "
" ซิ ซะ เ้าพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ทำมาเป็พูดดี พวกเ้าจะตายอยู่แล้วยังจะมาเห่ามาหอนให้พวกข้าได้ฟังอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" อย่างนั้นเหรอไอ้ทรราช ถ้าอย่างนั้นพวกเ้าทั้งหมดจงดูซะให้เต็มตา ทหารทั้งหมดของชนเผ่าอสูรัแดงของข้าจงปลดปล่อยพลังขั้นเซียนยุทธของพวกเ้าออกมา แล้วสังหารพวกมันให้สิ้น ไป "
" กรึ๊มม กรึ๊มมม กรึ๊มมม "
" สังหารเ้าพวกทรยศให้สิ้น ตาย !! จงตายซะ "
" ตู๊มม ! ตู๊มมม!! อ๊ากก ! อ๊ากกก !! องค์จักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงช่วยพวกเราด้วย ! อ๊ากกก !!! ชะ ช่วยด้วย อ๊ากก !!! "
" ทางด้านจักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงเมื่อได้เห็นพลังของทหารของอดีตองค์จักรพรรดิเพียงไม่กี่ร้อยคน มีพลังกดดันที่รุ่นแรงมากจนตนเอง และทหารของชนเผ่าของตนเองมีเืออกจากทวารทั้ง 7 ใครที่มีขั้นจักรพรรดิยุทธขั้นต่ำสุดยังไม่ทันขยับตัวก็ถึงแก่ความตายในทันที ส่วนทหารทีเหลือไม่ถึงหมื่นคนก็ถูกสังหารโดยทหารขององค์จักรพรรดิอสูรัแดงสังหารจนสิ้นเพียงแค่ไม่กี่อึดใจ "
" บัดซบ !! พลังอะไรทำไมจึงรุ่นแรงเช่นนี้กัน พวกเ้าหนีไปไม่กี่วันทำไมพลังจึงพลังกดดันที่รุ่นแรงเช่นนี้ ทำไมข้าจึงไม่เห็นขั้นยุทธใด ๆ ของพวกเ้ากัน "
" หรือว่า !!???!! พวกเ้าทุกคนมีขั้นเซียนยุทธกันทั้งหมดแล้ว จึงทำให้ข้าจักรอสูรพยัคเพลิงผู้นี้ที่มีขั้นกึ่งเซียนยุทธ ผู้มีขั้นพลังลมปราณและขั้นยุทธสูงกว่าผู้ใดในทั้งสามทวีปแล้ว ไม่จริง ! เป็ไปไม่ได้ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าจักรพรรดิอสูรัแดงผู้นี้จะบอกเ้าเอาบุญ สิ่งที่เ้าพูดมานั้นถูกแล้วต่อไปก็ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว พอเ้าตายแล้วข้าจะไปสังหารคนชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงของเ้าที่ทรยศต่อข้าให้สิ้น จงตายซะ "
" อย่า ! อย่าองค์จักรพรรดิอสูรัแดง ข้ายอมแล้วอย่าฆ่า ข้าเลย ข้าสำนึกผิดแล้ว ถ้าจะโทษต้องโทษบรรพชนของข้าที่มักใหญ่ไฝ่สูง ตัวข้านั้นเพียงทำตามคำสั่งของท่านบรรพชนของข้าเท่านั้น ถ้าท่านยอมปล่อยข้าไป ข้าจะบอกความลับทุกอย่างให้พวกท่านได้ฟัง ทั้งแหล่งแก่นธาตุเพลิงทมิฬอยู่ที่ไหนและพวกปีศาจมารและพวกมนุษย์ที่มันร่วมมือกับข้ามันมีใครบ้าง โปรดปล่อยข้าไปเถิด "
" ทางด้านจักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงใน่เวลาที่กำลังเจรจาอ้อนวอนอยู่นั้นภายในใจก็คิดถึงหนทางที่จะเอาตัวรอด โดยคิดจะจับตัวองค์หญิงหรานเยี่ยนเอ๋อเป็ตัวประกันแต่ตัวองค์หญิงหรานเยี่ยนเอ๋อนั้นอยู่ไกลจากตัวเองมาก จึงคิดจับตัวของหยางโจวแทนที่อยู่ไกล้ตัวเองมากที่สุด และยังเป็ผู้ไม่มีพลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆ และยังเป็ถึงราชบุตรเขยขององค์จักรพรรดิอสูรัแดงจึงได้ลงมือจับหยางโจวในใช้มือและกางกรงเล็บพยัคบีบไปที่คอหยางโจวทันที "
" มั๊บบ !! "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกเ้าอย่าขยับเป็อันขาดถ้าใครกล้าขยับ กรงเล็บพยัคของข้าจะเจาะทะลุไปที่คอของราชบุตรเขยของเ้าแน่นอน ถอยไป ! เปิดทางให้ข้าเดียวนี้ ห้ามมีใครตามข้ามาเด็ดขาดใครตามข้ามาข้าจะฆ่ามันทิ้งทันที่ "
" ทางด้านองค์จักรพรรดิอสูรัแดงและทหารของพระองค์ก็ยิ้มอยู่ในใจ และคิดว่าเ้าอสูรพยัคเพลิงนั้นพลาดแล้วที่ไปจับหยางโจวมีคนอื่นมากมายไม่คิดจะจับเป็ตัวประกันเพียงแค่มันไม่สามารถตรวจจับพลังลมปราณและขั้นยุทธของหยางโจวได้เท่านั้นเอง "
" หยางโจวจึงได้พูดขึ้นมาว่า กรงเล็บแมวของเ้านั้นทำอะไรข้าไม่ได้หลอก เพียงแค่ข้าหายใจใส่เ้าทั้งตัวเ้าก็จะสลายเป็ละอองฝุ่นผงทันที่ แต่เอาเถิดท่านพ่อตาข้าบอกจะสังหารเ้าเองถ้าอย่างนั้นเ้าก็ยืนอยู่นิ่ง ๆ ก็แล้วกัน เื่ที่เ้าจะบอกว่าแหล่งแก่นธาตุเพลิงทมิฬและพวกปีศาจมารและพวกมนุษย์ที่ร่วมมือกับเ้านั้นเ้าไม่จำเป็ต้องบอกข้าหลอก เพียงข้าสืบจากดวงจิตของเ้าข้าก็รู้หมดทุกสิ่งทุกอย่างในความทรงจำของเ้าแล้ว ไหน ! ถ้าอยางนั้นขอข้าดูความทรงจำหน่อยสิ "
" มั๊บบ "
" อื้อ เ้านี้มันช่างชั่วช้าจริง ๆ แม้แต่คนเผ่าอสูรพยัคเพลิงที่ไม่เห็นด้วยกับเ้าเ้ายังสังหารจนสิ้นไม่เหลือแม้แต่เด็กตัวเล็ก ๆ ส่วนเ้ามนุษย์ที่ทรยศเผ่าพันธ์ตัวเองทั้งสองคนนั้นก็คือจักรพรรดิทิศประจิมและจักรพรรดิทิศบูรพาข้าก็สังหารสิ้นแล้ว แต่พวกปีศาจมารหน้าตาหน้ารังเกียจและหน้ากลัวเหล่านี้เป็ใครกันพวกมันยังซ่อนตัวอยู่ในชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงกัน อ้า ! แหล่งแก่นธาตุเพลิงทมิฬอยู่ใต้ชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงนี้เอง หลังจากข้าจัดการทางนี้เสร็จแล้วข้าจะไปเอามาเป็ของข้า จอมปีศาจมารออกมา "
" กรึ๊ม "
" คาราวะนายท่านมีอะไรให้ข้ารับใช้ขอรับ "
" อ้า ! พลังลมปราณและขั้นยุทธเพิ่มขึ้นมากกว่าเก่าแล้วสินะ ตอนนี้เ้าก็อยู่ขั้นจอมปีศาจมารยุทธ ขั้นที่ 4 แล้ว ข้าคิดว่าอีกไม่นานเ้าก็จะมีพลังลมปราณและขั้นยุทธไกล้เคียงกับเมื่อหนึ่งแสนกว่าปีที่แล้ว เ้าจะได้กลับไปแก้แค้นและไปช่วยเหลือครอบครัวของเ้าเสียที่ เ้าปกปิดพลังและขั้นยุทธเ้าลงหน่อยเดี๋ยวคนอื่นก็ได้ตายทั้งหมดกัน"
" อ้า ขอรับนายท่านข้าลืมตัวไป ข้าขอขอบคุณนายท่านถ้าไม่ได้นายท่าน ข้าก็คงไม่มีโอกาศได้กลับไปแก้แค้นและช่วยเหลือครอบครัวของข้า ว่าแต่นายท่านมีเื่อันใดให้ข้าจัดการขอรับ
" เ้ารับความทรงจำนี้ไป เ้าจงไปจับเหล่าปีศาจมารเหล่านี้มาให้ข้า ข้าอยากรู้ว่าพวกมันมีแผนการอะไรกันจึงได้มาซ่อนตัวอยู่ในชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงกันแน่ เนื่องจากเ้าเป็ปีศาจมารเช่นกันเ้าคงเข้าถึงและจับตัวมันมาได้ง่าย ๆ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าก็นึกเรืองอันใดกัน เพียงไปจับหนูไม่กี่ตัวนี้เอง นายท่านโปรดรอข้าได้เลยข้าขอใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นข้าจะจับพวกมันมาแบบไม่ให้รู้สึกตัว ข้าไปก่อนนายท่าน "
" พรึ๊บบ "
" เยี่ยนเอ๋อและองค์จักรพรรดิอสูรัแดงและเหล่าทหารถึงกับตกตะลึงและก็ใเมื่อจู่ ๆ ก็มีปีศาจมารโผล่ออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวแถมยังมีพลังลมปราณขั้นยุทธที่สามารถกดข่มทุกคนจนหายใจไม่ออก และยังใที่มีจอมปีศาจมารมีพลังลมปราณและขั้นยุทธขนาดนี้มาเป็ข้ารับใช้ของอหยางโจวอีก "
" สะ สามีข้าปีศาจมารท่านนี้เป็ใครกัน จึงมีพลังลมปราณที่สามารกดดันพวกข้าได้เช่นนี้ แล้วทำท่านนี้จึงเรียกสามีข้าว่านายท่านกัน "
" จักรพรรดิอสูรัแดงและทหารทั้งหมดก็ส่งสัยเช่นกันเลยถามหยางโจวไปว่า "
" บุตรเขยข้าท่านปีศาจมารท่านนี้เป็ใครกัน ทำไมแรงกดดันจึงมากมายเช่นนี้แล้วเขามีขั้นยุทธอยู่ที่เท่าใดกันทำไมเ้าไม่เป็อะไรเลย เยี่ยนเอ๋อก็อยู่ขั้นเซียนยุทธขั้นที่ 9 สูงสุดแล้วอีกนิดเดียวก็จะถึงขั้นกึ่งเทพยุทธแล้ว ถ้าอย่างนั้นท่านปีศาจมารผู้นี้ก็ต้องอยู่ขั้นกึ่งเทพยุทธหรือขั้นเทพยุทธไปแล้วซิ ลูกเขยข้าแล้วเ้าก็ต้องอยู่ในขั้นเทพยุทธเป็แน่ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" ท่านพ่อตา ตัวข้านั้นก็ไม่รู้มีพลังลมปราณและขั้นยุทธอยู่ที่ขั้นใดกันแน่ แต่ตัวจอมปีศาจมารนี้อยู่ขั้นจอมปีศาจมารขั้นที่ 4 ถ้าเทียบกับเหล่าเทพแล้วก็น่าจะอยู่ขั้นจอมเทพยุทธขั้นที่ 4 เท่านั้น "
" ห๊ะ ! เ้าว่าอย่างไรนะท่านจอมปีศาจมารอยู่ขั้นที่ 4 เทียบเท่ากับขั้นจอมเทพยุทธขั้นที่ 4 ถ้าอย่างนั้นตัวเ้าเองก็ต้องมีขั้นจอมเทพยุทธมากกว่าขั้นที่ 4 แน่นอน "
" เยี่ยนเอ๋อและเหล่าทหารหรือแม้แต่พยัครเพลิงเองก็ตกตะลึงยืนอ้าปากค้าง ตกอกใกับคำพูดขององค์จักรพรรดิอสูรัแดงเช่นกัน "
" หยางโจวจึงได้พูดแก้เขินขึ้นมาว่า ไม่ใช่แบบที่ทุกท่านคิด เพียงแต่ครั้งหนึ่งข้าเคยช่วยเหลือจอมปีศาจมารไว้ก็เท่านั้น ว่าแต่ไม่ต้องมาสนใจข้าหลอกพวกท่านจงสนใจเ้าหมาเพลิงนี้ก่อนดีกว่า "
" ใช่บุตรเขยข้า ข้าก็ลืมไปถ้าอย่างนั้นเ้าจงตายซะอย่าให้เหลือแม้ผุยผงให้แปดเปื้อนอณาจักรของข้า ตาย !! "
"ตุ๊ม ! ตู๊มม !! อ๊ากก !!! "
1K
