วิกฤตรัก

“สวัสดีครับคนสวย วิ่งทุกวันแบบนี้จะหุ่นดีไปไหนครับ”

“เล!!!!! ฟ้าตกใจหมดเลย”

 “ อะไร มามาเดี๋ยวเล ปลอบ”

 “ ไม่ต้องมาทะลึ่งเลยน่ะ”ห้าใสตีมือฝ่ายชาย

 “ โกรธหรอที่เล กลับมาช้า”

 “แน่หละ!! บอกเราจะกลับมาหลังจากเรากลับ นี่อะไรอยู่เลยไปเกือบปี”ฟ้าใสทำท่างอน

 “งอนจริงไหมเนี้ย เล จะได้ดีใจ”ชายหนุ่มยิ้มให้ฟ้าใส

 “ไปเข้าบ้านฟ้าก่อน มาไม่รู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้ได้ไง”

 “ก็มาดูเผื่อskyซ้อนใครไว้ไง”เล พูดแซวฟ้าใส

 “ตลกละคะ ถ้ามีจริงจะลอดหูตาคุณ เล ลูกชายคนเดียวของตะกูล สาโรจน์ ได้หรอค่ะ”ฟ้าใสแลบลิ้นก่อนวิ่งนำเขามุ่งไปที่บ้านเธอ

 “เข้ามาก่อนค่ะเล” 

ฟ้าใสกับเล วิ่งมาถึงบ้าน7โมงเช้าเวลาอาหารเช้าพอดี ฟ้าใสเดินนำเล มาที่ห้องอาหาร 

“คุณพ่อ พี่ฝันค่ะ นี้ เล ค่ะ”ฟ้าใสแนะนำ เล ให้พ่อกับพี่สาว ที่กำลังมองมาที่ชายหนุ่ม

 “ผมเป็นแฟนskyครับ” ทั้งคู่หันไปมองฟ้าใส 

“ค่ะ เราคบกันตอนอยู่อเมริกา”

 “เชิญนั่งๆก่อนพ่อหนุ่ม”คุณสุทัศน์รู้สึกตัวก็เชิญให้ เล นั่งลง

 “พอดีผมจบพร้อมsky ตอนแรกบอกเธอจะตามมาแต่พอดีติดงานที่อเมริกาต้องเคลียร์งานที่โน้น เลยพึ่งกลับมาเมื่อวานครับ”เล อธิบาย ขึ้น

 “ คือเล เขาเป็นลูกชายของ คุณพิทา สาโรจน์ค่ะ บริษัทอิเล็กทรอนิกส์”

 “อ้อ ลูกชายคุณพิทาหรอ ลุงก็ได้ยินเหมือนกันว่ามีลูกชายคนเดียว โลกกลมจริงๆ”

เลยิ้มกว้าง มองไปที่ฟ้าใส 

ทอฝันมองทั้งคู่ด้วยสายตากังวล 

ก๊อกๆๆๆๆ ก๊อกกกก 

“ฟ้า พี่เข้าไปหน่อยสิ”

ฟ้าใสเดินมาเปิดประตูให้พี่สาว ก่อนเดินมานั่งลงที่โซฟา แล้วอ่านเอกสารงาน

 “ค่ะพี่ฟ้า”

 “ฟ้ากับ คุณเล คือยังไงคบกันนานรึยัง”

“อ้อ คือเลกับฟ้าเป็นเพื่อนเรียนคลาสเดียวกันค่ะ คือเค้าจีบฟ้ามาได้3ปีแล้ว แต่เราพึ่งมาตกลงคบกันเมื่อปีสุดท้ายก่อนที่ฟ้าจะจบค่ะ เขาเป็นคนดีมาก”

 “แล้วฟ้ารักเขาหรอ”พอเจอประโยคนี้ของพี่สาวไปทำเอาฟ้าใสนิ่งงัน

 “พี่ฝัน ฟ้าอยากลืมอดีต อย่าพูดถึงอีกเลยน่ะคะ และตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้ว”

 “ฟ้า.....”

 “ฟ้าขอน่ะคะ”ฟ้าใสขัดพี่สาวขึ้น

 “อืม งั้นพักผ่อนเถอะ พี่ไม่กวนละ”ทอฝันเดินออกจากห้องน้องสาวไป

———————-

“คุณskyค่ะคุณคีมาแล้วค่ะ”เลขากรอกเสียงมาตามสาย

 “ให้เขาเข้ามาได้” ฟ้าใสเดินไปหยิบเอกสารและมานั่งที่โซฟา

 “เชิญนั่งค่ะ”ฟ้าใสเชิญชายหนุ่มให้นั่งลง

คีตะนั่งลงตรงข้ามกับฟ้าใส ฟ้าใสหยิบแฟ้มแบบ และเอกสารข้อมูลงานยื่นให้คีตะดู คีตะนั่งไขว่ห้างสะบายๆเปิดเอกสาร 

ฟ้าใสมองกิริยาท่าทางสะบายๆของเขาอย่างเบาใจ เขาหายดีเป็นปกติแล้วสิน่ะ เธอรู้สึกเบาใจ

กร๊งงง กรี๊งงง 

“ขอโทษน่ะคะเดี๋ยวฟ้าขอรับโทรศัพท์แปบนึง”

ฟ้าใสเอ่ยบอกชายหนุ่ม

 “ครับ”คีตะพยักหน้าแล้วก้มมองเอกสารตามเดิม

  “ค่ะ”

 “กลางวันว่างไหม ไปทานข้าวกันsky” เล นั้นเอง

 “กลางวันหรอ ไม่ว่างเป็นเย็นได้ไหม” 

“ได้เดี๋ยวเลไปรับน่ะ แล้วเจอกัน”

 “ไอเคค่ะ เจอกัน” ฟ้าใสยิ้มๆและวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะทำงานหันหลังกลับมาที่โซฟาเดินมาทางคีตะ เห็นเขายังกำลังอ่านเอกสาร 

“ตรงนี้ดูแปลกๆ”คีตะเอ่ยขึ้น 

“ตรงไหนคะ”ฟ้าใสขมวดคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เอกสาร

คีตะลุกขึ้นจากที่นั่งตรงข้าม มานั่งใกล้ฟ้าใสและยื่นเอกสารให้เธอดู

 “นี้ไง แบบตรงนี้ไม่เหมือนกับที่เราคุยกันไว้”