แควก..! ยังไม่ทันที่ทรงพลจะคิดจบ เสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นต่อหน้าเขา มันคือเสียงเสื้อผ้าของพรชิตาที่ถูกกระชากออกจากกรงเล็บของไอ้ผู้ชายประหลาดคนนั้น ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้พวกเขาใยิ่งกว่าก็ตามมาติด ๆ เมื่อได้มีอวัยวะรูปร่างยืดยาวคล้ายงูตัวใหญ่ เลื้อยส่ายออกมาจากขากางเกงขาด ๆ ของมัน แม้จะมีรูปร่างประหลาด น่าเกลียด น่าขยะแขยง แต่ไม่ว่าจะมองยังไงมันก็คือ อวัยวะสืบพันธุ์ของผู้ชายไม่ผิดแน่!
ทรงพลที่เป็ผู้ชายรับรู้ได้ทันทีว่า ไอ้ปีศาจตนนี้คิดจะทำอัปรีย์อะไรกับพรชิตา ซึ่งลูกสาวทั้งสามของเขาเองพวกเธอก็รับรู้เช่นกันว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่ที่นอนอยู่ตรงนั้น
“ยะ...หยุดนะอย่าทำอะไรเธอ! คะ...แคก แคก” ทรงพละโร้องสุดเสียงด้วยความโกรธ แต่แล้วเขาก็กระอักเืคำโตออกมาเสียก่อน ชายหนุ่มทั้งแค้นทั้งเจ็บใจมาก ที่ยามนี้ร่างกายไม่สามารถขยับได้
นี่เขาต้องมานั่งดูภรรยาตัวเอง โดนไอ้ตัวประหลาดอุบาทว์อัปลักษณ์ตัวนี้ขืนใจจริง ๆ หรือนี่... ไอ้ระยำ กูจะฆ่ามึงงง
ทรงพลกัดฟันกำหมัดแน่นด้วยความแค้นสุดชีวิต แต่แล้วสมองของเขาก็พลันนึกอะไรบางอย่างออก
“แคท...”
“คะ...ค่ะพ่อ”
“ไปหยิบปืนสั้นในตู้เซฟบนห้องนอนพ่อมาเร็ว...!”
“ปะ..ปืนงั้นเหรอ? คุณพ่อมีปะ..ปืนด้วยเหรอคะ”
“อย่ามาถามอะไรตอนนี้ พ่อบอกให้ไปเอา ก็ไปเอาเร็ว อยากให้แม่แกโดน... หรือไง รหัสเซฟ หกเก้าเก้าหก ไปเร็ว!!!” ทรงพลตวาดเสียงดังใส่แคทลูกสาวนักศึกษาคนสวยเป็ครั้งแรกในชีวิต แต่ที่ทำไปไม่ใช่เพราะความโกรธที่มีต่อเธอ หากแต่เป็กับไอ้สัตว์ประหลาดอัปรีย์ตัวนั้นต่างหาก
“เบล โม หลบไปในครัวก่อนห้ามออกมาจนกว่าทุกอย่างจะสงบ”
“ตะ...แต่คุณพ่อ” โมลูกสาวคนเล็กของทรงพลดูเหมือนจะไม่อยากทิ้งเขาไว้ลำพัง แต่เบลลูกสาวคนกลางดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เป็อย่างดี เธอพยักหน้ารับคำบิดา ก่อนจะคว้าข้อมือน้องคนเล็ก และลากเข้าในครัวอย่างไม่ลังเล ตอนนี้ ตรงนั้นจึงเหลือแค่ ทรงพล พรชิตา และไอ้สัตว์ประหลาดลึกลับ...
ณ ห้องนอนของทรงพลยามนี้ แคทได้กดรหัสเปิดเซฟ และนำปืนสั้นสีดำขนาด 9 มม. ของทรงพลออกมาเรียบร้อย หญิงสาวไม่รอช้ารีบวิ่งตรงดิ่งลงมาหาพ่อของเธออย่างร้อนรน แต่ทว่า...เมื่อมาถึง ภาพอันน่าหดหู่ที่เธอได้เห็นตรงหน้าก็คือ...
ภาพของ พรชิตา ผู้เป็มารดา นอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจ โดย้ายังมีร่างของไอ้สัตว์ประหลาดอัปรีย์ตัวนั้น ที่สอดใส่อวัยวะเพศ ร่วมรักกับเธออยู่อย่างไม่หยุด แม้ว่าบริเวณช่องคลอดของพรชิตาจะฉีกขาดจนแทบดูไม่ได้ และมีเืไหลนองพื้นแล้วก็ตาม
แคทถึงกับยืนตาค้าง ตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงของทรงพลจะร้องดังว่า
“ยัยแคทตั้งสติเร็วเข้าลูก! หนูช่วยแม่ไม่ทันแล้ว แต่ยังช่วยน้อง ๆ ได้ยิงมันเลย เหนี่ยวไกใส่ไอ้สัตว์นรกนั้นเลยเร็วเข้า!!” ทรงพลน้ำตาไหลอาบสองแก้มเพราะเจ็บใจที่ไม่สามารถช่วยภรรยาได้ ะโออกมาสุดเสียงเพื่อให้ลูกสาวคนสวยของตนลั่นไกยิงเ้าสัตว์เดรัจฉานตรงหน้า ซึ่งแคทไม่ได้ทำตามที่เขาสั่งในครั้งแรก คงเพราะยังอยู่ในอาการใกระมัง และนั้นก็นำมาซึ่งเื่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
เ้าสัตว์นรกในร่างคนตัวนั้นหยุดร่วมรักกับร่างที่ไร้ิญญาของพรชิตา ก่อนที่มันจะเงยหน้ามามอง หญิงสาวแสนสวยในชุดนักศึกษาตรงหน้า จากนั้นรอยยิ้มน่าเกลียดน่าขยะแขยงก็ปรากฏขึ้น ซึ่งมันคง้าจะทำกับแคท เหมือนที่พึ่งทำไปกับมารดาของเธอเป็แน่
“แคทตั้งสติเร็วเข้าลูก จัดการมันเร็วเข้า....!!” ทรงพลกลั้นใจะโออกมาเป็ครั้งสุดท้าย ซึ่งการทำเช่นนี้มันทำให้เขารู้สึกเ็ปแถวทรวงอกเป็อย่างมาก
“แฮ่รรรร....รรรร” เ้าสิ่งมีชีวิตชั่วช้าครางต่ำ ก่อนจะพลันพุ่งกระโจนเข้าใส่หญิงสาวในชุดนักศึกษาอย่างรวดเร็ว
ปัง...! ปัง...! ปัง...! เสียงปืนดังขึ้นสามนัดต่อเนื่อง พร้อมลูกะุที่พุ่งปราดตรงเข้าใส่ร่างของเ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนั้น แคทที่ได้สติ หลับตาเหนี่ยวไกใส่มันนั้นเอง ร่างนั้นร่วงลงพื้น และนอนแน่นิ่งไป ก่อนที่แคทจะค่อย ๆ หรี่ตามามอง ทั้งเธอ และพ่อไม่รู้ว่ามันตายหรือยัง และไม่รู้ด้วยว่าะุปืนจะฆ่ามันได้หรือไม่ แต่อย่างน้อย ๆ ก็อาจจะพอถ่วงเวลาให้ทุกคนหนีไปได้
แคทวางปืนลงก่อนจะรีบเข้ามาดูอาการของทรงพลซึ่งยามนี้ดูเหมือนเขาจะแย่ลงกว่าเดิม
“คุณพ่อ! คุณพ่อเป็ยังไงบ้างคะ ทำใจดี ๆ ไว้นะคะ เดี๋ยวหนูจะโทรแจ้งตำรวจกับโทรเรียกรถพยาบาล” แคทพยายามส่งเสียงเรียกทรงพลให้ตั้งสติไว้ แต่ดูเหมือนเขาจะเกิดอาการผิดปรกติบางอย่างขึ้นภายในร่างกาย หูอื้อแทบจะจับใจความที่ลูกสาวพูดไม่ได้ ร่างกายร้อนผะผ่าว หัวใจเต้นเร็วจนแทบะเิ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทรงพลคิดในใจด้วยความตื่นตระหนก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่สายตาของเขาดันเหลือบไปเห็นโคนขาขาว ๆ ของแคทที่โผล่พ้นกระโปรงนักศึกษาตัวสั้นออกมา
“ขะ...ขาวอวบ เป็บ้า กลิ่นมันจะเป็ยังไงนะ อยากเลีย อยากแหก อย่าดูให้สูงกว่า...อึก...!! นะ นี่เราเป็อะไรไปวะเนี่ย" ทรงพลเผลอคิดอะไรประหลาด ๆ กับแคท อย่างที่ไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะพลันดึงสติกลับมาได้
“คุณพ่อ คุณพ่อเป็อะไรไปคะ แคทใจคอไม่ดีเลย”
“พะ...พ่อขอโทษแคท สงสัยพ่อคงยังไม่หายใกับเื่ของแม่ ตอนนี้พ่อยังพอไหว หนูไปดูน้อง ๆ แล้วก็โทรแจ้งตำรวจเถอะ” ทรงพลยิ้มอย่างเขิน ๆ ให้กับลูกสาวก่อนจะกล่าวออกมา ซึ่งสีหน้าของแคทก็ดูจะยังมีความเป็ห่วงเขาหลายส่วน แต่เธอก็ห่วงน้อง ๆ ไม่แพ้กัน เมื่อนั้นแคทจึงพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น และเดินเข้าไปในครัว โดยมีสายตาของทรงพลมองตามไปติด ๆ และในเวลานั้นเอง ไอ้ความรู้ประหลาด ๆ เมื่อครู่มันก็ได้เล่นงานเข้าอีกครั้ง
“โอววว...วพระเ้าทำสะโพกของยัยแคทถึงได้อวบอัดแบบนั้น ยิ่งใส่กระโปรงนักศึกษาสั้น ๆ แบบนี้ด้วย เห็นแล้วมันน่า เย...อึก!! หยุดนะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไม กูถึงคิดระยำอัปรีย์แบบนั้นกับลูกสาวตัวเองได้ หยุดเซ่!!!!” ทรงพลร่ำร้องในใจสุดเสียงด้วยความโกรธ ก่อนที่ความรู้สึกประหลาดนั้นจะเลือนหายไป เขางุนงง และตื่นใเป็อย่างมาก เพราะก่อนจะเกิดเื่แบบนี้ ไม่มีสักเสี้ยววินาทีเลยที่ตัวเขาจะมีความคิดอุบาทว์อัปรีย์กับแคท ไม่ว่าเธอจะแต่งตัวโป๊แค่ไหนก็ตาม
“นี่ตัวเราเป็อะไรไปแล้ววะ ทำไมเราถึงได้เผลอคิดแบบนั้นกับยัยแคท หรือเป็เพราะ...” ทรงพลพึมพำด้วยความสับสนก่อนเหลือบไปเห็นาแที่แขนซ้ายของตนเอง ยามนี้เืหยุดไหลแล้ว แต่มันกลับปรากฏเส้นเืฝอยสีเขียวขึ้นเป็จำนวนมาก มันดูคล้ายกับแขนของไอ้สัตว์นรกที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนี้ไม่มีผิด และนั้นก็ทำให้หัวใจของทรงพลหล่นวูบ คำแรกที่เขานึกออกก็คือ “ติดเชื้อ”
จบตอน
966
![[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758873761_78716960.webp)