ตึง!
ลั่วซูฮวาม้วนเจี่ยนตู๋แล้ววางลงบนโต๊ะทันทีพลางเหลือบไปมองลั่วไป๋หลาน ที่สะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะนั่งเท้าคาง แล้วเหลือบไปมองลั่วไป๋หลงที่กำลังตั้งใจมองเธออยู่ ราวกับว่ากำลังรอคำพูดอะไรบางอย่าง
“ลั่วไป๋หลงเ้าเป็น้องชายฝาแฝดของลั่วไป๋หลาน นางคิดอะไรหรือจะทำอะไรเ้ามักจะรู้ก่อนอยู่เสมอ คำพูดเช่นนี้ เ้าควรจะห้ามปรามนาง”
“ขอรับ ต้าเจียข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”ลั่วไป๋หลงยิ้มเจื่อน ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆลั่วไป๋หลานลั่วไป๋หลานจึงกอดแขนของน้องชายทันที
“แคว้นเหอเป่ย มีสตรีพรหมจรรย์อายุสิบแปดปีตั้งมากมายมีแค่บุตรสาวขุนนางเท่านั้น และที่สำคัญสตรีทั้งยี่สิบห้าคนจะต้องมีความงดงามเป็หนึ่งโดยมีขุนนางเ่าั้เป็คนส่งรายชื่อบุตรสาว ไม่มีทางที่ท่านพ่อจะทำเช่นนั้นหรอก”
“ข้าเห็นด้วยเป็อย่างยิ่งท่านพ่อไม่มีทางส่งรายชื่อของท่านไปอย่างแน่นอน เพราะถ้าส่งไปแล้วเกิดถูกเลือกขึ้นมาคนเช่นท่านไม่มีทางยอมออกไปจากเรือนท้ายจวนอย่างแน่นอนเช่นกัน”
“ข้าจะถือว่าคำพูดของเ้าได้ช่วยชีวิตพี่สาวฝาแฝดของเ้าเอาไว้เสี่ยวซื่อ”
“ต้าเจีย ท่านจะไม่ออกไปนอกจวนจริงๆหรือเ้าคะ”
“เ้ากล่าวถูกต้องซานเม่ย[12] ข้าจะไม่ออกไปไหนถึงจะออกไปก็จะใช้ผ้าคลุมหน้าเหมือนทุกครั้งที่ออกไปนอกจวน”
“บางทีข้าก็นึกเสียดายที่ไม่มีใครได้ยลโฉมท่าน”
“จะเสียดายทำไมในเมื่อข้าไม่พึงใจให้ใครเห็นใบหน้าของข้า มันเป็สิทธิ์ของข้า ข้าจะทำอะไรก็ได้”
“แต่ข้าเชื่อว่า...ท่านคงไม่ได้อยู่ในเรือนท้ายจวนสกุลลั่วไปตลอดหรอกข้ามั่นใจ ว่าสักวันหนึ่งท่านจะต้องมีสามีอย่างแน่นอน"ลั่วไป๋หลงเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ลั่วไป๋หลานกล่าว เขาจึงรีบปิดปากของนางทันที
“เสี่ยวซื่อข้าขอเตือนเ้าเป็ครั้งสุดท้าย ดูแลคำพูดของพี่สาวฝาแฝดของเ้าไว้ให้ดี”เมื่อลั่วซูฮวากล่าวจบเธอจึงเดินออกไปด้านนอกห้องรับรอง ภายในหอน้ำชาหรูเมิ้งทันที
“ตื่นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ”
“ถ้าไม่ตื่นข้าก็คงจะหลับ”หลี่เจิ้งตอบกลับไป พ่อบ้านเหลียงคลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่จะให้สัญญาณแก่เหล่าพ่อบ้านเพื่อไปสวมเสื้อผ้าให้หลี่เจิ้งที่ยืนอยู่ตรงหน้า พลางเหลือบไปมองสตรีทั้งสองนาง ที่นอนอยู่บนพื้นขนาบข้างเตียง
“ไท่จื่อท่านจะให้พวกนางนอนในสภาพเช่นนี้จริงๆหรือ”
“หากไม่ตื่นก็จงหลับอยู่ในสภาพเช่นนี้ต่อไป ไม่ต้องปลุกพวกนาง”
“ขุนนางเหล่านี้กระทำเกินไปแล้วไม่รู้ฤทธิ์ไท่จื่อ สุดท้ายก็ต้องเสียรู้ คงคิดว่าท่านจะยกพวกนางเป็อนุ แต่หารู้ไม่ว่าท่านไม่เคยแตะต้องพวกนางเลยสักนิด เพราะว่าท่านได้วางยานอนหลับแก่พวกนางในน้ำชา”
“หยุดพูดได้แล้ว”
“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ”
“พ่อบ้านเหลียง”
“มีอะไรจะรับสั่งกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ”
“เหลืออีกกี่วันที่ข้าจะได้รู้ว่าใครเป็ไท่จื่อเฟยของข้า”
"ห้าวันพ่ะย่ะค่ะ"
“กาลเวลาช่างหมุนช้าเสียจริงเมื่อไหร่ข้าจะได้รู้ว่าใคร เป็ไท่จื่อเฟยของข้าเสียแล้วนางเป็ใครกัน”หลี่เจิ้งถอนหายใจขึ้นมาเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่จะต้องเกิดขึ้นในวันข้างหน้าก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนอนภายในตำหนักบูรพา
“ต้าเจีย วันนี้เป็วันชดเชยวันสิ้นเดือนเมื่อวานมีเื่ต้องพูดคุยกันมากมายจึงไม่ได้ออกไปเที่ยวชมตลาดประจำเมืองอย่างเต็มที่ เื่นี้หวังว่าท่านจะไม่ลืม"
“ข้าจะลืมได้อย่างไรล่ะเอ้อร์เม่ย[13]”ลั่วซูฮวาวางจอกน้ำชาก่อนที่จะหันไปมองลั่วไป๋หลงที่กำลังระบำดาบให้เธอดู “พอได้แล้ว เสี่ยวซื่อถึงเวลาที่จะออกไปนอกจวนแล้ว”
“ขอรับต้าเจีย”เมื่อได้รับคำสั่งจากลั่วซูฮวาลั่วไป๋หลงจึงเก็บดาบลงแล้ววางไว้บนโต๊ะทันทีก่อนที่จะเดินตามพี่สาวทั้งสี่คนออกไปด้านนอกจวนสกุลลั่ว
‘หอคณิกา อยากรู้จริงๆว่าด้านในจะเหมือนในละครที่เราดูกันหรือเปล่า’ลั่วซูฮวายืนมองหน้าหอคณิกาแห่งหนึ่งด้วยสีหน้าที่คาดหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้เข้าไปด้านใน
“ท่านอยากเข้าไปด้านในหรือต้าเจีย”ลั่วไป๋หลงโน้มตัวกระซิบข้างๆหูพี่สาวคนโตเมื่อเห็นว่านางยืนมองหน้าหอคณิกาแห่งหนึ่ง
“เ้าสามารถทำให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่ล่ะเสี่ยวซื่อ”
“ข้าต้องขออภัย”
“ต่างคนต่างแยกย้ายใครอยากจะไปกับใครก็ตามใจ หลังจากนี้ครึ่งชั่วยามค่อยมาเจอกันที่นี่”
“ต้าเจียท่านเบื่อที่จะไปกับพวกข้าอย่างนั้นหรือเ้าคะ”
“ซานเม่ยข้าไม่ได้เบื่อหน่ายพวกเ้าหรอก เพียงแค่…ข้าไม่ชอบเครื่องประดับไม่ชอบเครื่องประทินโฉม พวกเ้าสามคนไปกันเถอะไม่ต้องเป็ห่วงข้า”เมื่อให้คำตอบแก่ลั่วลี่เม่ยเธอจึงเหลือบไปมองทหารทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลัง “ส่วนพวกเ้าทั้งสามคนคอยคุ้มกันคุณหนูทั้งสามไว้ให้ดี ลั่วไป๋หลง เ้าไปส่งพี่สาวของเ้าข้าจะไปรอที่ร้านหนังสือเหมือนเดิม”
“ขอรับต้าเจีย”ลั่วไป๋หลงขานรับเช่นเดียวกับสามสตรีพี่น้องสกุลลั่ว ที่โน้มตัวเพื่อน้อมรับคำสั่งด้วยความยินดีก่อนที่จะเดินออกไป ลั่วซูฮวามองทุกคนจนหายไปลับตา พลางหันไปมองหอคณิกแห่งหนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านหน้าของหอคณิกา
ฟึ่บ!
“หอเยว่ฮวาฟางเฟยเป็หอคณิกาไม่ต้อนรับสตรี ได้โปรดอย่ามาที่นี่ เชิญออกไปด้วยขอรับคุณหนูลั่วซูฮวา”ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ขนาบประตูเอ่ยขึ้นมาพลางใช้ไม้พลองปิดทางเอาไว้
“พวกเ้าแน่ใจนะ ว่าที่นี่ไม่ต้อนรับข้า”
“พูดเช่นนั้นได้อย่างไร!”เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นมาจากด้านในหอเยว่ฮวาฟางเฟยนางรีบปรี่เดินเข้ามาแล้วใช้หนังสือตีแขนชายฉกรรจ์ทั้งสองคนทันทีก่อนที่ชายฉกรรจ์ทั้งสองคน จะดึงไม้พลองที่ปิดทางออกมา “เ้าไม่รู้หรือ ว่านางมีความสำคัญต่อหอแห่งนี้มากเพียงใด!”
“ขออภัยขอรับแม่เล้า”
“ไม่เจอกันนานเลยนะเจี๋ยเฟิน”
“หากท่านได้ออกมานอกจวนสกุลลั่วทุกวันท่านและข้าก็คงจะได้เจอกันทุกวัน หากเป็เช่นนั้นจะดีกว่าตอนนี้ เมื่อครู่ข้าต้องขออภัยท่านด้วย ที่ไม่สามารถดูแลท่านได้ดีมากพอ”
“ไม่เป็ไรหรอกพวกเขาไม่รู้ถือว่าไม่ผิด”
“ท่านบอกข้าให้ทำรายรับรายจ่ายภายในหอข้าทำทุกอย่างตามที่ท่านสอน เชิญท่านตรวจสอบเถิดเ้าค่ะ”เจี๋ยเฟินยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้ลั่วซูฮวาลั่วซูฮวาจึงรับหนังสือเล่มนั้น พลางเปิดหนังสือเพื่อตรวจสอบความถูกต้องทันที
____________________________________________________________________
[1] น้ำแกงยายเมิ่ง (孟婆汤) คือ น้ำเบญจรสน้ำแกงห้ารสนี้ มีอานุภาพ ทำให้ลืมความจำในอดีตได้อย่างสิ้นเชิงไม่เหลือความทรงจำสักนิดเดียว ทั้งความรัก ความโกธร ความชัง
[2] ต้าเจีย (大姐) แปลว่าพี่ใหญ่ (ผู้หญิง)
[3] ต้าซื่อ (大四) แปลว่า สี่ใหญ่
[4] เสี่ยวซื่อ (小四) แปลว่า สี่เล็ก
[5] ฟูเหริน (夫人) คือ ภรรยา เอาไว้ใช้เรียกสตรีที่ออกเรือนไปแล้ว
[6] เ้าแม่หนี่วา (女媧) เป็เทพธิดาแห่งสรวง์ตามความเชื่อของชาวจีนโบราณ ในฐานะมารดาผู้สร้างมนุษย์ ผู้ซ่อมเสาค้ำ์อีกทั้งยังเป็ผู้พิทักษ์ปกป้องโลกใบนี้จากภัยพิบัติต่างๆ
[7] หวังชูชู (王叔叔) แปลว่า อาชายจากสกุลหวัง
[8] หวงตี้ (皇帝) คือตำแหน่งจักรพรรดิ
[9] ไท่จื่อเฟย (太子妃) คือ ตำแหน่งองค์หญิงพระชายาพระชายาเอกในองค์รัชทายาท ซึ่งสามารถแต่งตั้งได้เพียงคนเดียว
[10] ไท่จื่อ (太子) คือ ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทเป็ผู้สืบทอดราชบัลลังก์จักรพรรดิคนต่อไป
[11] เจี่ยนตู๋ (简牍) คือ เอกสารซีกไม้ มีรูปร่างแคบและยาวนำมาผูกร้อยรวมกันเป็เล่มโดยใช้เส้นไหม เชือกหนังวัว หรือเส้นป่านให้เป็ลักษณะสองหรือสามแถว แล้วม้วนเก็บไว้เพื่อรอการบันทึกซึ่งลักษณะการบันทึกตัวอักษรในยุคนั้นจะเขียนจากบนลงล่าง และเปิดอ่านจากซ้ายไปขวา
[12] ซานเม่ย (三妹) แปลว่าน้องสาม (ผู้หญิง)
[13] เอ้อร์เม่ย (二妹) แปลว่า น้องรอง (ผู้หญิง)
1K
