"นางอ่อนแอเยี่ยงนี้ยังจะขายให้ข้าตั้ง ๒ ตำลึงเงินเลยหรือ"
"กว่าข้าจะรักษานางให้หายดี ข้าจะไม่ขาดทุนหรืออย่างไร"
"ข้าให้เ้าได้แค่ ๑ ตำลึงเงินจะเอาหรือไม่"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงชราแม่ค้าคนกลางก็ถลึงตาใส่ชายหนุ่มก่อนจะตอบออกไปว่า "เอาก็เอา"
ที่จริงนางเองก็ซื้อมาเพียง ๑ ตำลึงเงินเหมือนกัน
นางซื้อหญิงสาวคนนี้ได้ในราคาถูกเพราะนางเป็คนในตระกูลขาลง หากไม่ถูกลงโทษจองจำ ก็ถูกขายให้กลายเป็ทาส
เดิมทีนางกะว่าจะเอาไปขายในโรงประมูลเสียหน่อยเพราะหญิงสาวดูมีหน้าตาและผิวพรรณงดงาม
แต่นางผู้นี้ช่างมีร่างกายอ่อนแอเจียนตายรอมร่อ อีกไม่เกินคืนนี้ นางคงไม่รอดเป็แน่
นางซุยหงจึงตัดสินใจขายให้ชายนายพรานที่้าภรรยาอยู่พอดี นางรีบรับเงินแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงว่าจะมีการคืนสินค้า
"เดี๋ยวสิ"
"วะ ว่าเยี่ยงไรหรือเ้าคะ ของก็ได้ไปแล้ว ท่าน้าอันใดอีก"
"นางชื่ออันใดและอายุเท่าใด"
"นางชื่อ ฟางจวิ่นเหม่ย อายุ ๑๖ เ้าค่ะ"
"เดี๋ยวสิ เหตุใดเ้าถึงรีบร้อนนัก"
"...อะ อันใดอีกหรือเ้าคะ" นางซุยหงย่ำฝีเท้าหนักฉับไวอยากจะรีบหนีให้พ้นหน้าชายหนุ่มที่ซื้อเด็กสาวไป แต่กลับถูกเขารั้งไว้ด้วยคำถามจนนางเหงื่อตกหลายเม็ดทีเดียว... ก็เกรงว่าสินค้าจะตายเสียก่อนแล้วต้องคืนเงินน่ะสิ
"เ้าแน่ใจนะว่า นางทำอาหารเป็"
"เป็เ้าค่ะ นางเป็บ่าวรับใช้มาก่อน จะทำไม่เป็ได้อย่างไร"
"อืม" นายพรานหนวดเครารุงรังร่างใหญ่ ถามเพื่อให้แน่ใจก่อนจะแบกร่างบอบบางเจียนตายนั้นพาดขึ้นบ่าคล้ายอุ้มสัตว์ตัวหนึ่งกลับไปบ้าน หาได้รู้จักทะนุถนอมไม่
ในขณะที่เดินกลับบ้านและต้องข้ามเขาถึง ๒ ลูกนั้นเอง หญิงสาวที่เขานำมาด้วยก็ขาดใจตายเสียแล้ว
.
.
เช้าวันต่อมา
"ท่านแม่ตื่นแล้วหรือขอรับ ข้าหิวยิ่งนัก" เด็กชายตัวเล็กร่างผอมบางอายุน่าจะราว ๆ ๕ ขวบ เรียกนางว่าแม่ เขาใช้มือน้อย ๆ ลูบท้องคล้ายหิวจนแทบจะทนไม่ไหว
"อาจิง ท่านพ่อบอกว่า แม่เลี้ยงต้องพักผ่อนให้มาก เพราะร่างกายของนางไม่ค่อยแข็งแรง เดี๋ยวข้าจะทำข้าวต้มให้เ้ากินเอง เ้าอย่ารบกวนนางจะดีกว่า" เสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อีกคนเอ่ยขึ้น ดูท่าทางแล้วนางเองก็น่าจะอายุไล่เลี่ยกับเด็กชายที่นางเรียกว่า อาจิง
"อาหลิง เ้าทำกับข้าวไม่อร่อย ท่านพ่อบอกว่า นางทำกับข้าวเป็ ข้าอยากกินอาหารฝีมือนางยิ่งนัก"
ร่างที่นอนอยู่บนเสื่อสานเก่า ๆ และผ้าห่มผืนบางกลอกกลิ้งสายตามองเด็กทั้งสองตอบโต้กันไปมาดวงตากะพริบปริบ ๆ
พวกเขาเป็ใครงั้นหรือ แล้วมาเรียกนางว่าแม่ได้อย่างไร นางยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อย
ทันใดนั้นความทรงจำของร่างนี้ก็พลันปรากฏให้เห็นว่านายพรานแบกนางกลับบ้าน เขาบ่นให้นางฟังว่าเขา้าให้นางไปทำหน้าที่แม่เลี้ยงที่บ้านของเขาและเลี้ยงลูก ๆ ของเขา
"หระ หรือว่า นางกับเขาจะมีอะไรกันแล้วเมื่อคืนนี้"
ณาลินีที่จู่ ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาในร่างของใครก็ไม่รู้รีบนำนิ้วคลำจุดสงวนทันทีว่านางยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า
แต่ยิ่งคลำก็ยิ่งเจ็บและบอบช้ำไปหมด
ที่นางเจ็บอย่างบอกไม่ถูกนั้น เนื่องจากว่าจุดสงวนของนางชนกับด้ามมีดที่หนีบไว้ที่เอวของนายพรานหนุ่มตลอดทางที่เขาแบกนางกลับนั่นเอง แต่หญิงสาวเข้าใจว่านางคงเสียตัวไปแล้วอย่างแน่แท้
...........TBC
317
