ร่างของโคลินถูกโยนทิ้งบนที่นอนจนเ้าตัวหัวทิ่มกับหมอน เหตุการณ์ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเขามองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จนได้ยินเสียงของคนคุ้นเคยถามไถ่
“โคลิน คุณไปทำอะไรมาถึงได้เนื้อตัวมอมแมมขนาดนี้” ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำเพราะได้ยินเสียงประหลาดก่อนจะเข้ามาพยุงร่างของโคลินอย่างอ่อนโยน สายตามองาแบนร่างิญญาของโคลินพลางคิ้วขมวดและเป็กังวลไม่น้อย
“เกิดเหตุฉุกเฉินนิดหน่อย ว่าแต่เมื่อกี้คุณเห็นไหมว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่” เขาหันมองดูรอบห้องเผื่อว่าจะเห็นตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาเกิดภาพตัดชั่วขณะ
“ไม่ครับ” เฌโรมส่ายหน้า ซึ่งโคลินก็ไม่ติดใจอะไรมากนัก ขนาดการ์เดี้ยนอย่างเขายังมองไม่ทันแล้วิญญาธรรมดาจะไปเห็นได้อย่างไร
“คุณไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ” เขาเอ่ยปากถามเฌโรมที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
ครั้นเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง โคลินก็รู้สึกได้ว่าเขตสิบสามในการดูแลของเขาสงบต่างจากเขตอื่นจริง ๆ
“คุณเจ็บมากหรือเปล่า” ดวงตาสีเทาของเขากำลังจ้องรอยาแบนแขนข้างซ้ายของโคลิน เอื้อมมือมาแตะรอบ ๆ อย่างแ่เบา
“ไม่เป็ไร แต่ว่าเดี๋ยวผมมา” โคลินกำลังนึกห่วงยมทูตเ่าั้ที่ต้องรับมือกับปีศาจร่างั์ คิดว่าจะออกไปช่วยหาจุดตายปีศาจสักนิดหนึ่งก่อนที่ยมทูตเงาหรือทูต์จะมาถึงก็น่าจะเพียงพอ
หากแต่ว่า ตอนที่เขากำลังจะก้าวออกไปข้างนอกกลับมีเงามืดปรากฏขึ้น โคลินััถึงมันได้จึงชะงักฝีเท้าแล้วรีบวิ่งกลับมายืนขวางพลางกางแขนปกป้องเฌโรม
“อย่ายุ่งกับเขา” โคลินะโบอกกับเงามืด แม้จะรู้ว่ามันไม่เคยทำอะไรตัวเขา แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันจะทำอะไรเฌโรมหรือเปล่า
ไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น จู่ ๆ เงามืดก็หายวับไป โคลินรู้สึกว่า่นี้มีอะไรมากมายแปลกไปจากเดิมนัก ตอนแรกเขาคิดว่าจะออกไปช่วยยมทูตที่เขตหนึ่งต่อ แต่พอเห็นเงามืดปรากฏตัวแบบนี้จึงไม่กล้าทิ้งเฌโรมไว้คนเดียว
สุดท้ายจึงตัดสินใจอยู่ในห้องดาดฟ้ากับเฌโรมจนกว่า่คาบเกี่ยวจะสิ้นสุดลง
“เมื่อกี้นี้คืออะไรเหรอครับ ทำไมคุณดูกังวลขนาดนั้น” เฌโรมถามเขาเพราะเห็นสีหน้าวิตกกังวลของการ์เดี้ยนหนุ่ม
“น่าจะเป็ปีศาจ จริง ๆ แล้วเ้านั่นน่ะอยู่กับผมใน่คาบเกี่ยวั้แ่เด็ก ถึงจะไม่ทำร้ายผมแต่ว่ากับคุณก็ไม่แน่ แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำยังไง ถ้าเกิดมันโจมตีคุณขึ้นมาจริง ๆ” คิ้วของคนตรงหน้าขมวดเป็ปมครุ่นคิดว่าครั้งหน้าจะพาิญญาความจำเสื่อมผู้นี้ไปหลบซ่อนที่ไหน
“มันไม่ทำอะไรคุณก็ดีแล้วครับ ส่วนเื่ของผม คุณไม่ต้องสนใจนักหรอก” สีหน้าของเฌโรมแตกต่างจากโคลินคนละขั้ว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองอาจตกเป็เป้ากลับไม่รู้สึกกลัวอะไรทั้งนั้น
ในทางกลับกัน เขาจับแขนของโคลินข้างที่มีเืไหลขึ้นมาดู พอจ้องมองดี ๆ แล้วก็มีรอยาแอื่น ๆ ที่ยังไม่หายดีรวมอยู่ด้วย เฌโรมจึงกวาดตามองไปที่แขนอีกข้าง กลับพบรอยแผลแบบเดียวกัน
ยามที่โคลินต้องต่อสู้กับพวกิญญาร้ายหรือปีศาจ เขาจะเปลี่ยนเป็ร่างิญญาเพื่อพรางตัวจากมนุษย์และลดอาการาเ็จากการต่อสู้
อีกทั้งการรักษาร่างิญญาที่าเ็ ย่อมง่ายกว่าการรักษาร่างจริงหลายร้อยเท่า เพียงแค่ดื่มน้ำชาร้านเอวาไม่กี่วัน แผลต่าง ๆ ก็จะสมานในไม่ช้า
“เจ็บตัวอยู่เรื่อยเลยนะครับ” เฌโรมบ่นพึมพำพลันสบตาคนตรงหน้า
“อะไรนะ” เขาได้ยินเสียงงึมงำฟังไม่ชัดจึงถามออกไป
“ร่างิญญาของคุณ าแเยอะมากเลยนะครับ” ร่างสูงพูดจบพลางชี้ให้เ้าตัวดูแต่ละรอย สีหน้าเหมือนกับเป็คนที่าเ็เสียเอง
โคลินจึงเอ่ยปากบอกแต่เพียงว่า “เดี๋ยวก็หาย” แล้วหยิบขวดแก้วเล็กในลิ้นชักออกมา ข้างในบรรจุน้ำสีใสเต็มขวด เขาเขย่ามันสองสามครั้งแล้วเปิดฝาก่อนจะบีบจมูกของตัวเอง กรอกปากให้หมดในคราวเดียว
สีหน้าของโคลินบ่งบอกได้ว่ารสชาติของมันขมมากขนาดที่ว่าต้องแกะอมยิ้มรสพีชมาอมต่อเพื่อล้างปาก
เฌโรมมองดูพลางอมยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่อยากดื่มมันก็อย่าเจ็บตัวบ่อยสิครับ” เขาชี้ไปที่ขวดแก้วอีกหลายใบในลิ้นชัก “สะสมไว้เยอะขนาดนี้ คุณคงไม่วางมือง่าย ๆ ใช่ไหม”
“หน้าที่ของผมนี่นา แผลพวกนี้อีกสองสามวันก็หายแล้วล่ะ” โคลินยังคงถือดาบเงินไว้ในมืออีกข้างเผื่อว่าเงามืดจะโผล่มาอีกครั้ง
เขาออกมายืนอยู่ระเบียงด้านนอกกวาดตามองไปรอบ ๆ ทั่วทั้งเขตสิบสาม
“ผมว่าคุณนอนพักสักงีบดีกว่าไหมครับ” เฌโรมรู้ว่าเขาเพิ่งเลิกงานมา ทั้งยังปะทะกับปีศาจจนร่างกายาเ็ เวลานี้ดื่มน้ำชาไปแล้วก็ควรจะนอนพักผ่อน หากแต่คนตรงหน้ากลับยังฝืนทนเพราะรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง
“ไม่เป็ไร...” ไม่ทันที่โคลินจะพูดจบ จู่ ๆ ภาพที่เห็นก็เบลอ เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง สุดท้ายเขาก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของอีกฝ่าย
เฌโรมจึงอุ้มเขามานอนบนเตียงนุ่ม ปล่อยให้เ้าตัวได้พักผ่อนร่างกายเพราะคิดว่าโคลินคงจะเหนื่อยมากจนเผลอหลับไปทั้ง ๆ ที่ปากคาบอมยิ้มอยู่แบบนั้น
ิญญาชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียง อาสาเฝ้าเขตสิบสามตลอดทั้งคืนและคอยระวังไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรคนที่กำลังนอนหลับใหลอย่างมีความสุข
่สายของวัน
“หลับสบายดีไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายเ้าของห้อง
โคลินงัวเงียกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งรู้สึกราวกับว่ากำลังฝันไป จึงพลิกตัวตะแคงเพื่อนอนต่อ หากแต่เห็นใบหน้าและดวงตาสีเทาอยู่ห่างออกไปไม่กี่คืบก็สะดุ้งใ รีบยันตัวลุกขึ้นเดินออกนอกห้อง
ครั้นนึกได้ว่าเป็ห้องของตัวเองจึงค่อย ๆ หันกลับมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้นวมอีกฝั่งของห้อง ถามเสียงตะกุกตะกัก “ตอนที่ผมหลับไปมีอะไรเกิดขึ้นไหม”
“อะไรที่คุณถามคืออะไรเหรอ” เฌโรมเลิกคิ้วสบสายตา
สายตาของโคลินจ้องกลับไปยังดวงตาสีเทา ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเื่เดียวกันหรือเปล่า จึงถามให้ชัดเจน “เงามืดโผล่มาอีกไหม หรือว่ามีิญญาร้าย ปีศาจอะไรมาแถวนี้ไหมครับ”
“โชคดีที่ไม่มีใครโผล่มาครับ พวกมันคงไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณสักเท่าไหร่” เฌโรมยักไหล่เอียงคอด้วยท่าทีสบาย ๆ
บางครั้งน้ำเสียงเรียบเฉยของเฌโรมก็ทำให้โคลินนึกอยากเห็นว่าชีวิตจริงของเขาเป็คนแบบไหน คนที่ดูไม่ห่วงชีวิตของตัวเองเท่าไหร่ แต่ทำท่าเหมือนห่วงเขาแบบนี้ มันคืออะไรกัน
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ คุณน่าจะโล่งใจไม่ใช่เหรอที่ไม่มีใครมาทำอะไรร่างิญญาของคุณตอนที่ผมหลับ” เขาเอ่ยปากบอกเพราะตอนที่หลับไปรู้สึกว่าได้นอนสบายอย่างที่ไม่ต้องกังวลในรอบหลายปี เหมือนกับว่าตัวเองเป็เพียงคนธรรมดาที่ไม่ต้องรับรู้เื่วุ่นวายในโลกิญญา
“แผลของคุณเป็ยังไงบ้าง ขอผมดูชัด ๆ ได้ไหม” เฌโรมเอื้อมมือมาจับที่แขนเสื้อของเขาแต่กลับถูกโคลินตีมือเบา ๆ
“โอ๊ะ! โทษทีครับ พอดีผมไม่ค่อยชอบสกินชิพกับคนแปลกหน้า” เขาพูดจบแล้วก็เดินไปนั่งที่เตียงฝั่งตรงข้าม
“แต่ผมก็โดนตัวคุณตั้งหลายครั้งแล้วนี่ครับ ไม่ชินเหรอ” สีหน้าของเฌโรมกำลังคิดว่าที่ผ่านมากับครั้งนี้แตกต่างกันตรงไหน
พรึ่บ
ทันทีที่ได้ยินเสียง โคลินก็รีบพุ่งตัวไปยืนบังข้างหน้าเฌโรมในพริบตาพลางเรียกดาบเงินออกมา แต่กลิ่นไซคลาเมนและกุหลาบขาวที่ลอยฟุ้งทำให้เขาพอจะโล่งใจไปบ้าง
“มาริอุส เซน” เขาเรียกทั้งสองอย่างคุ้นเคย
สายตาของมาริอุสกำลังมองิญญาชายหนุ่มั้แ่หัวจรดเท้า ความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอย่างบอกไม่ถูก
“เอ่อ เขายังไม่ตายนะครับ แค่ิญญาหลุดออกจากร่างเฉย ๆ” โคลินรีบบอกกลัวว่ายมทูตเงาจะเข้าใจผิดแล้วพาิญญาคนผู้นี้เข้าสู่แดนพิพากษา
“ฉันเป็ยมทูตนะ เื่แค่นี้ทำไมจะไม่รู้ แต่ว่า...” มาริอุส เว้น่ไปพักหนึ่ง “ฉันแค่สงสัยทำไมไม่มีข้อมูลิญญาของเขา”
“มีอาบอกว่าระเบียนิญญาสูญหายไปครับ คงใช้เวลาอีกนานกว่าจะกู้คืนมาได้” โคลินอธิบายไปตามที่ได้ยินมา “ว่าแต่เื่เมื่อคืนนี้เป็ยังไงบ้างครับ ปีศาจที่มีเขาในเขตหนึ่งจับได้หรือเปล่า”
“อ่อ เ้านั่นน่ะเหรอ แน่นอนว่าจัดการเรียบร้อย ตอนแรกฉันไม่ได้อยู่แถวนั้นหรอก แต่เหมือนมีพลังของปีศาจที่หลุดจากนรกไปโผล่แถวนั้น ฉันก็เลยตามไปดู นึกว่าจะเจอตัวที่กำลังตามหา ดันได้เจอตัวใหม่ซะงั้น” มาริอุสยักไหล่เสียดายไม่น้อย
“เธอไม่ได้ก่อเื่อะไรมาใช่ไหม” เซนเอ่ยปากถามเขาบ้างเพราะเมื่อคืนนี้เกิดเหตุการณ์วุ่นวายหลายอย่าง
“เปล่าเลยครับ” เ้าตัวรีบส่ายหน้าพลางหันมามองเฌโรม
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าปีศาจตัวนั้นโผล่มาที่เขตหนึ่ง” น้ำเสียงเรียบเฉยถามเขาแต่แฝงการคาดโทษ
“คือว่าเพิ่งเลิกงานกำลังจะกลับบ้านแล้วบังเอิญเห็นพอดีครับ” คำพูดของโคลินเลิ่กลั่กจนมาริอุสรู้สึกอยากแกล้ง
“แปลกเนอะ นิสัยของนายน่าจะโดดเข้าร่วมวงด้วยนี่นา แต่ครั้งนี้เห็นแล้วกลับบ้านเฉย ๆ เลยเหรอ” มาริอุสยิ้มให้โคลิน แต่รอยยิ้มนั้นกลับมีเลศนัย
“ร่วมวงนิดหน่อยเพราะพวกมันขวางทางกลับบ้านนี่ครับ คิดดูสิยืนออกันเต็มทางลงสถานีรถไฟเลย จะให้ผมเดินทะลุไปก็ไม่ได้นี่นา” โคลินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
เซนจึงลูบศีรษะของโคลินอย่างที่เคยทำ แล้วกำชับอีกครั้งว่า “ดวงตาสีฟ้าอย่าให้ใครเห็นอีกเด็ดขาด มันดึงดูดพวกนั้นมาหาเธอ”
“แต่ว่ามันเป็ทางเดียวที่จะหาจุดตายเจอนี่ครับ แล้วผมก็อยากช่วย” โคลินเสียงอ่อย
“เื่พวกนั้นปล่อยให้เป็หน้าที่ของพวกเราเถอะ ตอนสู้กับราล์ฟคงไม่เชื่อจริง ๆ ใช่ไหมว่าเป็การฝึกเธอโดยเฉพาะ” เซนถอนหายใจเมื่อเด็กน้อยยังคงดื้อ
“ถ้างั้นเื่จริง?” ดวงตาของเขาเบิกโต
“อื้ม” เซนพยักหน้า สีหน้าจริงจังจนโคลินต้องเชื่อ “ยังไงทูต์กับยมทูตเงาต้องหาวิธีจัดการกับปีศาจได้อยู่แล้ว เราเป็ฝ่ายตรงข้ามกันนี่ ไม่แพ้ก็ต้องชนะ”
“เซน ผมไม่เคยถามคุณสักครั้งเลย ถ้าวันไหนคุณแพ้ขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น” เขารู้คำตอบนั้นอยู่แก่ใจแต่อยากฟังจากปากคนที่คอยดูแลเขามาตลอด
“สลาย” สีหน้าของเซนเรียบเฉย “หน้าที่ ความรับผิดชอบ และผลลัพธ์ของมันเป็เื่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องห่วงผมมากเลยนี่ครับ” เขาเอ่ยปากบอกสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นกับเขาเช่นเดียวกัน หากตัวเขาเองพ่ายแพ้ในวันใดวันหนึ่ง
“เฮ้อ!” เซนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูเหมือนจะหาเหตุผลมาให้เ้าตัวเล็กอยู่ห่าง ๆ เื่พวกนี้ไม่ได้เลย สมแล้วที่เลี้ยงดูมาเองกับมือ ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษตัวเองนี่แหละ นิสัยเหมือนกันไม่มีผิด
คล้อยหลังที่เซนและมาริอุสกลับไป ร่างสูงก็เดินเข้ามาหาเขา สีหน้าจริงจังและดวงตาสีเทาจ้องมองอีกฝ่ายไม่ให้หันหน้าหนีไปที่ใด “ผมรู้ว่าคุณมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ แต่อย่าลืมว่าถ้าคุณสลายไป คนมากมายจะต้องเสียใจแค่ไหน”
“อื้ม” โคลินพยักหน้า แก้มร้อนผ่าวอยากหลบสายตามองไปทางอื่น
209
![[จบแล้ว]โคตรน้ำยาปรับสภาพยีน (อ่านฟรี 500+ ตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685981453_87422560.webp)
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
