ทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ หลี่ชิงเหมย และหลี่หลิง ต้องไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมซินจู ตัวของชิงเหมยนั้น ถึงจะเคยเรียนมาแล้วเกือบทุกวิชา แต่ก็พยายามเรียนทบทวนไปด้วย เนื่องจากชิงเหมยมีความคิดที่จะนำไปสอนให้กับหลี่หลิง
ถ้าหลี่หลิงเรียนรู้ทุกวิชาได้เร็วจริงๆ ชิงเหมยจะให้หลี่หลิงสอบเทียบให้มาเรียนมัธยมปลายเลย
ส่วนการขายอาหารเช้าและอาหารกลางวันแบบปิ่นโตนั้น ผ่านมาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว ยังไม่มีปัญหาใดๆเกิดขึ้น อาจจะมีก็แค่เล็กน้อย ลูกค้าบางคนลืมเอาปิ่นโตมาคืน แต่ก็แค่จ่ายเงินค่ามัดจำปิ่นโตเพิ่มอีกเถานึง พออีกวันก็เอามาคืนสองเถา รับมัดจำกลับไป2 หยวน ถือว่าไม่ใช่ปัญหาอะไร
ชิงเหมยปล่อยให้ทั้งสี่คน พ่อและแม่ตน น้าสามกับพี่อี้เฟย จัดการทางนั้นเลยทั้งหมด ส่วนตนเอง ในหัวคิดแต่เื่ชุดกระโปรงแบบใหม่อยู่ตลอดเวลาเลยทีเดียว
พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ ชิงเหมยคิดว่าจะชวนหลี่หลิงไปบ้านยาย ไปกันสองคนแม่คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง เพราะตอนนี้ชิงเหมยอยากจะไปดูชุดกระโปรงที่ทางบ้านยายโจวตัดเย็บเร็วๆ อยากจะเริ่มธุรกิจใหม่จะแย่แล้ว !!
เลิกเรียนเสร็จก็กลับบ้านมาเจอพ่อกับแม่จู๋จี๋กันทุกวัน ไม่แน่อาจจะมีน้องชายรึน้องสาวหลงมาซักคนเร็วๆนี้แล้วล่ะมั้ง
ล้อมวงกันกินข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อย ชิงเหมยก็ถามถึงเื่การขายอาหารนิดหน่อย พอรู้ว่าไม่มีปัญหาอะไร ก็ชวนหลี่หลิงไปติววิชาเรียนของมัธยมปลายปีสอง
และก็เป็อย่างที่คิด หลี่หลิงถือเป็อัจริยะเลยก็ว่าได้ คณิตศาสตร์ ของมัธยมปลายปีสอง หลี่หลิงฟังชิงเหมยอธิบายสูตรแค่รอบเดียว ก็สามารถนำไปใช้แก้โจทย์ได้เอง โดยไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว โจทย์บางข้อ ชิงเหมยยังต้องมาอ่านซ้ำ เพราะวิธีแก้ไม่เหมือนกับตน นี่แสดงว่า หลี่หลิงสามารถพลิกแพลงวิธีการแก้โจทย์ได้แบบ...แบบ....เอ่อนั่นแหละ อัจฉริยะ!!
ชิงเหมยจึงจะสอนวิชาของมัธยมปลายให้กับหลี่หลิงทุกวิชา แล้วเทอมหน้า ถ้าหลี่หลิงพร้อม ก็จะให้สอบเทียบไปเรียนมัธยมปลายเลย
.................................
เช้าวันเสาร์ก็มาถึง ทุกคนล้วนตื่นตี4 มาช่วยกันทำกับข้าว ไม่เว้นแม้แต่สองสาว ชิงเหมยกับหลี่หลิง
"แม่คะ เดี๋ยวตอนสายหนูจะไปบ้านยายกับหลิงเอ๋อนะคะ แม่จะฝากอะไรไปให้ยายไหมคะ
"จะไปบ้านยายเหรอจ้ะ ไปกันเองต้องดูแลตัวเองดีๆนะรู้ไหม พ่อกับแม่ป็นห่วง"
โจวชิงหลาน ผู้ที่เชื่อใจลูกสาวทุกอย่าง ถึงจะอนุญาตให้ไปได้ แต่ก็ยังคงเป็ห่วงอยู่ดี
"ค่ะแม่ หนูจะไปดูแบบกระโปรงที่ยายกับพี่ๆ เย็บไว้น่ะค่ะ จะรีบไปรีบกลับมานะคะ "
โจวชิงหลานฝากเงินไปให้ยายโจวอีก100 หยวน เพราะว่าคราวที่แล้ว บอกให้พี่ใหญ่ โจวห้าว ว่าให้ซ่อมแซมบ้านกับทำห้องใหม่ ไม่รู้ว่าเงินจะพอไหม และที่ตัวเองตอนนี้ก็มีเงินเกิน1,000หยวนไปแล้ว กตัญญูแม่ตนอีกนิด ก็ไม่มีปัญหาอะไร
หลี่ชิงเหมย กับหลี่หลิง กินข้าวเช้าเสร็จ ก็พากันนั่งรถประจำทาง ไปตำบลซานในตอนสาย
นั่งรถหนึ่งชั่วโมง เดินเข้ามาอีกครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงบ้านโจว
"ยายคะ อยู่บ้านไหมคะ"
ชิงเหมยเรียกยายโจวเสียงดังอยู่หน้าบ้าน
"อยู่จ้า อยู่....เอ้า เหมยเอ๋อ หลิงเอ๋อ มาได้ยังไงจ้ะ มาๆๆ เข้ามาในบ้านก่อน"
วันนี้ยายก็ยังอยู่กับสะใภ้ใหญ่และสองแฝด พี่ฮุ่ยหลิน กับ พี่ฮุ่ยหลิง เหมือนเดิม
"กินข้าวกันมารึยังจ้ะ"
"กินมาแล้วค่ะยาย นี่แม่ฝากมาให้ยายค่ะ บอกว่ากตัญญู ยายต้องรับไว้ แม่ไม่ให้เอากลับไป"
ชิงเหมยยื่นซองใส่เงิน100หยวนให้ยายโจว ยายโจวเปิดดูก็ถอนหายใจ
"เฮ้อ......ยายฝากบอกแม่ของหลานทั้งสองคนด้วยนะ ว่ายายจะรับไว้ แต่วันหลังไม่ต้องเอามาให้ยายละนะ ยายอยู่บ้านนอกแบบนี้ ไม่มีที่ให้ใช้หรอกจ้ะ"
"แม่บอกให้ลุงใหญ่สร้างบ้านใหม่เลยจ้ะ" ชิงเหมยพูดหน้าซื่อตาซื่อ
ยายโจวยิ้มและก็ลูบหัวหลานๆทั้งคู่
"ยายคะ ใหนขอดูชุดที่ยายกับพี่ๆเย็บหน่อยนะคะ" ชิงเหมยเริ่มตื่นเต้น
"ได้ๆ ฮุ่ยหลินกับฮุ่ยหลิงเย็บเสร็จได้หลายวันแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าหลานจะมาวันพรุ่งนี้ ฮุ่ยหลิง....ไปเอามาให้น้องดูหน่อยไป"
โจวฮุ่ยหลิง เดินไปเอาชุดกระโปรงที่เย็บไว้ สามชุด มาให้ชิงเหมยดู
ชุดกระโปรงทั้งสามแบบเป็แบบที่หญิงสาวยุคประมาณ ปี 1978-1980 นิยมใส่กันเป็จำนวนมาก เป็กระโปรงยาวประมาณเลยหัวเข่าไปหน่อยนึง ซึ่งทั้งสามตัวนี้ที่บ้านโจเย็บมานั้น เป็สีน้ำเงินมืด คงเป็ผ้าที่บ้านโจวเหลือไว้เลยเอามาเย็บ
แต่ที่นิยมใส่กันทั่วบ้านทั่วเมืองนั้นเป็ สีแดง สีชมพู สีฟ้า โดยเฉพาะสีแดงนั้น ฮิตที่สุดแล้วในปี1979 หญิงสาวในปักกิ่งต่างก็ใส่กระโปรงแดงแทบจะทั้งเมืองเลยทีเดียว
ชิงเหมยตรวจดูแบบกระโปรง ถูกต้องตามที่เห็นจากอนาคตทุกกระเบีบดนิ้วเลย แบบตะเข็บนั้นก็ใช่ตามที่เย็บกัน
พี่ฮุ่ยหลินกับพี่ฮุ่ยหลิง ฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ
"พี่ฮุ่ยหลิน พี่ฮุ่ยหลิงใช้จักรเย็บใช่ไหมคะ"
จักรที่ตั้งไว้มุมบ้านนั้นเก่าแสนเก่า แต่ยังสามารถเย็บออกมาได้แทบไม่มีที่ติแบบนี้
ชิงเหมยคิดในใจว่า หนทางรวยเริ่มจะมองเห็นแล้ว~
"ใช่จ้ะ ใช้จักรที่บ้านนี่แหละจ้ะ" ฮุ่ยหลิงตอบน้องสาว
ชิงเหมย พลิกชุดกระโปรงไปมา ทั้งด้านในด้านนอก ดูทุกซอกทุกมุมละเงียบไป..........
ทุกคนในบ้านโจวก็เงียบด้วย.................
"อืม..............พี่ฮุ่ยหลิน กับพี่ฮุ่ยหลิง พี่ไปเก็บของเถอะ ไปอยู่กับหนูในเมือง เดี๋ยวหนูจะพาไปซื้อจักร!!"
"ได้เลยจ้ะ....หืม.....เดี๋ยวนะ ชิงเหมยว่ายังไงนะจ้ะ" ฮุ่ยหลิน กับ ฮุ่ยหลิง ถามย้ำอีกครั้ง ด้วยความไม่แน่ใจ
"ยายคะ ป้าสะใภ้ใหญ่คะ พี่ฮุ่ยหลินกับพี่ฮุ่ยหลิงอยู่ที่บ้านทุกวันนี้ทำอะไรอยู่หรอคะ"
"เอ่อ...ก็ช่วยยายเย็บผ้าจ้ะ แต่ก็มีงานไม่มาก ถ้าว่างก็ต้องลงนาของที่บ้านแหละจ้ะ"
ยายโจวบอกกับชิงเหมย
โจวฮุ่ยหลิน กับโจวฮุ่ยหลิง ปีนี้อายุ17 ปีแล้ว แต่ด้วยที่ไม่ได้เรียนหนังสือ จึงได้แต่ทำงานอยู่ที่บ้าน ทำไร่ไถนาก็ว่ากันไป วิชาการตัดเย็บ ยายโจวก็สอนทั้งคู่เป็วิชาติดตัวไว้ั้แ่เด็กๆ ทั้งคู่น่าจะมีพร์ด้วยแหละ ดูจากที่ตัดเย็บ ชุดกระโปรงสามชุดนี่ ถือว่าฝีมือเยี่ยมเลยทีเดียว
"งั้นให้พี่ฮุ่ยหลิงกับพี่ฮุ่ยหลิน ไปอยู่กับหนู กับแม่หนู ที่บ้านในเมืองได้ไหมคะยาย หนูจะให้พี่ๆ เย็บเสื้อผ้าตามแบบของหนู แล้วไปขาย รับรองว่าพี่ฮุ่ยิกับพี่ฮุ่ยหลิงจะต้องได้เงินเยอะแน่ๆค่ะ "
"ว่ายังไงสะใภ้ใหญ่ ชิงเหมยถามแหนะ"
ยายโจว รักทุกคนในบ้านเท่ากันหมด สะใภ้ใหญ่ยายโจวก็รักด้วยเหมือนกัน ในเมื่อเป็เื่ของลูกสาว ยังไงก็ต้องถามแม่แหละเนอะ
"แล้วแต่ลูกๆค่ะแม่ ถ้าฮุ่ยหลินกับฮุ่ยหลิงอยากไปทางนี้ก็อนุญาตค่ะ"
"เอ้า...ฮุ่ยหลิน ฮุ่ยหลิง อยากไปลองดูในเมืองอย่างที่น้องบอกไหม"
"อยากค่ะ!!!" โจวฮุ่ยหลิน กับ โจวฮุ่ยหลิง พูดออกมาแทบจะพร้อมกัน
"ดีค่ะ พี่!!รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ"
"งั้นพี่ๆเก็บของเลยค่ะ เดี๋ยวเราไปกันเลย"
"ยายคะ งั้นพวกหนูจะกลับเลยนะคะ ป้าสะใภ้ใหญ่คะ แม่ฝากบอกว่าถ้ายายไม่ยอมซ่อมแซมบ้านกับทำห้องใหม่ ก็ให้ลุงใหญ่มาบอกแม่เลยนะคะ เดี๋ยวแม่มาจัดการเอง~"
"เ้าเด็กคนนี้นี่นะ.." ยายโจวขบขันกับท่าทางของหลานตัวเอง หัวเราะคิกคัก
"งั้นหนูลาเลยนะคะ พี่ฮุ่ยหลิง พี่ฮุ่ยหลิน หลิงเอ๋อ ป่ะ กลับบ้านกัน!!"
แล้วโจวฮุ่ยหลิน กับโจวฮุ่ยหลิง ก็เดินตามสองพี่น้อง ออกจากตำบลซาน นั่งรถประจำทางไปเมืองเจิ้งโจว แบบ งง งง.......
197
