ขณะที่กำลังต่อปากต่อคำกับเหล่าโจรอยู่นั้นเฟยฉีก็เห็นกลุ่มบุรุษสวมชุดเกราะเหมือนทหารเดินมา บุรุษที่เดินนำหน้าดูสง่างามยิ่งนักความกลัวที่มีก่อนหน้านี้หายไปเหมือนปลิดทิ้ง เฟยฉีตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้ว บุรุษที่กำลังเดินตรงมาที่เฟยฉีรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผิวขาวไร้ที่ติ เขาช่างเป็บุรุษที่งดงามเหมือนเทพจุติลงมาเกิดเสียจริงเขาผู้นั้นได้เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟยฉี
“ ปล่อยนางซะ!!! ” เสียงเยือกเย็นทรงอำนาจเอ่ยขึ้น สายตาดั่งคมมีดจ้องมองไปที่โจรผู้นั้นอย่างเอาเื่ฉวยโอกาสนั้น เฟยฉีกัดไปที่มือของโจรอย่างแรง แล้ววิ่งไปยืนอยู่ข้างๆเขา
“เ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ ? ” เขาหันไปถามเฟยฉีอย่างอ่อนโยนสายตานั่นยิ่งทำให้ใจเฟยฉีเต้นแรง
“ข้าไม่เป็อะไร ” เฟยฉีรีบส่ายหน้าบอกจู่ๆนางก็รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า เขาผุดยิ้มที่มุมปากดึงเฟยฉีเข้ามากอดแล้วหมุนตัวบังร่างนางไว้ก่อนจะมองไปที่โจรผู้นั้นด้วยสายตาดั่งปีศาจ
“ องค์ชายรอง เอาไงดี ? ” องครักษ์เอ่ยถามรอคำสั่งจากเขา
“ สังหารให้หมด !!! ” สิ้นประโยคเขาก็พาเฟยฉีขึ้นม้าไปกับตน นางต้องไปที่จวนสกุลจางไม่ใช่หรือแต่ตอนนี้สายไปเสียแล้ว
หลังจากที่ขึ้นหลังม้ามากับเขา เฟยฉีก็ได้หันไปมองหน้าเขาอย่างงงๆหน้าตาดีมองมุมไหนก็ดีไปหมดเสียจริง เฟยฉีเผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
“นี่คุณ...เอ่ย...ท่านรู้หรือไม่ว่าจวนสกุลจางอยู่ที่ไหน ? ” คิ้วเสี้ยวพระจันท์ขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย
“ คุณ ?! เ้าหมายความว่าอย่างไร ? ”
“ เอ่อ ... คือว่า ...ท่านรู้หรือไม่ว่าจวนสกุลจางอยู่ไหน ? ”
“ เ้าอยากกลับไปที่จวนสกุลจางงั้นหรือ ? ”
“ เพคะ ท่านพาหม่อมฉันไปที่นั่นได้หรือไม่เพคะ? ” เขาไม่พูดไม่จาอะไรพยักหน้าตอบรับเบาๆสายตาคมดั่งเหยี่ยวมองดูเส้นทางที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะบังคับม้าให้วิ่งเร็วกว่าเดิม
เฟยฉีใจจดใจจ่อชมบรรยากาศรอบๆเมืองนี่เป็ครั้งแรกที่นางได้ชมเมืองเก่าแก่ยุคโบราณเช่นนี้เฟยฉีเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว นางพิงศรีษะไปที่อกแกร่งของเขา
บุรุษผู้นี้มีนามว่า ‘ หลัวลี่หยาง ’ เขาคือองค์ชายจอมเ็าโเี้ในสายตาชาวบ้าน ฮ่องเต้ได้มอบราชโองการให้ลี่หยางแต่งงานกับบุตรสาวคนโตสกุลจางนั่นก็คือจางเฟยฉีถึงลี่หยางจะไม่ได้รักนางแต่เขาก็ไม่สามารถขัดราชโองการของฮ่องเต้ได้
ไม่นาน ลี่หยางก็ได้พาเฟยฉีมาถึงที่จวนสกุลจาง ขณะนั้น‘ จางตงหยาง ’ บิดาเฟยฉีกับ ‘ สวีซิ่วอิง ’ฮูหยินรอง กำลังนั่งดื่มน้ำชาพูดคุยกันอยู่ที่สวนนั่งเล่นทันทีที่เห็นลี่หยางอุ้มร่างเฟยฉีก้าวเข้ามาที่จวนก็รีบวิ่งออกไปต้อนรับทันที
“ คาระวะองค์ชายรอง วันนี้แวะมาที่จวนสกุลจางมีเื่อันใดพ่ะย่ะค่ะ? ” ตงหยางโค้งศรีษะเอ่ยถามลี่หยางด้วยความเคารพแต่ลี่หยางไม่แสดงสีหน้าใดๆ ยังคงเ็าไร้อารมณ์เหมือนเช่นเคย
“ ข้าจะพาชายาของข้าไปพักที่จวนของนาง ” ลี่หยางเอ่ยเสียงเข้ม สายตาดมทอดมองไปข้างหน้าไม่กระพริบตา
ตงหยาง กับ ซิ่วอิงยิ้มแย้มเดินนำลี่หยางไปที่จวนของเฟยฉี แต่ในใจของตงหยางกับซิ่วอิงกลับก่นด่าเฟยฉีลูกสาวไม่รักดีอยู่ในใจไม่หยุดนางกล้าหนีตามผู้ชายไปในวันสำคัญได้อย่างไรกัน
จางเฟยฉี นางมีใบหน้าที่งดงามราวกับนางฟ้าอ่อนน้อมถ่อมตน มีนิสัยที่อ่อนโยน ทว่าเมื่อคุณหนูเฟยฉีรู้เื่ที่ฮ่องเต้มอบราชโองการให้นางแต่งงานกับองค์ชายลี่หยางนางถึงได้แอบหนีตามแม่ทัพ ‘ หลิวป๋อเหวิน’ ไป
หลิวป๋อเหวิน เป็แม่ทัพที่เก่งกาจมีฝีมือถึงจะยังหนุ่มนัก แต่ทุกครั้งที่ออกรบป๋อเหวินไม่เคยแพ้ศึกเลยสักครั้งเดียวป๋อเหวินเป็บุรุษที่อบอุ่น ใจดี รักคุณหนูเฟยฉีมาก ทว่าระหว่างทางที่หลบหนีคุณหนูเฟยฉีกลับพลัดหลงกับแม่ทัพป๋อเหวิน ไม่มีใครรู้ได้ว่าทำไมพวกเขาทั้งสองถึงพลัดหลงกันได้มาถึงวันนี้ลี่หยางถึงตามตัวนางพบ
กลับมาที่ปัจจุบันลี่หยางวางร่างเฟยฉีที่เตียงอย่างเบามือ ค่อยๆดึงผ้าหนาคุมร่างให้นางลี่หยางไม่เคยอ่อนโยนกับสตรีมาก่อน ทว่าตอนนี้เขากลับอ่อนโยนกับเฟยฉีไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงได้อ่อนโยนกับนางเช่นนี้ไม่ใช่เขาตกหลุมรักนางั้แ่ครั้งแรกที่พบหน้าหรอกเหรอ ? เป็เพียงอารมณ์หวั่นไหวชั่วครู่หรือเป็เพราะนางไม่เหมือนสตรีคนอื่นกันนะ
ลี่หยางยืนนิ่งจ้องมองดูใบหน้าเฟยฉีขณะนางหลับรอยยิ้มยักขึ้นที่มุมปาก ไม่อยากจะเชื่อว่าบุรุษที่ยิ้มยากอย่างลี่หยางจะยิ้มให้กับความงดงามของสตรีที่กำลังนอนอยู่ตรงหน้าได้ตงหยางเดินเข้ามาส่งเสียงไอสองสามทีลี่หยางถึงกับหุบยิ้มปรับสีหน้าให้กลับมาเ็าเช่นเดิม
“ องค์ชายรอง บุตรสาวของกระหม่อมไม่รู้ความ ทำให้ท่านต้องลำบากออกตามหานานนับเดือนเมื่อใดที่นางฟื้นกระหม่อมจะสั่งสอนลงโทษนางให้หนัก กระหม่อมสัญญาพ่ะย่ะค่ะ ”
“ เื่นี้ ข้าจะเป็คนจัดการสั่งสอนนางเองไม่รอให้ถึงมือเ้า ” เอ่ยจบลี่หยางก็หมุนตัวเดินออกจากจวนเฟยฉีไป
ตงหยางได้แต่เดินตามลี่หยางออกมาอย่างเงียบๆมาที่ห้องโถงทว่าในตอนนั้นเอง บุตรสาวคนรองอย่าง ‘ จางเยี่ยนฟาง ’ก็เดินออกมาจากสวนพอดี รูปลักษณ์ภายนอกของนางดูงดงามกว่าเฟยฉียิ่งนัก นางดูอ่อนโยนว่านอนสอนง่ายแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางร้ายกว่าฮูหยินรองแม่ของนาง
“ คาราวะองค์ชายรองเพคะ ” เยี่ยนฟางเอ่ยเสียงหวานด้วยทีท่าเขินอายแต่น่าเสียดายนัก ลี่หยางไม่ปรายตามองสตรีอื่นนอกจากชายาของตนเอง
“ องค์ชาย นี่จางเยี่ยนฟางบุตรสาวคนรองของกระหม่อม” ตงหยางแนะนำเยี่ยนฟางให้ลี่หยางรู้จักทว่าเขาแค่เหลือบมองหางตาแล้วก็รีบสาวเท้าเดินออกจากจวนไป
ตงหยางมองหน้าเยี่ยนฟางทั้งสองแค่มองหน้ากันก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย เยี่ยนฟางไม่รอช้ารีบเดินตามหลังลี่หยางไปก่อนจะเอ่ยถามลี่หยางด้วยน้ำเสียงที่เขินอายแอบแฝงเล่ห์มารยาว่า
“ หม่อมฉันอยากจะเดินเล่นกับองค์ชายที่สวนได้หรือไม่เพคะ? ” เยี่ยนฟาง จับแขนแกร่งอย่างถือวิสาลี่หยางเห็นเช่นนั้นก็ไม่ค่อยจะพอใจนัก เขามองไปที่นางอย่างเอือมระอา
“ ท่านหญิงเยี่ยนฟาง ท่านช่างไม่รู้ความอย่าทำเช่นนี้กับข้าอีก ชายาข้ามาเห็นเข้าจะโกรธข้าได้ ”
สิ้นประโยคลี่หยางสะบัดแขนออกจากมือเยี่ยนฟาง นางหน้าถอดสีเล็กน้อยก่อนจะวิ่งทำหน้าตาเศร้าสร้อยไปเกาะแขนตงหยางผู้เป็บิดาแทน
“ องค์ชายโปรดอย่าถือสานางเลยเยี่ยนฟางนางยังเด็กนักอาจจะทำตัวไม่เหมาะสม กระหม่อมจะสั่งสอนนางเอง แต่ตอนนี้องค์ชายเข้าไปดื่มชากับกระหม่อมที่ห้องโถงได้หรือไม่? ”
ลี่หยางไม่สนคำพูดของตงหยางสาวเท้าเดินออกจากจวนไป ก่อนจะไปลี่หยางได้ทิ้งคำพูดไว้ว่า
“ ข้ามีเื่ต้องไปจัดการคืนนี้ข้าจะแวะมารับชายากลับไปที่ตำหนักของข้า ”
“ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะดูแลเฟยฉีเป็อย่างดี เชิญองค์ชายรอง” ตงหยางเดินมาส่งลี่หยางที่หน้าจวนด้วยสีหน้าลำบากใจ
ทันทีที่ลี่หยางออกจากจวนไปตงหยางมองหน้าเยี่ยนฟางก่อนจะเผยรอยยิ้มแสนชั่วร้ายออกมาพวกเขากำลังวางแผนร้ายบางอย่างอยู่
เฟยฉีกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงจู่ๆก็มีเสียงเท้าวิ่งเข้ามาที่จวนของนาง เฟยฉีลุกพรวดจากเตียงแทบจะทันทีสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้านางแต่งกายแปลกตานัก เสื้อผ้าอาภรณ์ไม่เหมือนที่นางใส่ดูแล้วสตรีที่อยู่ตรงหน้าจะขี้เล่นชุกชนไม่เบา
สตรีผู้นี้มีนามว่า ‘ จางซินหยาน ’ บุตรสาวคนเล็กสกุลจางซินหยานคอยติดตามเฟยฉีมาั้แ่เล็ก ทั้งสองสนิทกันมาก คราที่เฟยฉีหายตัวไปซินหยานก็ไม่ใครให้คุยด้วย ทันทีที่รู้เื่ของนางซินหยานก็รีบวิ่งมาหานางที่จวนทันที
“ ต้าเจี่ย ” ซินหยานะโดีใจ เฟยฉีถึงกับสะดุ้งโหยงใ
“ ชิบหายแล้ว !!! เธอเป็ใคร ? ” เฟยฉีเอ่ยถามอย่างลืมตัวสตรีที่อยู่ตรงหน้านางคือใครกัน
“ ต้าเจี่ย ข้าเอง ท่านจำข้าไม่ได้เหรอ ? ” ซินหยานดีใจมากน้ำตาคลอเบ้า ส่วนเฟยฉีเองนางได้แต่ทำหน้างงๆไม่รู้ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าเป็ใคร
“ ท่านใอะไรกัน ? ”
“ จะ ... เ้าเป็ใครกัน ? ” เฟยฉีตะกุกตะกักถาม ซินหยานได้ยินเช่นนั้นก็ะโถามนางอีกครั้ง
“ ท่านว่าไงนะ !!! ท่านจำข้าไม่ได้จริงๆเหรอ!!! ”
“ เอ่อ ... สงสัยข้า ... จะสูญเสียความจำน่ะ ได้ยินเ้าเรียกข้าว่าต้าเจี่ยงั้นเราก็คงเป็พี่น้องกันสินะเ้าบอกข้าได้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน ? ”
ในตอนนั้นเหมือนซินหยานจะเข้าใจสถานการณ์ซินหยานพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเอ่ยบอกกับเฟยฉีว่า
“ ต้าเจี่ย ท่านมีนามว่าจางเฟยฉีเป็บุตรสาวคนโตสกุลจาง นี่คือจวนสกุลจาง ส่วนข้าคือเหมยเม่ยสุดที่รักของท่านทีนี้ท่านเข้าใจหรือยัง ? ”
เอ่ยจบซินหยานก็เดินมานั่งกอดแขนนางไว้เฟยฉีถึงกับถอยห่าง
“ ข้า ... เข้าใจแล้ว เหมยเม่ยเ้าอย่าทำเช่นนี้อีก ข้าใแทบแย่ ” ซินหยานกุมท้องหัวเราะกับคำพูดแปลกๆของนาง
“ ท่านเปลี่ยนไปมากท่านสูญเสียความจำถึงขั้นพูดจาแปลกๆเช่นนี้เลยหรือ ? ”
“ ช่างเถอะ เมื่อครู่เ้าบอกว่าที่นี่คือจวนสกุลจางงั้นเหรอแล้วข้าเคยมีเื่กับใครในจวนนี้หรือไม่? ”
จากประสบการณ์ที่ได้อ่านนิยายทะลุมิติมาเฟยฉีรู้ว่าตัวละครหลักอย่างนางเอกทะลุมิติมาอีกโลกนึงจะต้องเจอกับเื่ไม่ดีแน่ๆดังนั้นเฟยฉีจึงถามเพื่อความแน่ใจ
“ อ่อั้แ่เด็กท่านมักจะถูกท่านพ่อกับฮูหยินรองกลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้งข้าก็ไม่ได้ชอบพวกเขานักหรอก ท่านพ่อรักแค่ท่านพี่เยี่ยนฟางแต่ข้ากลับรู้สึกว่าท่านพี่เยี่ยนฟางเ้าเล่ห์ร้ายกาจยิ่งนักท่านต้องระวังตัวให้ดีนะ ”
แค่รู้เื่ราวผ่านๆ เฟยฉีก็พอจะเข้าใจได้ว่าชะตาชีวิตที่ผ่านมาของคุณหนูเฟยฉีเป็อย่างไรตอนนี้คนที่เสียเปรียบที่สุดคือตัวนางเอง นางจะต้องใช้สมองวางแผนให้รอบคอบกว่านี้
“ ท่านไม่ต้องคิดมาก มีองค์ชายคอยช่วยท่านแล้วท่านได้สามีที่ดีอย่างองค์ชายลี่หยางถือว่าโชคดีมากแล้วถ้าท่านไม่หนีตามแม่ทัพป๋อเหวินไปเื่คงไม่เป็เช่นนี้ “
เฟยฉีก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีดูท่าแล้วเื่ราวจะซับซ้อนกว่าที่นางคิดไว้มาก เฟยฉีสงสัยถามซินหยานอีกครั้ง
“ ข้าแต่งงานแล้วงั้นเหรอ? เื่ราวเป็ยังไงต่อ เล่าให้ข้าฟังหน่อย ”
“ เฮ้อ ~ ท่านเนี่ยหนา นั่งลงสิ ข้าจะเล่าให้ท่านฟัง ” ซินหยานดึงแขนเรียวเฟยฉีนั่งลงข้างๆ
“ ฮ่องเต้มีราชโองการให้ท่านแต่งงานกับองค์ชายรองลี่หยางไม่มีใครคาดคิดเลยว่าท่านจะกล้าหนีงานแต่งงานตามแม่ทัพป๋อเหวินไปท่านทำให้องค์ชายกับสกุลจางอับอาย องค์ชายออกตามหาท่านนานนับเดือนเลยนะ โชคดีแค่ไหนแล้วที่องค์ชายไม่สั่งปะาชีวิตท่านน่ะ”
เฟยฉีรู้เื่ราวทั้งหมดถึงกับเข่าทรุดทำไมชีวิตของคุณหนูเฟยฉีถึงได้รันทดเช่นนี้ นางกลับไปหาท่านอาจารย์ตอนนี้ยังทันไหม
“ ข้าควรจะทำอย่างไรดี ? ” เฟยฉีพึมพำอย่างสิ้นหวัง ทิ้งร่างนอนลงไปที่เตียงกุมหน้าไม่รู้จะต้องทำอย่างไรต่อเตียงนี่ก็แข็งซะเหลือเกิน
“ เราไปพบท่านพ่อกันเถิดไม่ว่าอย่างไรเราก็ต้องเข้าไปพบท่านพ่ออยู่ดี เราไปตอนนี้เถอะ ”
เอ่ยจบซินหยานก็จับแขนเฟยฉีลากออกมาโดยที่ไม่สนว่านางจะเห็นด้วยหรือไม่
18K
