คุณชายหารัก

        "เธออยากแต่งกับเ๽้าเมฆไหม" นี่คำถามแรกที่พ่อของ ภูเมฆ ถามฉัน

         ท่านภูมินทร์: กลับมาคราวนี้ พ่อว่าจะหาแฟนให้แกซะหน่อย แต่แกคงหาได้แล้วล่ะมั้ง

         มีซอล: คือ..ว่าหนูไม่ใช่แฟนเขานะคะ เป็๲แค่พนักงานคนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ.

         ท่านภูมินทร์ : เ๹ื่๪๫นั้นฉันไม่สน เธอดูแลลูกชายฉันได้ นั่นก็แต่งงานได้แล้ว

         มีซอล: แต่งงานเลยเหรอคะ

         ท่านภูมินทร์ : ใช่อ่ะสิ เธอจะมาคบดูใจกันให้เสียเวลาทำไม

         ภูเมฆ: พ่อครับ ผมว่าควรรอให้เธอตัดสินใจนะครับ

         ท่านภูมินทร์: ฉันเห็นเธอออกมาห้องนายภูเมฆ มิใช่หรือ

         มีซอล: ฉันต้องตายแน่ๆ อยู่ๆพ่อของภูเมฆจะจับฉันแต่งงานกับเขา ... ตายเลยดีกว่า ลาก่อน !!

         มีซอล: หนูเข้าไปทำงานค่ะ แล้วก็ยังไม่พร้อมแต่งงานหรอกค่ะ ตอนนี้เราแค่คุยกันค่ะ

         ท่านภูมินทร์: เธอนี่ เถียงเก่งจริงๆ เด็กสมัยนี้ไม่ทันใจเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาหมอดูมาดูฤกษ์งานแต่งงานให้

         มีซอล: ระหว่างที่ท่านภูมิทร์เดินไปคุยโทรศัพท์ ฉันเลยหันไปกระซิบภูเมฆว่า (นายไม่คิดจะห้ามพ่อหน่อยเหรอ)

        ภูเมฆ: ยากแล้วแหละ พ่อฉันคิดจะจับฉันแต่งงานกับ พรัม เมื่อปีก่อน แต่เธอปฏิเสธท่านไป ท่านเลยปล่อยผ่านไป

         มีซอล: ฉันปฏิเสธไปแล้วนะ

        ภูเมฆ : เธอปฎิเสธยังไงล่ะ ให้พ่อฉันยอมลงทุน หาหมอดูมาดูฤกษ์งานแต่งงานให้เราสองคน

         มีซอล: ได้ค่ะ

         ภูเมฆ: ได้อะไรของเธอ

         มีซอล: หนีงานแต่งสิคะ

         ภูเมฆ: ฮ่าๆๆ

         มีซอล: นายหัวเราะฉันทำไม

         ตลอดเวลาการคุยฉันจับมือเขาไว้ตลอด จนลืมตัวปล่อยมือเขา ...มือเขานิ่มมากเลย จับมือเขาแล้วอบอุ่นใจที่สุด

         ภูเมฆ: ก่อนหนี เธอปล่อยมือฉันก่อนไหม

         มีซอล: เอ่อ...ปล่อยก็ได้ค่ะ

        ฉันรู้สึกว่าท่านภูมินทร์ คุยโทรศัพท์นานมาก ฉันเลยลุกมาทำขนมปังไส้สลัดกิน ฉันใช้ขนมปังสำเร็จรูปในการสอดไส้สลัดนะ แต่สลัดฉันทำเอง

         ฉันหั่นผักทุกอย่างลงไปในกะละมัง จากนั้นบีบซอสสลัดลงไป แล้วก็คลุกเคล้าให้เข้ากัน นำสลัดมาบีบในขนมปัง เรียบร้อย ฉันทำประมาณห้าชิ้น

         มีซอล: น้ำสลัดเ๯้านี้อร่อยจัง

         ปันปัน: เธอมีของกินตลอดเวลาเลยนะ

         มีซอล: สุดหล่อจะกินไหมล่ะคะ

         ปันปัน: กลับห้องพักดีกว่า

         มีซอล: กินต่อดีกว่า

         ภูเมฆ: เธอทำอะไรกินอ่ะ

         มีซอล : ขนมปังไส้สลัดผักค่ะ

         ภูเมฆ: นี่เธอ เอาแก้ว๬ั๹๠๱ฉันมากินอีกแล้ว

         มีซอล: มันอร่อยนี่คะ กินด้วยกันไหม

         ภูเมฆ: หยิบมาชิมหนึ่งชิ้น แล้วเกิดติดใจ เธอทำเพิ่มได้ไหม

         มีซอล: ได้สิคะ ... รอแปบนึงนะคะ

         ภูเมฆ: เอาไปให้ฉันบนห้องด้วย และน้ำกาแฟ

         มีซอล: อีกแล้วเหรอ รอกินที่โต๊ะอาหารไม่ได้หรือไง ฉันบ่นไปอย่างนั้น สุดท้ายก็ต้องทำให้เขาอยู่ดี

        10 นาทีผ่านมา

         ก๊อก ก๊อก..

         มีซอล: ขนมปังกับกาแฟ มาแล้วค่ะ

         ภูเมฆ : ขอบคุณนะครับ

        ...

        1อาทิตย์ผ่านมา

        6:00 น.

         เช้านี้ต้องกลับบ้านไปทำความสะอาดบ้าน ไม่งั้นบ้านหยาดไย่ขึ้นเต็มบ้านแน่ ฉันเลยรีบลุกไปอาบน้ำแล้วแต่งตัว ฉันทำการเรียกแท็กซี่แล้ว จากนั้นก็รีบไปขึ้นรถ

        สายโทรเข้า

        (ยาย)

มีซอล: ฮัลโหลค่ะยาย

ยาย: มีซอล ยายขายบ้านหลังที่หนูอยู่ไปแล้วนะ

มีซอล: ห๊ะ ยายขายทำไมคะ

ยาย: ตอนนี้บ้านที่ต่างๆจังหวัดกำลังจะโดนยึดภายในวันนี้ ยายเลยต้องขายบ้านหลังนั้น

มีซอล: หนูจะลองไปหาคอนโดอยู่ค่ะ

ยาย: ยายโทรมาบอกแค่นี้แหละ

มีซอล : สุดท้ายแล้วฉันก็หลายเป็๲คนไม่มีบ้านสินะ ยายน่าจะปรึกษาฉันสักนิด บางทีฉันอาจจะช่วยได้บ้างก็ได้ กลับคฤหาสน์ดีกว่า ไว้ออกจากงานที่นี่ ฉันค่อยไปหาคอนโดอยู่ใหม่อีกที

คิดเ๹ื่๪๫ออกจากงานที่ไร ภาพของ ภูเมฆ ลอยขึ้นมาในความคิดฉันทันที ฉันชอบเขา ชอบมือนิ่มๆของเขา ชอบที่เขามาแย่งกินขนม ชอบรอยยิ้มของเขา เฮ้ๆ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย ฉันสะบัดหัวเพื่อลบภาพเหล่านี้ออกไป