ตอนที่8
ฮ่องเต้: ผู้เฒ่าคนนั้นเป็ใครกันนะข้าเริ่มสับสนไปหมดแล้ว
"ตกกลางดึกตำหนักฮ่องเต้ในขณะที่ฮ่องเต้หลับลึกนั้นได้เข้าสู่ห้วงความฝัน วับ.."
ฮ่องเต้: เ้าเป็ใคร
ลู่ฉาง: ผมหรอผมชื่อลู่ฉาง แล้วคุณมีชื่อว่าอะไร
ฮ่องเต้: ข้าไม่บอกเ้าหรอกบอกให้โง่สิ
ลู่ฉาง: ผมก็ถามด้วยมารยาทที่จริงผมก็ไม่ได้อยากรู้ว่าคุณชื่ออะไร
ฮ่องเต้: ทำไมเ้าไม่ถามข้าบ้างว่าข้าชื่ออะไรอีกสักสองสามครั้งล่ะข้าใกล้จะใจอ่อนแล้วเหลืออีกนิดเดียวข้าก็บอกเ้าแล้ว
ลู่ฉาง: เดี๋ยวนะทำไมคุณต้องให้ผมถามคุณหลายครั้งด้วย
ฮ่องเต้: ก็ข้าหยิ่ง
ลู่ฉาง: หา แบบนี้ก็ได้หรอ
ฮ่องเต้: ทำไมก็ข้าเป็แบบนี้เ้าจะทำไม
ลู่ฉาง: ก็ไม่ทำไมคุณมาทำอะไรที่แห่งนี้
ฮ่องเต้: นั้นนะสิข้ามาทำอะไรที่นี่กันนะข้ามาได้ยังไงกันแล้วเ้ามาทำอะไรที่นี่
ลู่ฉาง: เอ่า ผมกำลังถามคุณอยู่นะทำไมถึงย้อนถามผม
ฮ่องเต้: เ้าทำไมพูดจาแปลก แปลก
ลู่ฉาง: แปลกตรงไหน อะไรของคุณครับเนี้ยคุณจะตั้งคำถามทำไมอะไรนักหนา
ฮ่องเต้: ทำไม ทำไม
ลู่ฉาง: นี่คุณ
ฮ่องเต้: ก็เ้าพูดอะไรนะ คุณ ผม อะไรประมาณนี้ทำไมเ้าถึงพูดไม่เหมือนกับข้า แล้วเ้าไปอยู่ที่ไหนมา
ลู่ฉาง: ผมต้องถามคุณสิว่าคุณมาจากที่ไหน แล้วทำไมถึงได้แต่งกายย้อนยุค
ฮ่องเต้: อะไรย้อนยุคย้อนยุคคืออะไร
ลู่ฉาง: เฮ่ย ผมกำลังฝึกยูโดสายดำ
ฮ่องเต้: คืออะไรสายดำอะไร
"ฮ่องเต้เลยนึกย้อนไปว่าฮองเฮาก็เคยฝึกยูโดสายดำเช่นกัน....."
ฮ่องเต้: ออข้านึกออกแล้ว
"ฮ่องเต้หัวเราะภายในใจเพราะกำลังนึกถึงฮองเฮาอยู่นั้นเอง..."
ลู่ฉาง: เฮ้ย!! ไอ้บ้านี่มาจากไหนกัน คุณ คุณยิ้มอะไร
ฮ่องเต้: เปล่าไม่มีอะไร ที่แห่งนี้คือที่ใดกัน
ลู่ฉาง: โรงยิม
ฮ่องเต้: อะไรคือโรงยิม
ลู่ฉาง: คือที่สำหรับออกกำลังกายเพื่อสุขภาพที่แข็งแรงและฝึกการต่อสู้
ฮ่องเต้: มีที่แบบนี้อยู่จริงจริงรึแปลกหูแปลกตาเหลือเกิน
ลู่ฉาง: คุณชื่ออะไร
ฮ่องเต้: ข้ารึ ข้ามีนามว่าโจโฉ
ลู่ฉาง: ทีนี้รีบบอกสะเร็วเลยนะ
ฮ่องเต้: ก็ข้าไม่หยิ่งแล้ว
ลู่ฉาง: โจโฉทำไมฟังดูคุ้น คุ้นคุณเป็เชื้อพระวงศ์หรอ
ฮ่องเต้: ข้าคือกษัตริย์แห่งราชวงศ์โจ ข้าถึงได้มีนามว่าโจโฉ
"ทันใดนั้นลู่ฉางคุกเข่าลงคารวะฮ่องเต้ ฮ่า ฮ่า ฝ่าา หลังจากนั้นลู่ฉางก็ลุกขึ้นยืน..."
ลู่ฉาง: คุณมาจากกองถ่ายหรอ
ฮ่องเต้: อะไรคือกองถ่ายของเ้า
ลู่ฉาง: ถุย คุณไม่รู้จักกองถ่ายละครได้ยังไงคุณแต่งกายแบบนี้ไม่ได้มาจากกองถ่ายละครหรอกหรือ
ฮ่องเต้: ข้าไม่รู้จักสิ่งที่เ้าพูดมาด้วยซ้ำ
ลู่ฉาง: หา ฉันกำลังเจอคนสติไม่ดีอยู่หรอเนี้ยงั้นคุณอยากทดสอบฝีมือกับผมบ้างไหม
ฮ่องเต้: ดี ดี มาเริ่มเลยข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าฝีมือเ้าจะดีแค่ไหน
"ฮ่องเต้ออกท่าทางแตะต่อย ซ้ายขวาซ้าย และขณะนั้นก็โดนหมัดเข้าที่ใบหน้าแก้มข้างขวาอย่างจัง."
ฮ่องเต้: โอ๊ย!! โอ๊ยนี่เ้า
"ทันใดนั้นฮองเต้นึกถึงฮองเฮาต่อยพระองค์ครั้งเมื่อพระองค์ทรงประทับอยู่ที่กองทัพทหารภาพดังกล่าวก็พุดขึ้นมาในหัว"
ฮ่องเต้: ทำไมข้าถึงนึกเห็นแต่หน้าน้องหญิงนะ
ลู่ฉาง: คุณโดยชกแค่ครั้งเดียวก็ถอยแล้วหรอ
ฮ่องเต้: มาลองใหม่กันอีกสักตั้ง
"ทันใดนั้นลู่ฉางก็แตะเข้าที่ลำตัวฮ่องเต้..."
ฮ่องเต้: โอ๊ย!! ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้
"ฮ่องเต้ล้มลงอีกครั้ง.."
ลู่ฉาง: คุณไม่เป็การต่อสู้ใช่ไหม
ฮ่องเต้: ใครบอก เ้าเล่นข้าทีเผลอ มา มาลองอีกสักตั้ง
ลู่ฉาง: พอ พอเถอะ
ฮ่องเต้: มา มา เข้ามา
"ฮ่องเต้โดนต่อยเข้าที่ใบหน้าข้างซ้ายใกล้ใบหูอีกครั้ง..."
ฮ่องเต้: โอ๊ย!
ลู่ฉาง: ฮ่า ฮ่าเป็ไงล่ะ
ฮ่องเต้: เ้า
"หลังจากนั้นลู่ฉางจับฮ่องเต้ทุ่มลงพื้น..."
ฮ่องเต้: โอ๊ย!!
"ฮ่องเต้จับลู่ฉางคว่ำนอนราบกับพื้น"
ฮ่องเต้: ฮ่า ฮ่า เ้ายอมแพ้ข้าเถอะ
ลู่ฉาง: ไม่มีทาง
"หลังจากนั้นลู่ฉางก็จับฝ่าา คว่ำลงข้างล่างขาลู่ฉางล็อกแขนสองข้างของฮ่องเต้ไว้"
ฮ่องเต้: โอ๊ย เ้าปล่อยข้า ข้าเจ็บ
ลู่ฉาง: ผมไม่ปล่อยคุณหรอก
ฮ่องเต้: โอ๊ย!! ข้าเจ็บ
"ลู่ฉางเห็นท่าทีฮ่องเต้เจ็บก็เลยปล่อยฮ่องเต้ทันที..."
ฮ่องเต้: โอ๊ย!! โอ๊ย!! ข้าเจ็บนะ
ลู่ฉาง: ฮ่า ฮ่า ยอมแพ้แต่ทีแรกก็จบเื่
"ลู่ฉางนั่งลงด้านข้างฮ่องเต้..."
ลู่ฉาง: เป็ไงรู้สึกดีขึ้นไหม
ฮ่องเต้: ทำไมข้าถึงรู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้นะ
ลู่ฉาง: คุณผ่อนคลายแต่ผมเหนื่อยนะสิ
"ลู่ฉางลุกขึ้นยืนไปหยิบขวดน้ำและโยนขวดน้ำให้ฮ่องเต้ ฮ่องเต้รับไม่ได้หล่นใส่หน้าตัก.."
ฮ่องเต้: โอ๋! นี่เ้า
ลู่ฉาง: ฮ่า ฮ่า คุณตลกดีนะ
ฮ่องเต้: ตลกบ้าบออะไรของเ้า
ลู่ฉาง: เฮ่ย!! เ้ามาจากที่ไหนกันนะ
ฮ่องเต้: ข้าบอกเ้าไปหมดแล้ว
ลู่ฉาง: ให้ผมเชื่อคุณจริง จริงหรอ ถุย....
"ฮ่องเต้นึกคิดภายในใจ.."
ฮ่องเต้: ทำไมนิสัยของชายผู้นี้ถึงได้มีความคล้ายคลึงกับน้องหญิงของข้านัก
"ทันใดนั้นเสียงอันแหลมและแสบแก้วหูของพระสนมรูอี้ทำให้ฝ่าาสะดุ้งตื่นจากความฝัน..."
ฮ่องเต้: เฮ่ย!! เหงื่อแตกเลยข้า
พระสนมรูอี้: ฝ่าาพระองค์ทรงเป็อะไรไปเพฮ่า
ฮ่องเต้: เปล่า เปล่าข้าไม่เป็อะไร เมื่อครู่นี้ข้าฝันไปรึทำไมถึงเหมือนจริงสะขนาดนี้
"ฮ่องเต้นั่งอยู่เฉย เฉย ก็หัวเราะขึ้นมา..."
พระสนมรูอี้: ฝ่าาพระองค์ทรงอารมณ์ดีอะไรขนาดนั้นเพฮ่าพระองค์ไม่สบายรึเปล่าเพฮ่า
ฮ่องเต้: เปล่า เปล่าข้าสบายดีเ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้า
พระสนมรูอี้: ฝ่าา
"เสียงอันแหลมและแสบแก้วหูนั้นไม่มีใครเทียบ.."
ฮ่องเต้: เ้าเบาเสียงของเ้าลงสักนิดได้หรือไม่ข้าแสบแก้วหูไปหมดแล้ว
พระสนมรูอี้: ฝ่าา เสียงหม่อมฉันทำไมเพฮ่าพระองค์ถึงทรงทนฟังไม่ได้
ฮ่องเต้: รูอี้ข้าอยากพักเ้ากลับตำหนักไปก่อนเถอะ
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันมาหาพระองค์เพื่อให้พระองค์พอพระทัยหม่อมฉันทำไมพระองค์ถึงไล่หม่อมฉันกลับตำหนักหม่อมฉันไม่กลับเพฮ่า
ฮ่องเต้: รูอี้เ้าอย่าดื้อกับข้าได้ไหม
พระสนมรูอี้: หม่อมฉันกลับก็ได้เพฮ่า ฮือ
"พระสนมรูอี้เดินหันหลังกลับตำหนักของตนเอง ส่งพระสนม..."
พระสนมรูอี้: ฝ่าานะฝ่าาหม่อมฉันมาหาถึงที่ทำไมถึงไม่อยากให้หม่อมฉันนั่งอยู่ข้างกายพระองค์ ฮือ เชอะ!
"พระสนมเดินเชิดหน้ากลับตำหนัก.."
ฮ่องเต้: สิ่งที่ข้าฝันช่างเหมือนจริงสะเหลือเกินลู่ฉาง งั้นรึ น้องหญิงของข้าทำอะไรอยู่นะ
ฮองเฮา: ฮัดชิ้ว!! ใครกันวะนินทาฉัน ไม่งั้นก็คงมีคนพูดถึงฉันอยู่แน่ๆ
"ฮ่องเต้เสด็จ..."
ฮองเฮา: เฮ่ย!! ไอ้ฮ่องเต้นิไม่มาสักวันมันจะเป็ไรไหมวะมาหาข้าทุกวันเบื่อโว้ย
ฮองเต้: น้องหญิงเ้ายังไม่หลับ
ฮองเฮา: เ้ามาหาข้าจะให้ข้าหลับลงได้ยังไง มีอะไรเดินเหินมาถึงห้องฉัน
ฮองเต้: คำพูดน้องหญิงเหมือนกับคนที่ข้าฝันถึง แปลก แปลกจริง จริง
ฮองเฮา: มา มา มีไรว่ามา
ฮองเต้: คืนนี้ข้าจะอยู่ตำหนักกับเ้า
ฮองเฮา: มาไม้ไหนอีกวะ
ฮองเต้: น้องหญิง เ้าอย่าพึ่งอารมณ์เสีย
ฮองเฮา: แล้วคุณจะมาหาฉันที่ตำหนักทำไมกัน
ฮองเต้: ข้าอยากเจอหน้าเ้า
ฮองเฮา: แต่ข้าไม่อยากเจอเ้าเจอหน้าบ้าบอ อะไรกัน
"ในขณะนั้นฮองเฮายื่นหน้าเข้าไปใกล้กับฝ่าา..."
ฮองเฮา: พระองค์มีเื่อันใดกับหม่อมฉันเพฮ่า
ฮองเต้: เ้า อย่าพูดเช่นนี้ข้าขนลุก
ฮองเฮา: ฮ่า ฮ่า ว่ามามีเื่อะไร
ฮองเต้: วันนี้เ้าไปที่ใดมา
ฮองเฮา: ฉันไม่ได้ไปไหนอยู่ตำหนักทั้งวัน
ฮองเต้: จริงรึ
ฮองเฮา: จริงสิ
ฮองเต้: เ้า
ฮองเฮา: ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญกลับตำหนักเพฮ่า
"ในขณะนั้นนั่นเองฮ่องเต้ใช้แขนอันแข็งแรงรวบเอวฮองเฮาเข้ามาใกล้ ใกล้แนบชิดตัว และโน้มลงมาจูบฮองเฮา.."
ฮองเฮา: เ้าปล่อยข้า ถุย แอะน้ำลายเหม็นขนาดนี้ยังกล้ามาจูบข้าอีก
ฮ่องเต้: ไม่เหม็นเ้าอย่าใส่ความข้า
"ฮ่องเฮาใช้กำปั้นชกไปที่แก้มข้างซ้ายใกล้ใบหูของฮ่องเต้..."
ฮองเต้: โอ๊ย!! ทำไมข้าคุ้น คุ้น เหมือนข้าโดนต่อยอีกครั้ง
ฮองเฮา: กลับไปเดี๋ยวนี้
ฮองเต้: ข้ายอมแล้ว ข้ากลับเอง
"ฝ่าาเสด็จกลับ..."
ฮองเต้: ข้าสับสนไปหมดแล้ว
ขันทีหลวงมาง มาง: ฝ่าาทรงเป็อะไรพ่ะย่ะค่ะ
ฮองเต้: ข้าไม่เป็ไร ขันทีเ้ามาใกล้ ใกล้ข้าสิปากข้าเหม็นขนาดนั้นเชียวรึ
ขันทีหลวงมาง มาง: ไม่พ่ะย่ะค่ะฝ่าากระหม่อมเห็นพระพักตร์พระองค์ซีดไม่สู้ดี
ฮองเต้: ข้าไม่เป็อะไรข้าแค่อ่อนล้าเล็กน้อยไม่ต้องเป็ห่วงข้า
โปรดติดตามตอนต่อไป....
4K
