ตอนที่ 11 — น้ำอุ่นปนกลิ่นสุรา
สายฝนกระหน่ำกระจกนิรภัยของเพนท์เฮาส์ชั้นห้าสิบห้า จนแสงไฟกรุงเทพฯ เบื้องล่างละลายเป็ดวงสีพร่าหลังม่านน้ำ ภายนอกเต็มไปด้วยเสียงลม ขณะที่ภายในห้องชุดกลับเงียบพอให้ได้ยินน้ำแข็งเคลื่อนในแก้วคริสตัล กลิ่นไม้ซีดาร์กับยาสูบจาง ๆ ของเ้าของห้องยังค้างอยู่ในอากาศเย็น
ณิชารินทร์ดึงสายตากลับจากกระจก วางคีย์การ์ดขลิบทองลงข้างถ้วยชาเปปเปอร์มินต์ซึ่งเย็นไปแล้ว ปลายนิ้วยังสั่นเล็กน้อยเมื่อเฉียดกล่องไม้สีดำตรงหน้า ชายเสื้อไหมพรมสีครีมช่วยซ่อนการเกร็งของหน้าท้องได้ แต่ไม่อาจซ่อนแรงกระเพื่อมในถ้วยเวลามือแตะจานรอง
ฝากล่องปิดสนิท ปืนฝึกด้านในไม่มีเครื่องะุและต้องกลับเข้าห้องนิรภัยของคิรินทร์ กระนั้นภาพอาวุธยาวนอกคลับเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนยังติดอยู่หลังเปลือกตา ราวกับร่างกายไม่ยอมเชื่อว่ากำแพงกระจกกับประตูล็อกหลายชั้นพาเธอกลับมาถึงพื้นที่ปลอดภัยแล้ว
เธอสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ แล้วพลิกบัตรคว่ำบนหินอ่อน ไม่เห็นคำว่าสนามฝึกก็ไม่ได้แปลว่านัดหกโมงเช้าหายไป เช่นเดียวกับการกลับมาใช้สีหน้าเรียบเฉยไม่อาจลบคำว่า “พี่คีย์” ซึ่งหลุดออกไประหว่างน้ำตา
คิรินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้บาร์ข้างกัน เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอสองเม็ด เผยรอยหมึกสีดำตรงสาบเสื้อ มือข้างหนึ่งประคองวิสกี้สีอำพัน เมื่อเสียงน้ำแข็งดัง `คลิก—` สายตาคมก็ช้อนขึ้นมาราวกับรู้ว่าเธอกำลังสร้างกำแพงใหม่ตรงไหน
“ถ้าฉันไปถึงก่อนเวลา คุณจะพิจารณาเพิ่มสิทธิ์ให้เร็วกว่าที่กำหนดไหมคะ... คุณคิรินทร์”
ชื่อเต็มซึ่งกลับมาคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ทำให้รอยบางตรงมุมปากเขาหายไป เธอตั้งกำแพงคืนแล้ว และเขารู้ทัน
คิรินทร์แค่นหัวเราะต่ำในลำคอ แววตาสีนิลปลาบจ้องมองริมฝีปากบางของเธอที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยคล้ายคนถือดี เขาหมุนแก้วคริสตัลในมือช้า ๆ ส่งผลให้น้ำเหล้าสีอำพันกระเพื่อมไหวสะท้อนแสงไฟโทนส้มอุ่นเหนือเคาน์เตอร์บาร์
“มือยังสั่น แต่เริ่มต่อรองแล้ว” เขาหมุนแก้วช้า ๆ “ผ่านนัดหกโมงเช้าให้ได้ก่อน ถ้ามาสายแม้แต่นาทีเดียว บัตรข้างถ้วยชาจะเหลือแค่พลาสติกชิ้นหนึ่ง”
“ฉันไม่เคยผิดนัดเื่เวลาค่ะ” สายตาเลื่อนจากใบหน้าเขาไปยังวิสกี้ในแก้ว “แต่ถ้าจะให้ตื่นก่อนหกโมง เหล้าของคุณดูน่าสนใจกว่าชาเย็นชืดแก้วนี้นะคะ”
ดวงตาคมหรี่ลง “แรงกว่าที่เธอคิด คุณหนูอย่างเธออาจรับไม่ไหว”
“ฉันกลืนเื่ที่ขมกว่านี้มาแล้วค่ะ เหล้าแค่นี้คงไม่ทำให้ถอย”
แก้วคริสตัลเลื่อนข้ามหินอ่อนมาหยุดตรงหน้า รอยน้ำเย็นทิ้งทางบางไว้บนพื้นสีขาว เขาไม่หยิบแก้วใหม่ให้
“พิสูจน์สิ จากแก้วฉันนี่แหละ”
หยดน้ำเกาะพราวรอบแก้ว รอยริมฝีปากของเขายังติดจางตรงขอบด้านหนึ่ง ณิชารินทร์รับมันขึ้นมา ความเย็นของคริสตัลแตะฝ่ามือ ส่วนร่องรอยความอุ่นซึ่งเพิ่งละไปยังค้างอยู่ตรงฐาน
เธอหมุนแก้วได้ แต่กลับแตะริมฝีปากลงตรงตำแหน่งเดิมโดยไม่หลบสายตา
รสไม้โอ๊กกับควันบาง ๆ แตะปลายลิ้นก่อนความร้อนจะไหลลงลำคอ เธอเกือบไอ แต่กดมันไว้ด้วยการหายใจช้า แอลกอฮอล์ทิ้งไออุ่นไว้ใต้กระดูกอกและแต้มสีจางขึ้นบนแก้ม เมื่อวางแก้วลง ปลายนิ้วซึ่งเคยสั่นกลับนิ่งอยู่รอบฐานแก้ว
“แรงจริงค่ะ” เธอผ่อนลมหายใจ “แต่ยังรับไหว”
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงความชื้นบนริมฝีปาก เสียงฝนกระทบกระจกกลับมาชัดขึ้นในความเงียบ และระยะข้ามเคาน์เตอร์ซึ่งเคยพอให้หายใจพลันดูสั้นเกินไป
คิรินทร์ลุกจากเก้าอี้ เพียงขยับเข้ามาหนึ่ง่ตัว กลิ่นซีดาร์กับยาสูบก็กลบกลิ่นสะระแหน่ที่เหลือในถ้วย แขนข้างหนึ่งเท้าลงบนเคาน์เตอร์ด้านหลังเธอ แต่ยังเว้นช่องทางซ้ายไว้พอให้ถอยออกได้
“เธอชอบพิสูจน์ตัวเองผิดเื่เสมอ” เสียงทุ้มลดต่ำใกล้ใบหู “พรุ่งนี้อย่าทำแบบนี้กับปืน”
เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตากลับสะดุดรอยสีซีดใต้กระดูกไหปลาร้าด้านซ้าย มันซ่อนอยู่ใต้แนวหมึกัและสาบเสื้อที่เปิดเพียงสองเม็ด ผิวตรงนั้นขรุขระต่างจากส่วนอื่น ราวกับรอยสักถูกวางทับภายหลังเพื่อบังคับให้คนมองเห็นัก่อนาแ
ปลายนิ้วยกขึ้นก่อนเธอจะทันถามตัวเองว่ามีสิทธิ์หรือไม่ แต่หยุดห่างจากผิวเขาเพียงน้อย
“แตะได้ไหมคะ”
แววตาคมเลื่อนจากมือมาหยุดบนใบหน้า ไม่มีคำอนุญาต มีเพียงการไม่ถอย ณิชารินทร์จึงแตะรอยแผลด้วยปลายนิ้วเบาที่สุด
กล้ามเนื้อใต้ััเกร็งทันที ลมหายใจของเขาหยุดไปครึ่งจังหวะ มือซึ่งเท้าเคาน์เตอร์กำขอบหินแน่นขึ้น แต่ยังไม่ปัดเธอออก
“แผลนี้ได้มายังไงคะ”
ชีพจรใต้ปลายนิ้วเต้นเร็วขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนเขาจะผ่อนลมหายใจออกช้า สายตาหันผ่านไหล่เธอไปยังกระจกซึ่งเต็มไปด้วยฝน
“ไฟไหม้บ้านเก่า ตอนฉันอายุสิบหก”
คำตอบสั้นจนเกือบกลืนหายใต้เสียงฝน
“ไม่มีใครพาออกมาเหรอคะ”
กรามของเขาขยับ “คนที่ควรอยู่ กลับไม่ได้อยู่”
นิ้วของณิชารินทร์ชะงัก คำว่า 'คนที่ควรอยู่' ทิ้งช่องว่างกว้างกว่าคำตอบ แต่แววตาซึ่งปิดลงเตือนว่าเธอเข้าใกล้ขอบเขตมากพอแล้ว
“คานตกใส่ไหล่” เขาพูดต่อเพียงเท่านั้น “ที่เหลือไม่ใช่เื่ของคืนนี้”
“ฉันเสียใจด้วยค่ะ”
“อย่าเสียใจแทนฉัน”
น้ำเสียงกลับมาแข็งเหมือนเดิม แต่เขายังปล่อยให้นิ้วเธอวางอยู่บนรอยแผลอีกหนึ่งลมหายใจ ก่อนมือใหญ่จะปิดรอบข้อมือแล้วดึงออกอย่างระวัง
ระยะห่างซึ่งเคยเหลือทางออกด้านซ้ายหายไปเมื่อเขาขยับเข้ามาอีกนิด แต่มือที่จับข้อมือไม่ได้ออกแรงบังคับ เพียงรออยู่ตรงนั้น
“คืนนี้ฉันเล่าแค่นี้” เสียงแหบลงเล็กน้อย “เธอควรพัก ถ้าจะตื่นก่อนหกโมง”
คิรินทร์ปล่อยข้อมือแล้ววางมือข้างหนึ่งตรงเอว “เดินเอง หรือให้ฉันอุ้ม”
คำถามฟังเหมือนคำสั่งซึ่งมีเพียงสองตัวเลือก แต่ตัวเลือกยังอยู่ในมือเธอ
ณิชารินทร์มองทางเดินสู่ห้องพักของตน ก่อนเลื่อนกลับมาสบตาเขา “ถ้าพี่คีย์อุ้ม พรุ่งนี้ห้ามเอาไปพูดว่าณิชาอ่อนแอนะคะ”
“ฉันไม่รับเงื่อนไข”
“งั้นณิชาเดินเองค่ะ”
เธอขยับลงจากเก้าอี้ ปลายเท้าเพิ่งแตะพื้น ความอุ่นจากวิสกี้ก็แล่นขึ้นศีรษะจนภาพตรงหน้าไหววูบ มือใหญ่รับเอวไว้ก่อนร่างจะเสียหลัก
“นี่หรือคนไม่อ่อนแอ” เสียงทุ้มเสียดอยู่เหนือศีรษะ “เดินอีกสองก้าวก็คงได้ฝึกปฐมพยาบาลก่อนจับปืน”
ความร้อนบนแก้มไม่ได้มาจากเหล้าเพียงอย่างเดียว ณิชารินทร์กำสาบเสื้อเขาแน่นด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดถูก
“จะเดินต่อไหม” เขาถามซ้ำ
เธอนิ่งไปหนึ่งลมหายใจ ก่อนส่ายหน้า “อุ้มก็ได้ค่ะ แต่ไปส่งห้องณิชา”
“ค่อยสมกับเป็คนเรียนรู้เร็วหน่อย”
แขนข้างหนึ่งสอดใต้เข่า อีกข้างรองแผ่นหลัง ร่างของเธอลอยพ้นพื้นอย่างมั่นคง สองมือจึงเกาะบ่าเขาไว้โดยไม่ต้องถูกบังคับ เสียงฝนตามคนทั้งคู่ผ่านโถงหินอ่อน ขณะที่แสงเมืองสีน้ำเงินพาดเงาร่างสูงยาวไปจนถึงทางแยกหน้าห้องพัก
จากมุมนี้ เธอมองเห็นแนวกรามของเขาคมชัดใต้แสงที่ไหลผ่านกระจก เส้นเืตรงลำคอเต้นสม่ำเสมอ ต่างจากชีพจรซึ่งเคยสะดุดใต้ปลายนิ้วเมื่อเอ่ยถึงไฟไหม้ ร่างที่อุ้มเธอเดินมั่นคงราวกับไม่เคยมีสิ่งใดทำให้เสียหลัก แต่รอยซีดใต้แนวหมึกดำยืนยันว่าครั้งหนึ่งเปลวไฟเคยฝากบางอย่างไว้ทั้งบนิัและลึกกว่านั้น
ณิชารินทร์ไม่ได้ถามต่อ เธอเพียงผ่อนแรงที่เกาะบ่าให้ฝ่ามือวางแนบลงบนผ้าสีขาว ความร้อนจากตัวเขาซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ขณะปลายเท้าของเธอแกว่งผ่านแถบแสงบนพื้นทีละ่ ความเงียบระหว่างคนทั้งคู่ไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนก่อนหน้า กลับคล้ายประตูซึ่งเปิดแง้มไว้เพียงนิด และต่างฝ่ายต่างรู้ว่าการผลักมันแรงเกินไปอาจทำให้เ้าของปิดตายอีกครั้ง
คิรินทร์เลี้ยวซ้ายตามที่เธอบอกและหยุดหน้าห้องพักของณิชา มือข้างหนึ่งถอนจากใต้เข่าเพื่อแตะเครื่องอ่าน ประตูเปิดออกพร้อมแสงสีอุ่นจากด้านใน แต่แขนบนบ่าของเขายังถูกยึดไว้
“มีอะไร”
ณิชารินทร์เงยหน้ามอง ใกล้พอจะเห็นหยดวิสกี้ซึ่งยังพราวบางบนริมฝีปาก คำขอให้มาส่งถึงห้องได้รับการทำตามแล้ว หากเปลี่ยนปลายทางหลังจากนี้ ก็จะเป็การตัดสินใจของเธอเอง
“ถ้าณิชาเปลี่ยนใจ...” เธอเว้นจังหวะเมื่อหัวใจเต้นแรงขึ้น “ณิชาบอกให้หยุดเมื่อไร พี่คีย์ต้องหยุดนะคะ”
ดวงตาคมนิ่งลง “เธอพูด ฉันหยุด”
ปลายนิ้วของเธอกำผ้าบนบ่าเขาแน่นขึ้น ก่อนเหลือบมองประตูห้องตัวเองซึ่งเปิดรออยู่ “งั้น... ไปห้องพี่คีย์ค่ะ”
คิรินทร์มองเธออยู่หนึ่งลมหายใจ ราวกับเปิดโอกาสให้ถอนคำพูด เมื่อไม่มีคำใดตามมา เขาจึงปล่อยประตูห้องพักให้ปิดลง แล้วพาเธอกลับไปยังห้องนอนใหญ่โดยไม่กล่าวอะไร
เครื่องปรับอากาศในห้องนอนเย็นกว่าด้านนอก กลิ่นซีดาร์เจือสุราจาง ๆ ติดมากับเสื้อเชิ้ตสีขาว เมื่อแผ่นหลังแตะที่นอนไหมซาติน ความเย็นก็ซึมผ่านเสื้อไหมพรมจนเธอเผลอเกร็งตัว
เหนือหัวเตียงมีเพียงแสงเส้นบางจากอาคารฝั่งตรงข้าม มันลากผ่านผ้าปูสีเข้มและหยุดตรงปลายนิ้วของเธอซึ่งยังไม่ยอมคลายจากเสื้อเขา นอกกระจก เมืองทั้งเมืองพร่าเลือนอยู่หลังสายฝน เหลือเพียงห้องกว้างซึ่งเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจสองจังหวะค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้กัน
คิรินทร์ไม่ได้ทาบทับลงมาทันที เขายืนอยู่ข้างเตียง ปล่อยให้เธอมีพื้นที่ลุกหรือถอย ก่อนโน้มตัวลงเมื่อมือของณิชารินทร์ยังคงจับสาบเสื้อเขาไว้
ฝ่ามือใหญ่แตะข้างแก้ม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยความชื้นจากริมฝีปากช้า ๆ สายตาซึ่งมักเย็นเฉียบมีเงามืดไหวอยู่ลึกกว่านั้น ราวกับัับนรอยแผลเมื่อครู่ยังรบกวนกำแพงที่เ้าของสร้างไว้
“คุณคิรินทร์...”
“เมื่อกี้ยังเรียกพี่คีย์” เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนฟูก แต่เว้นพื้นที่อีกด้านให้เธอ “พอเข้าห้องฉันแล้วจะกลับไปตั้งกำแพงอีกหรือไง”
“ณิชาแค่กำลังคิดค่ะ”
“คิดให้เร็ว” ปลายจมูกของเขาหยุดห่างจากแก้มเพียงน้อย ลมหายใจอุ่นปนกลิ่นสุราแตะผิว “ฉันไม่ได้ใจเย็นทุกคืน”
ประโยคนั้นฟังเหมือนคำเตือนและคำขู่ในคราวเดียว แต่แขนที่วางข้างตัวไม่ได้ปิดทางหนี ณิชารินทร์จึงรู้ว่าความเงียบยังเป็คำปฏิเสธได้ หากเธอ้า
“ถอยตอนนี้ยังทัน” เขาพูดชิดริมฝีปาก
เสียงฝนกระหน่ำกระจกกลบหัวใจที่เต้นแรง เธอสูดกลิ่นซีดาร์กับวิสกี้เข้าปอด ก่อนใช้นิ้วดึงสาบเสื้อสีขาวให้ระยะสุดท้ายสั้นลง
“ณิชาไม่ได้บอกให้ถอยค่ะ... พี่คีย์”
390
