ในเวลานั้นเองชายขี้เมาอาศัยความได้เปรียบทางด้านรูปร่าง ผลักหยางหลิ่วกระเด็นออกไปไม่เพียงล้มแผงขายร่มของพ่อค้าเท่านั้นกระทั่งหลังคากระโจมด้านหลังก็ยังสั่นคลอนโยกเยก!
ไอ๊หยา!นี่มันเหมือนกับยืนอยู่ดีๆ ก็โดนลูกหลงไปด้วยชัดๆ เลย!
หลังคากระโจมสูงประมาณหนึ่งจั้ง[*] เอียงลงมาทางเย่ชิงชิง นางยังไม่ทันได้ตอบสนองก็รู้สึกว่ามีคนโอบเอวของนางหมุนไปมาจนโลกหมุนติ้วและเห็นแสงวาบผ่านตาไปมาอยู่ตรงหน้า
พร้อมกับเสียงอุทานของเหล่าผู้คนที่สัญจรไปมาหลังคามันก็พังทลายลงมาเป็ชิ้นๆ เกิดเสียงดัง ‘โครม’สนั่น
ท่ามกลางความโกลาหลไม่เพียงแค่หยางหลิ่วที่ถูกทับอยู่ใต้ซากปรักหักพังเย่ชิงชิงรู้สึกราวกับว่าตนเองก็ถูกทับอยู่เช่นกันเพียงแต่ใน่เวลาคับขันมีคนกอดนางไว้ จึงไม่รู้สึกเ็ปใดๆ
เพียงแต่...เมื่อเย่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นริมฝีปากของนางก็ัักับความเนียนนุ่มและอบอุ่นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เผยความประหลาดใจของเผยรุ่นจือแล้ว...นางพลันแข็งทื่อราวกับหินในทันที
ผู้ที่เข้ามาช่วยเหลืออย่างกล้าหาญกลับเป็เผยรุ่นจือนี่ยังไม่เท่าไร แต่เมื่อครู่ริมฝีปากนาง...เพิ่งจะัักับริมฝีปากของเขา...
นี่มันน่าอับอายยิ่งนัก!นางจูบคนอื่นเสียแล้ว...รู้สึกเหมือนถูกแต๊ะอั๋งอย่างไรก็ไม่รู้!
แม้ตอนนี้จะเป็เพียงเด็กน้อยแต่ก็เป็ชายหญิงที่ต่างเพศกันเย่ชิงชิงซึ่งมีิญญาของผู้ใหญ่อยู่ในร่างถึงกับหน้าแดงก่ำในทันที
“อายหรือ?” เผยรุ่นจือหัวเราะออกมาเบาๆ
เย่ชิงชิงพูดไม่ออกนางไม่้ายอมรับเื่น่าอายเช่นนี้ จึงหันหน้าหนีพร้อมกับเชิดหน้ากล่าวว่า“เปล่าเสียหน่อย”
เผยรุ่นจือเลิกคิ้วขึ้นมิได้กล่าวอันใด แต่ใช้มือลูบศีรษะของนางท่าทีของเขาปฏิบัติต่อนางประหนึ่งเด็กน้อยอย่างแท้จริง
“คือคุณชายเ้าของห้างจริงๆ ด้วย!เมื่อครู่แม่หนูน้อยผู้นั้นจุมพิตเขาแล้วใช่หรือไม่?” มีคนเข้ามาช่วยยกโครงไม้ขึ้นพลางถามด้วยความไม่แน่ใจ
สายตามากมายจับจ้องอยู่ย่อมมีคนเห็นเหตุการณ์นั้น จึงหัวเราะเยาะ “ฮ่าฮ่าฮ่าเด็กสาวสมัยนี้นี่นะ...”
“อุบัติเหตุมิใช่หรือ? ขอให้ไม่มีใครเป็อะไรก็พอ”
“คุณชายเ้าของห้างเป็คนเ้าชู้สตรีในห้องหอในเมืองสืออันมากมายต่างก็หลงใหลในตัวเขา!”
หลังจากวันนั้นข่าวลือในตลาดก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งข้อ ‘เด็กสาวตัวน้อยคนหนึ่งไม่อาจหักห้ามใจจึงพุ่งเข้าใส่คุณชายเ้าของห้างเพื่อมอบจุมพิต!’
สตรีในห้องหอมากมายที่หมายปองคุณชายเ้าของห้างถึงกับขยำผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ยี่นังเด็กบ้านั่น! กล้าทำเื่ห่ามๆ เช่นนี้ได้อย่างไร!
โชคยังดีที่แม้จะมีข่าวลือมากมายแต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่านางคือเด็กน้อยคนนั้นนับเป็ความโชคดีในความโชคร้าย
ภายใต้คำเย้าแหย่และการช่วยเหลือของเหล่าผู้คนที่สัญจรไปมาทั้งสามคนก็หลุดพ้นจากใต้ซากหลังคา เย่ชิงชิงและเผยรุ่นจือมิได้รับาเ็แต่ศีรษะของหยางหลิ่วกระแทกจนเกิดแผลเล็กน้อย มีเืออกไม่มาก โชคดีที่ไม่ร้ายแรง
“ขอบคุณท่านจริงๆ เ้าค่ะ” เย่ชิงชิงกล่าวขอบคุณเผยรุ่นจืออย่างจริงใจเมื่อครู่นางใจหายใจคว่ำ ตอนนี้นึกย้อนไปก็ยังรู้สึกหวาดผวา
“ขอบคุณข้าหรือ...” เผยรุ่นจือจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยพลางคลี่ยิ้มแล้วกล่าวว่า “จะให้เงินข้าหนึ่งตำลึงหรือไม่?”
เย่ชิงชิงกลอกตาอย่างไม่เกรงใจ“ท่านควรจะกล่าวว่า ‘เพียงแค่ลงมือช่วยเหลือเล็กน้อยจะกล่าวถึงไยให้มากความ’ต่างหาก!”
ยังมัวแต่คิดถึงเงินหนึ่งตำลึงที่นางได้ไปมิใช่ว่าการขายดอกไม้ก็เป็ไปตามความยินยอมของทั้งสองฝ่ายหรือ
ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากันพลันได้ยินเสียงร้องอุทานด้วยความดีใจของสตรีนางหนึ่ง“คุณหนูดูสิเ้าคะ นั่นคุณชายเ้าของห้างนี่นา!”
เมื่อหันไปมองมีสตรีนางหนึ่งในชุดสีชมพูยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวดวงตาคู่นั้นเปี่ยมด้วยความรู้สึก นางยืนหยัดอย่างสง่างามดุจดอกบัวแรกแย้ม
สาวใช้ตัวน้อยที่อยู่ข้างกายนางะโเข้ามาด้วยความยินดี“คุณชายเ้าของห้าง บังเอิญจริงๆ เลยเ้าค่ะ!”
“อวิ๋นเอ๋อร์ กลับมา อย่ารบกวนการสนทนาของคุณชายเ้าของห้าง” สตรีชุดสีชมพูกล่าวอย่างอ่อนโยน “ขออภัยด้วยเ้าค่ะสาวใช้ของข้าไม่รู้จักกาลเทศะ”
แน่นอนว่าทั้งสองรู้จักกันเผยรุ่นจือยิ้มแย้มกล่าวว่า “ที่แท้ก็คุณหนูเคอสาวใช้ตัวน้อยเพียงแต่เป็คนซื่อตรง ไม่ได้รบกวนเลยขอรับ”
อวิ๋นเอ๋อร์ที่กำลังหดคอรับคำตำหนิอยู่พลันกลับมาดีใจอีกครั้งคุณชายเ้าของห้างใจดีที่สุด! พอเหลือบไปเห็นเด็กน้อยเย่ชิงชิง ก็ถามด้วยความสงสัย“คุณชายเ้าของห้าง นี่เป็สาวใช้ของท่านหรือเ้าคะ? จะไม่เด็กเกินไปหน่อยหรือ?”
เด็ก...เย่ชิงชิงรับคำเรียกขานนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางเงยหน้ามองพวกนาง
“พวกเ้าเข้าใจผิดแล้ว” เผยรุ่นจือแนะนำ “นี่คือบุตรสาวของคู่ค้าของข้า นามว่าชิงชิง”
จากนั้นเขาก็หันไปทางสตรีชุดสีชมพูบ้าง“คุณหนูเคอคือคุณหนูใหญ่ของร้านเสื้อขนสัตว์หรูหากสาวใช้ตัวน้อยอวิ๋นเอ๋อร์พูดจาผิดไป ชิงชิงอย่าได้คิดมาก”
อวิ๋นเอ๋อร์อ้าปากค้างด้วยความใผู้ที่ทำธุรกิจกับคุณชายเ้าของห้างล้วนเป็คนร่ำรวยและมีอำนาจแม้จะไม่ถึงกับสวมผ้าไหมแพรพรรณ แต่ก็มิได้ธรรมดาเช่นนี้เนื้อผ้าของอาภรณ์ของนางยังดีกว่าเสียอีก มิน่าเล่าตนจึงเข้าใจผิด
“ยินดีที่ได้รู้จัก ข้านามว่าเคออิ๋งอิ๋ง” สตรีชุดสีชมพูโค้งศีรษะให้เย่ชิงชิงอย่างมีมารยาท“อวิ๋นเอ๋อร์ของข้าเสียมารยาทไปแล้ว”
“อ๋า ขออภัยด้วย ขออภัยด้วยเ้าค่ะ” อวิ๋นเอ๋อร์กลืนความสงสัยในใจลงไปแล้วรีบกล่าวขอโทษทันที
คู่ค้า?เย่ชิงชิงส่ายหน้าพลางหัวเราะมิได้ “คุณชายเ้าของห้างกล่าวเกินไปแล้วคุณหนูเคอก็มิต้องใส่ใจ ข้าเป็เพียงบุตรสาวชาวนาเท่านั้น”
เชิงอรรถ
[*]จั้ง (丈) หน่วยวัดแบบจีนโบราณมีความยาวประมาณ 3.33 เมตร
1K
