หลังจากที่พ่อของเขาพาเด็กหนุ่มพร้อมพี่เลี้ยงเดินจากไป ป้าแช่ม และคนอีก 2คนเริ่มจัดการตามที่ท่านสั่งทุกอย่างโดยที่มีเขายืนมองดูพวกเขาทำงาน พ่อของเขาเป็คนรอบคอบจะทำอะไรเป็ต้องคิดตระเตรียมไว้หมดเขาจึงไม่มีความจำเป็ที่ต้องเดินกลับไปตามคนที่บ้านมา หลังจากป้าแช่มจัดการล็อคบ้านจนเป็ที่เรียบร้อย
“ เรียบร้อยแล้วค่ะพวกป้าไปก่อนนะคะ ” ป้าแช่มบอกกล่าว
“ ขอบคุณครับป้าทุกคนด้วยนะ ”
“ ค่ะ ”
“ ค่ะ ”
ป้าแช่ม และคนทั้งสองได้เดินกลับเข้าไปที่เรือนหลังเล็กโดยในมือของพวกเขามีกระเป๋าที่ใส่เสื้อผ้า และของใช้จำเป็ของน้อย และจันทร์ไปด้วยเขาจึงเดินตามออกมา จนถึงประตูเล็กที่เชื่อมบ้านสองหลังไว้ด้วยกันเขามองดูแล้วหวนคิดถึงไปตอนที่เขายังเป็เด็ก
ตอนที่เขาเริ่มจำความได้เขาจำได้ว่า เคยเห็นเด็กทารกตัวเล็กมาก พ่อกับแม่บอกให้เขา ต้องเป็คนคอยดูแลและปกป้องน้องน้อยคนนี้ให้ดี เขาจำได้ว่า เขารับคำและเอื้อมมือไปจับมืออันจ้อยไว้แน่น เ้าตัวจ้อยก็กำนิ้วเขาแน่น เหมือนรับรู้ว่าต่อไปนี้จะยอมให้เขาเป็ผู้ดูแล พอน้องเริ่มเดินได้ ตัวเขาเองเริ่มรู้ความมากขึ้นไม่ว่าน้องจะไปไหน จะทำอะไร จะมีเขาคอยเดินตาม คอยดูแล คอยจับมือน้องไว้ตลอดน้องเองเหมือนจะรู้ ถึงน้องจะวิ่งไปไหน ทุกครั้งน้องจะวิ่งกลับมา จับมือเขาไว้ตลอดพอเข้าเรียน พ่อของเขาให้พวกเขาเรียนโรงเรียนเดียวกัน เพื่อที่เขาจะได้สามารถดูแลน้องได้เขาเองไม่เคยมีปัญหา ไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็การยุ่งยากอะไรที่ต้องคอยดูแลน้องน้อยของเขา เขากลับรู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ๆ กัน ได้ทำหน้าที่พี่ชายคนโตที่คอยดูแลน้องชายตัวน้อยของเขา แต่พอเขาเข้ามหาลัย่ปีหนึ่ง เป็่ที่เขายังปรับตัวอยู่ ทั้งเรียน ทั้งกิจกรรมตอนนั้นเขาแทบไม่มีเวลาได้กลับบ้านเลย ครั้งหนึ่ง พ่อของเขาเคยถามเขาว่าจะดูแลน้องไปได้ตลอดชีวิตหรือเปล่า เขาก็ตอบ เขาทำได้พ่อของเขาไม่เคยบังคับอะไรกับเขาเลย และถ้าเขาบอกว่า เขาทำไม่ได้พ่อก็คงหาใครสักคนมาดูแลคุณหนูน้อยของพ่อเอง ประโยคนี้ พ่อของเขาเคยได้พูดกับเขา ั้แ่ตอนนั้นเป็ต้นมาเขารู้สึกว่า น้องน้อยเองก็เริ่มที่จะไม่ได้เข้ามาคลอเคลียกับเขาอีกเลย จนวันหนึ่งพ่อของเขาได้เข้ามาบอกเขาว่า ถ้าเขาไม่สามารถที่จะดูแลน้องได้แล้วพ่อของเขาจะหาคนมาดูแลน้องน้อยแทนเขาเอง ตอนนั้นเขาทั้งโกรธ ทั้งไม่พอใจ รู้สึกเหมือนใจจะขาดหายใจไม่ออก เหมือนโดนพ่อของเขาได้โยนถังออกซิเจนที่เขาจำเป็ต้องใช้ทิ้งไปเขาบอกพ่อออกไปว่า ห้ามใคร ไม่ว่าหน้าไหนก็ห้ามเอาน้องน้อยไปจากเขาทั้งนั้นตอนนั้นพ่อก็ให้ไปถามตัวเองให้แน่ใจก่อนว่า จะดูแลน้องต่อไปไปในฐานะอะไรเขาเองก็ไม่รู้ว่า เขาเปลี่ยนความรู้สึกจากพี่ชายน้องชายมาเป็้าที่จะอยู่กับน้องแบบคนรักได้อย่างไร แต่เขาก็แน่ใจแล้วว่า เขาทั้งรักทั้งเป็ห่วง และเขาก็หวงน้องน้อยของเขามากด้วย ยิ่งตอนที่เขาเข้าไปเห็นว่ามีคนกำลังจะลงมือทำร้ายน้องน้อยของเขาอยู่นั้น เขาแทบอยากจะทำให้คน ๆ นั้นหายตัวไปเลยก่อนหน้านี้ เขาไม่กล้าแสดงความรู้สึกออกไป เพราะไม่รู้ว่าน้องน้อยของเขาจะรู้สึกแบบเดียวกับเขาหรือเปล่า ยิ่ง่ระยะหลังมาน้องน้อยถอยห่างจากเขาไปทุกที่ เขาเองก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เพราะเริ่มรู้ว่าตัวเองคิดกับน้องเป็อย่างอื่น แต่ก็ยังตามดูแลอยู่ซึ่งน้องน้อยของเขาก็เป็เด็กดื้อไม่เบา ถ้าพ่อของเขารู้เข้าล่ะก็คงโทษตัวเองว่าดูแลคุณหนูน้อยไม่ดีพอ เผลอ ๆ เขานี้แหละจะโดนหางเลไปด้วยแต่ตอนนี้เขาเองก็้าแต่งงานกับน้องน้อย อีกทั้งพ่อของเขาก็เห็นด้วยเป็อันว่า ั้แ่นี้เป็ต้นไป เขาต้องทำให้น้องน้อยมารักเขาให้ได้แล้ว
พอเขาก้าวเท้าผ่านประตูเล็กมาความคิดของเขาก็หยุดลง เพราะเจอเข้ากับคนตัวเล็ก ซึ่งมีพี่เลี้ยงเดินประคองมาอันที่จริงคนตัวเล็กก็ไม่ได้เตี้ยมาก สูง 170ได้ แต่เขาเองที่สูงถึง 180 เพราะชอบเล่นบาสกับ ชอบดื่มนมจืดแทนน้ำมาั้แ่เด็ก เป็เพราะน้องน้อยของเขาไม่ชอบดื่มนมจืดน้องจะชอบดื่มแต่นมช็อกโกแล็ตเท่านั้น นมจืดทั้งหมดจึงตกเป็ของเขานานวันเข้าเขาก็เริ่มชอบไปโดยปริยาย
ตอนนี้ตามเนื้อตัวของพี่เลี้ยงมีรอยมือฟาดเต็มไปหมด ยังดีนะที่ไม่ใช่เป็บนตัวคนตัวเล็กไม่อย่างนั้น เขาคงโกรธมากกว่านี้อีก เขายืนหลบมุมมองตามเห็นรอยเขียวคล้ำที่เกิดขึ้นตอนที่คนตัวเล็กโดนบีบแขน ด้วยความเป็ห่วงเขาลืมตัวรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาทันที
“ ใครอยู่แถวนี้บ้างพาพี่จันทร์ไปที่ห้องที แล้วหายามาให้พี่จันทร์ กับ คุณหนูน้อยด้วยไปโทรตามพี่หมอมา ”
“ ค่ะ ”
“ ค่ะ ”
มีเสียงคนตอบรับพร้อมกับมีแม่บ้านสองคนรีบเดินมาพาพี่เลี้ยงสาวไปโดยที่คนทั้งสองก่อนหน้ายืนมองกันไปมาอย่างงง ๆ
“ พี่จันทร์ไม่ค่อยสบายอยู่ครับให้พี่หมอมาดูก็ดีเหมือนกัน ส่วนน้อยไม่เป็ไรหรอกครับ ไม่ต้องหายามาให้หรอกครับ ”คนตัวเล็กเอ่ยพูดกับพวกแม่บ้าน โดยก้าวเท้าถอยห่างจากตัวของเขาไปมากน้องไม่มีการมองหน้าเขาเลย พูดเสร็จก็จะเดินตามไป แต่ดูเหมือนว่าน้องจะสะดุดอะไรบางอย่าง เขารีบพุ่งเข้าไปรับ คนตัวเล็กคว้าแขนของเขาไว้ได้แต่พอน้องเห็นว่า เป็แขนของเขาก็รีบปล่อยมือทันทีทำให้ร่างของน้องตกเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาแทน เขาได้ทีเลยอุ้มช้อนร่างของน้องขึ้นมาเขาคงพูดได้เลยว่าน้องตัวเบามาก เพราะเขาสามารถอุ้มขึ้นมาได้อย่างสบาย ๆไม่ได้ลำบากอะไรเลย เขารู้อยู่แล้วว่าในแต่ละวันคนน้องกับแม่พี่เลี้ยงกินอะไรกันบ้าง ทุกวันก็มีแต่ข้าว ไข่ ผักและมาม่า ถ้าเขาไม่ให้คนซื้ออาหารเข้าไปให้อาทิตย์ละครั้งล่ะก็กินกันอยู่อย่างนั้นเองเงินที่พ่อของเขาโอนให้เป็ค่าใช้จ่าย มันก็เท่ากับที่่เขาใช้จ่ายอยู่พ่อของเขาเห็นเขาใช้จ่ายเท่าไร ก็ให้น้องน้อยใช้เท่ากัน แต่คนดื้อสองคนกลับไม่ใช้เขาคิดแล้วก็ชวนให้โมโหเป็อันมาก ทุกวันนี้ก็ออกกันไปทำงานนอกบ้านกันทั้งคู่แม่พี่เลี้ยงคนดีก็ไปทำงานเป็เลขาให้นุ่มนิ่ม เพื่อนของเขาส่วนน้องน้อยของเขาก็รับสอนติว ตอนที่เขาได้รับรู้เื่ราวเขาอยากจะจับคนทั้งสองมาตีก้นให้หายดื้อกันสักที สองที ไม่รู้ว่าคิดอะไรกันอยู่
“ ปล่อยผมนะคุณชาย ผมเดินเองได้ ” คนถูกอุ้ม ดิ้นเร่า ๆ เขาเลยกระชับวงแขนของเขาให้แน่นขึ้นผลคือ ได้แก้มของคนน้องเป็รางวัลเต็ม ๆ แก้มนิ่มมากเขาคิด เมื่อเนื้อแก้มโดนจมูกของเขาแล้ว แก้มก็เริ่มซับสีเืขึ้นมาทันทีคนโดนจมูกของเขาตัวเกร็ง นิ่งไปเลย เขาเลยแกล้งลากปลายจมูกคลอเคลียไปมา
“ คุณชาย ”มีเสียงดุขึ้นจมูกมาจากปากคนของตัวเล็ก
“ ให้เรียกใหม่” เขากระซิบอยู่ข้างหูสีระเรื่อนั้น อดใจไม่ไหวต้องงับไปเบาๆ หนึ่งที คนน้องสะดุ้ง ใบหน้ากับใบหูยิ่งเจือสีแดงเข้มยิ่งกว่าเก่าน้องน้อยของเขาก้มหน้างุด
“ ต่อไปให้เรียกพี่ว่าพี่ชายเหมือนเดิมนะครับ ในอนาคตเราต้องหมั้น ต้องแต่งงานกันจะได้ไม่รู้สึกห่างเหินกัน และพี่ก็ไม่เคยชอบเลยที่น้องน้อยมาเรียกพี่ว่า คุณชายพี่อยากรู้เหตุผลนะ แต่เอาไว้ค่อยบอกพี่ทีหลังก็ได้พวกเรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนาน เอ้า ไหนเรียกพี่ใหม่สิครับ " เขาพูดจบ
คนที่ถูกเขาอุ้มอยู่ก็ยื่นหน้าขึ้นมาจะประท้วงเขาจึงนำพาเอาปากของเขาไปจ่อที่ปากบางรูปกระจับของคนในวงแขนของเขา น้องน้อยพอเห็นเขาเอาหน้าเข้าไปใกล้ขนาดนั้นคนตัวเล็กก็รีบเอามือข้างที่ไม่ได้โอบรอบคอของเขามายันหน้าอกของเขาเอาไว้
“ พี่ชาย ”คนน้องอ้าปากเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ
เขายิ้มรับรู้สึกว่าใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นมาทันที ทั้งที่ตอนเด็ก ๆน้องเองก็เคยเรียกเขาแบบนี้มาตลอด แต่มาตอนนี้ ตอนที่น้องน้อยอยู่ในวงแขนของเขาและเขาเองยังได้อุ้มร่างของน้องเอาไว้ ทำไมหัวใจของเขาถึงเป็แบบนี้ไปได้พอได้ยินน้องน้อยของเขาเรียกเขาแบบนี้ ยิ่งทำให้เขาแทบจะอดใจไม่ไหว เขาอยากที่จะลองลิ้มรสของปากบางสีชมพูออกส้มนั้นแต่เขาก็ทำได้เพียงแค่หอมแก้มน้องน้อยไปเท่านั้นเอง
“ ฮึม ”
“ อุ้ยพอได้แล้วนะครับ นี่แก้มของผมนะครับ ” คนถูกขโมยหอมแก้มเอ่ยเสียงขึ้นมาดุ ๆ อีกครั้ง
“ พี่ให้รางวัล” พูดพลางทำหน้าตาดูออกจะเ้าเล่ห์มากเอาการ
“ ไม่เห็นอยากได้เลยตกลงจะพาไปไหมครับ ถ้าไม่ก็ปล่อยได้แล้ว ” คนน้องเริ่มโวยวาย
“ ไปสิคร้าบ ”เขารีบรับคำแบบยิ้ม ๆ
เขากระชับวงแขนเพื่ออุ้มร่างของคนน้องที่ตอนนี้เริ่มจะมีอาการงอนเขาเล็กๆ ขึ้นมาแล้ว เขารีบสาวเท้าตรงไปที่เรือนหลังเล็กทันที เขารู้ดีว่าถ้าเขาแกล้งเดินช้า หรือ เริ่มมีลวดลายขึ้นมามากกว่านี้คราวหน้าเขาคงไม่มีหวังได้มีโอกาสทำอะไรแบบนี้อีกเป็แน่เลยเพราะน้องน้อยของเขาต้องระวังตัวแจ เนื่องด้วยเพราะเกิดความระแวงในตัวของเขาขึ้นมา
1K
![[ รวมเรื่องสั้น 18+ ] แนวจีนโบราณ NC เน้น ๆ สายแซ่บ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781774008_31395121.webp)
