“สัตว์อสูรงูลาย!”
เย่เทียนจ้องเขม็งไปยังงูั์ที่อยู่ห่างจากเขา 5 เมตรงูชนิดนี้ไม่แข็งแกร่งมากนัก ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปก็สามารถต่อกรกับมันได้ตราบใดที่ไม่ถูกมันพันธนาการ การรักษาระยะห่างจากมันไว้เป็เื่ดีหากถูกมันพันธนาการแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังสี่ถึงห้าร้อยจินก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้
ฟ่อ ฟ่อ!
งูั์พุ่งเข้าใส่เย่เทียนทันที
เย่เทียนไม่ได้หลบ ด้วยความเร็วของเขา มันเป็เื่ง่ายที่จะหลบงูลายแต่มันไม่จําเป็
วูบ!
แสงจากดาบกะพริบวูบหนึ่ง ร่างของงูั์แข็งค้างและตกลงสู่พื้นหลังจากดิ้นรนอยู่ไม่นานมันก็แน่นิ่งไป
หากมองอย่างละเอียดจะพบว่ามีรอยแผลยาวเจ็ดนิ้วบนร่างของงูั์ซึ่งมันคือรอยดาบของเย่เทียน
“อ่อนแอเกินไป!”
เย่เทียนส่ายหัว
จากนั้นเขาก็ใช้มีดควักดวงตาของงูออกมาซึ่งนี่เป็หนึ่งในไอเทมที่ใช้นับคะแนนในการทดสอบเพื่อพิสูจน์ว่าเขาฆ่างูั์ไปแล้วหนึ่งตัว และสิ่งนี้สามารถแลกเป็คะเเนนได้ 1คะแนน
งูั์ลายเป็สัตว์อสูรที่ดุร้ายที่สุดในเขตป่าแห่งนี้ว่ากันว่าก่อนหน้านี้เขตนี้เคยมีงูั์ระดับสัตว์อสูรตัวหนึ่งและงูลายระดับสัตว์อสูรพวกนี้ล้วนเป็สายเืของอสูรงูั์ตนนั้น
ครั้งนั้นนักรบชั้นยอดหลายคนร่วมมือกันสังหารมันและกวาดล้างสัตว์อสูรตัวอื่นๆในป่าแห่งนี้ ทำให้สถานที่แห่งนี้กลายเป็พื้นที่ป่าขนาดเล็กที่ไม่มีสัตว์อสูรระดับสูง
นี่เป็เพียงข่าวที่อาจารย์เล่าให้ฟังแต่ความจริงเป็เช่นไรไม่มีใครรู้ได้
พริบตาเดียว ครึ่งวันก็ผ่านไป ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา
“วันนี้เราเก็บเกี่ยวได้ไม่มากนัก!”
เย่เทียนเปิดห่อผ้าและนับชิ้นส่วนสัตว์อสูรอย่างละเอียด ตอนนี้เขามีเพียง 23คะแนน
สำหรับศิษย์ทั่วไป คะแนนจำนวนนี้นับว่าเป็ที่น่าพอใจแล้วแต่ศิษย์เ่าั้ไม่ได้หวังจะแข่งขันให้ได้สามอันดับแรกเพราะแม้แต่ติดสิบอันดับแรกก็ยังเป็เื่ยาก
ยามราตรีที่มืดมิดนี้อันตรายอย่างมากเนื่องจากดวงตาของมนุษย์ได้รับผลกระทบจากความมืดทำให้ยากที่จะััถึงตัวตนของสัตว์อสูรได้ดังนั้นจึงเป็การดีที่สุดที่จะไม่ออกล่าใน่เวลากลางคืนมิฉะนั้นอาจจะต้องเผชิญกับอันตรายถึงขั้นเสียชีวิตเลยก็ได้
เย่เทียนจึงปีนขึ้นไปนอนบนต้นไม้แม้บนนี้จะมีงูลายระดับสัตว์อสูรอยู่เต็มไปหมด แต่ขอเพียงระมัดระวังให้มากหมั่นสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ งูลายก็ไม่ง่ายที่จะโจมตีเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
แม้ว่างูลายจะมาที่นี่แต่ด้วยปฏิกิริยาและความเร็วของเย่เทียนก็เพียงพอแล้วที่จะไหวตัวทัน
ราตรีนี้ได้ผ่านพ้นไปโดยไม่มีอันตรายใดๆ
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เย่เทียนล่ากระต่ายมาย่างกินเป็มื้อเช้าจากนั้นเขาก็ออกล่าสัตว์อสูรต่อไป
ในเวลานี้เย่เทียนกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกในพื้นที่ป่าเพราะมีเพียงในป่าลึกเท่านั้นที่จะพบสัตว์อสูรระดับสูงการล่าพวกมันหนึ่งตัวเท่ากับห้าถึงหกแต้มมันง่ายกว่าการเก็บแต้มจากสัตว์อสูรที่อ่อนแอมาก
“ช่วยด้วย!”
“ใครก็ได้ช่วยเราด้วย!”
เสียงขอความช่วยเหลือบางเบาดังเข้ามาในหูของเย่เทียน
ในเวลาเดียวกันเสียงคํารามของหมาป่าก็ดังขึ้น
“มีคนเจอฝูงหมาป่าอย่างนั้นหรือ?”
เย่เทียนคิดกับตัวเอง
หลังจากนั้นเขาก็วิ่งไปยังทิศทางของเสียงทันที
ไม่ใช่ว่าเขา้าช่วยเหลือคนพวกนี้แต่เป็เพราะหมาป่าเป็สัตว์อสูรที่ให้แต้มจำนวนมากโดยเฉพาะสัตว์อสูรอย่างหมาป่าเขี้ยวหยก มันมีค่าถึง 10 แต้มซึ่งมันคุ้มค่ากว่าการล่าสัตว์อสูรทั่วไปเสียอีก
ไม่นานเย่เทียนก็มาถึงพื้นที่โล่งกว้างไม่ไกลจากที่นี่มีหมาป่าเขี้ยวหยกประมาณสิบกว่าตัวกําลังล้อมศิษย์เจ็ดถึงแปดคนอยู่และบนพื้นยังมีศพนอนนิ่งอยู่หลายศพ
“จางเป่า!”
เย่เทียนสังเกตเห็นคนคุ้นหน้าหนึ่งในนั้นเขาคือเ้าอ้วนจางเป่าที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา
อย่างไรก็ตามจางเป่าในตอนนี้อยู่ในสภาพที่น่าสังเวชร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเื ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาถือคันธนูเปล่าๆโบกไปมาอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าในขณะนี้เขานั้นหมดหนทางแล้ว
เย่เทียนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับจางเป่าและคนอื่นๆ
เนื่องจากจางเป่าและพรรคพวกนั้นอ่อนแอเกินไป แม้ว่าจะมีคนมากกว่า 10คนมารวมตัวกันแล้วอย่างไร? เมื่อพวกเขาต้องเผชิญกับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งจริงๆจำนวนนี้เป็เพียงแค่การเติมเต็มท้องของสัตว์อสูรก็เท่านั้น
เย่เทียนรู้อยู่แล้วว่าคนเหล่านี้ไม่มีความหวังที่จะได้รับเืสัตว์อสูรแต่เขาก็ไม่ได้พูดมันออกมา เพราะรู้ดีว่าทุกคนล้วนมีความปรารถนาอยู่ในใจ
เย่เทียนยกคันธนูและเล็งไปที่หมาป่าเขี้ยวหยกและยิงลูกศรออกไป
พรูด!!!
ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ร่างของหมาป่าเขี้ยวหยก แต่โชคร้ายที่มันพลาดเป้าไปไม่ได้โดนจุดสำคัญ แต่มันก็ทำห้หมาป่าเขี้ยวหยกตัวนั้นาเ็
“บรู๊ววว!!!”
หมาป่าเขี้ยวหยกพบเย่เทียน และมันก็พุ่งเข้าหาเขาทันที
จางเป่าและคนอื่นๆ ที่อยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นเย่เทียนที่กําลังเข้ามาเดิมทีภายในใจของพวกเขารู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง แต่หลังจากมองเห็นผู้มาชัดๆแววตาของพวกเขาก็กลับไปสิ้นหวังเช่นเดิม
จางเป่ารู้จักเย่เทียนและรู้ว่าเย่เทียนนั้นแข็งแกร่งแต่เย่เทียนเพิ่งกลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์ในเวลาใกล้เคียงกับเขาอีกฝ่ายจะไปสู้หมาป่าพวกนี้ได้อย่างไร
“เย่เทียน หนีไป หมาป่าเขี้ยวหยกพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่นายจะรับมือได้!”จางเป่าะโเตือน
“เ้าอ้วนนี่มีจิตใจไม่เลวเลย มันคงไม่อยากให้เราติดร่างแหไปด้วย!”หัวใจของเย่เทียนััได้ถึงความอบอุ่น นั่นเลยทำให้เขาอยากจะช่วยคนพวกนี้
ถ้าเย่เทียนะเิพลังทั้งหมดออกมาเขาจะสามารถสังหารมาป่าเขียวหยกได้ภายในระยะเวลาอันสั้นแต่นั่นย่อมเป็การเปิดโปงความลับและจะส่งผลให้เกิดเื่ยุ่งยากตามมามากมาย
“คงต้องยั้งมือไว้เล็กน้อย!”
เย่เทียนคิดกับตัวเอง
พลังของหมาป่าเขี้ยวหยกแข็งแกร่งมาก มันไม่ด้อยกว่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มีกำลังสี่ถึงห้าร้อยจินหากต้องเผชิญหน้ากับมันตรงๆ เย่เทียนจะต้องเป็ฝ่ายเสียเปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย
ดังนั้นเย่เทียนจึงใช้วิชาดาบที่เฉียบคมและเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย
เขารักษาความเร็วไว้ 1.5 เท่าจากปกติและเริ่มเข้าต่อสู้กับหมาป่าเขี้ยวหยกเหล่านี้ เขามีพร์ด้านดาบระดับกลางจึงสามารถควบคุมจังหวะได้อย่างแม่นยํา และโจมตีใส่ช่องว่างในวินาทีสำคัญ
พรูดด!!
คมดาบพาดผ่านคอหมาป่าเขี้ยวหยกและจบชีวิตมันด้วยดาบเดียว
ไม่ว่าหมาป่าเขี้ยวจะโจมตีเย่เทียนอย่างไรเย่เทียนก็จะสามารถหลบได้เหมือนกับเขาสามารถคาดการณ์การโจมตีของมันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
และทุกครั้งที่เขาใช้ดาบโจมตีเข้าไปมันก็คร่าชีวิตของหมาป่าเขี้ยวหยกไปทีละตัว!
ไม่นานร่างของหมาป่าเขียวหยก 10 กว่าตัวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นบนร่างกายของเย่เทียนเต็มไปด้วยเืเช่นกันแน่นอนว่ามันเป็เืของหมาป่าเขี้ยวหยก
“พวกนายไม่เป็ไรใช่ไหม?”
เย่เทียนเก็บดาบและมองไปที่จางเป่าและคนอื่นๆ
“มะ...ไม่!”
จางเป่าเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
“ฉันเป็คนฆ่าหมาป่าพวกนี้ ฉันจะเอาเขี้ยวหมาป่าไปพวกนายคงไม่ถือสาใช่หรือไม่?”
เย่เทียนถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ไม่เลย…เชิญ เชิญ!!”
คนในกลุ่มส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเขาไหนเลยจะกล้าแย่งผลงานเย่เทียนในเมื่อฝูงหมาป่าเขี้ยวหยกที่ดุร้ายขนาดนั้นถูกเย่เทียนสังหารจนหมดด้วยตัวคนเดียวชีวิตของพวกเขาถูกเย่เทียนช่วยไว้ต่อให้ไม่มีสมองแค่ไหนก็ไม่มีทางที่จะพูดเื่ส่วนแบ่งเขี้ยวหมาป่า!
เขี้ยวหมาป่าเป็หลักฐานยืนยันเดียวของการล่าหมาป่าเขี้ยวหยก!
แน่นอนว่าเย่เทียนไม่จำเป็ต้องเอาเขี้ยวหมาป่าทั้งหมดไปเขาเพียงแค่เอาฟันหน้าสองซี่ที่ใหญ่ที่สุดของหมาป่าเขี้ยวหยกไปเท่านั้น
เขี้ยวหมาป่าสิบกว่าซี่ถูกรวบรวมไว้ด้วยกันในถุงผ้า
โชคดีที่เย่เทียนมีกำลังถึง 300 จินการแบกของชิ้นนี้ไว้บนบ่าไม่นับเป็อะไรได้
“ฉันคิดว่าพวกนายควรจะออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุดด้วยความแข็งแกร่งของพวกนายในตอนนี้เป็เื่ยากที่จะได้รับรางวัลเป็เืของสัตว์อสูรมันจะดีกว่าถ้าไม่เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ พวกนายมีเพียงหนึ่งชีวิตยังมีเวลาอีกมากที่จะได้รับเืของสัตว์อสูร!” เย่เทียนพยายามเกลี้ยกล่อม
พูดจบ เย่เทียนก็หันหลังเตรียมจะจากไป
ในเวลานี้สีหน้าของจางเป่าเปลี่ยนไปและกล่าวว่า
“เย่เทียนด้วยความแข็งแกร่งของนายบวกกับเขี้ยวหมาป่าที่นายได้รับมาในครั้งนี้ การได้รับเืสัตว์อสูรก็ไม่น่าจะเป็ปัญหาแต่นายน่าจะ้าติดอันดับต้นๆ ฉันได้ข่าวมาอย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะบอกนายดีไหม?”
“พูดมาเถอะ!”
เย่เทียนถามด้วยความสงสัย
“มีงูหลามลายใบไม้เขียวปรากฏตัวขึ้นในเขตป่าศิษย์จากสถาบันที่หนึ่งกำลังไปไล่ล่างูหลามตัวนั้นแล้ว มูลค่าของมันสูงถึง 500แต้ม!”
จางเป่าขบกรามแน่นขณะกล่าว
เขาไม่รู้ว่าข่าวนี้จะส่งผลดีหรือร้ายต่อเย่เทียน แต่เขาก็ยังคงพูดต่อไป
“อะไรนะ งูหลามใบไม้เขียว!”
เย่เทียนใมาก
ที่สำคัญกว่าคือ เขานั้นถูกดึงดูดโดยคำว่า 500 เเต้ม
หากได้รับดวงตาของงูหลามใบไม้เขียวอันดับหนึ่งของการทดสอบก็จะตกเป็ของเขา
290
