ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]

        หลินหยางมีเพียงคำถามเดียวเท่านั้นที่อยากจะถามเฉินเฉาเกอ“นี่เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”

        เฉินเฉาเกอตอนนี้ถูกหลินหยางกดดันจนอึดอัดรู้สึกจุกในลำคอจนพูดไม่ออก

        เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่บนชั้นพิพากษาในนรกอยู่ก็ไม่ปานความผิดบาปทั้งมวลล้วนถูกหลินหยางแปรเปลี่ยนมาเป็นแรงกดดันอันหนักหน่วงที่ส่งมาผ่านทางสายตาของเขาจนเฉินเฉาเกอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกกลืนหายไป

        “จ...เจ้า...เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า!”เฉินเฉาเกอถึงกับพูดติดอ่าง

        เรื่องราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้มันอยู่นอกเหนือจินตนาการเขามากเกินไป

        “เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!!”

        “มารดามันเถอะ เจ้าหูหนวกอยู่หรืออย่างไรทำไมไม่ตอบ!!”

        หลินหยางถามซ้ำอีกครั้งเหมือนกับกำลังตบหน้าเฉินเฉาเกอซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น

        “เหอะ เรียกไอ้สวะนั่นว่ามนุษย์นี่ถือว่าหยาบคายมาก”

        เหล่าคนของอาณาจักรชูอวิ๋นต่างพากันด่าทอสาปแช่งเฉินเฉาเกอมันทั้งไม่สำนึกบุญคุณยังไม่พอ ยังคิดจะทำตัวเป็นลูกทรพีฆ่าพ่ออีก นับว่าชั่วช้าจนไม่อาจหาคำใดมาเปรียบเทียบมันได้อีกแล้ว

        แต่คำถามของหลินหยางก็ถูกขัดขวางเสียก่อน

        ซ่างกวันหงและหลินไป๋ชวนเริ่มลงมือแล้ว

        พวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยให้หลินหยางแค่คนเดียวมาทำลายแผนการทั้งหมดของพวกตนลงหรอกพวกเขาต่างหากที่เป็นใหญ่ในที่แห่งนี้แค่ดาบเล่มเดียวกับนกหนึ่งตัวก็คิดจะทำตัวเป็นวีรบุรุษกู้โลกแล้วหรือ?

        ฝันไปเถอะ!

        ซ่างกวันหงเรียกเอาอาวุธของตัวเองออกมา

        เป็นดาบใหญ่ที่มีขนาดยาวเกือบสองเมตรส่วนของใบมีดสีแดงหม่นๆ ที่อยู่ติดกับด้ามดาบนั้นมีหัวกะโหลกหัวหนึ่งกับใบมีดเอาไว้ส่วนคมของมันนั้นมีร่องรอยที่เกิดจากคราบเลือดสดๆ เปรอะเปื้อนเอาไว้เป็นจำนวนมาก

        ดาบเล่มนี้เป็นดาบที่มีชื่อเสียงอย่างมากในราชอาณาจักรโล่ยื่อ

        “คมอสูรกระหายเลือด”เป็นอาวุธระดับวิถีราชันขั้นกลางที่มีคุณภาพสูง

        ไม่น่าเชื่อว่าซ่างกวันหงที่ดูผอมแห้งคนนั้นกลับชอบใช้ดาบใหญ่ที่ดูดุดันอำมหิตแบบนั้นเป็นอาวุธแค่ดูจากคราบเลือดจำนวนมากที่เปรอะเปื้อนอยู่ตรงส่วนคมของดาบก็รู้แล้วว่าอสูรอัคคีผู้นั้นเคยใช้ดาบนี้ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

        “หุบปากไปซะ!!”

        ซ่างกวันหงพลันตวัดดาบออกไปทีหนึ่ง

        พลังงานอันชั่วร้ายที่อัดแน่นอยู่ในตัวดาบอยู่แล้วก็รวมเข้ากับพลังฟ้าดินนอกรีตที่ตัวเขาฝึกฝนขึ้นมาเองจนรวมเป็นหนึ่งดาบคมอสูรกระหายเลือดก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมาในทันใดพลังงานอันแสนชั่วร้ายนั่นถูกฟันออกไปกลายเป็นคลื่นดาบโปร่งใส พุ่งเข้าใส่หลินหยางอย่างรุนแรง

        การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้ดูดุดันอำมหิตอย่างที่คิดไว้แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่ดูลึกลับน่ากลัวจนชวนขนลุก

        หลังคลื่นดาบถูกฟันออกไปแล้วอุณหภูมิภายในห้องก็ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็งทันที โคมไฟในห้องพลันดับลง

        เหล่าทหารองครักษ์เองก็รู้สึกราวกับว่าดวงวิญญาณของตัวเองกำลังถูกคลื่นดาบนั่นดูดออกไป

        การโจมตีของยอดฝีมือระดับสูงสุดของอวิ้นหลิงขั้นกลางพร้อมกับดาบระดับวิถีราชันขั้นกลางนี้มันแข็งแกร่งจนไม่สามารถหาคำอธิบายใดอย่างแท้จริง

        และที่แย่หนักไปกว่านั้นคือหลินไป๋ชวนเองก็ลงมือด้วยแล้วเช่นกัน

        เทพยุทธ์ผู้นี้ก็เป็นยอดฝีมือระดับเซียนเทียนขั้นกลางที่เคยสยบหลี่จิ้งจนต้องถอยไปได้ครั้งหนึ่ง

        เมื่อครู่เขาถูกหลินหยางด่าเสียจนแทบคลั่งและยิ่งรับไม่ได้กับคำถามที่มันถามเฉินเฉาเกอว่า ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า ด้วย

        เขาพลันชกหมัดออกไปจนเกิดเป็นลมพายุอันเกรี้ยวกราดสายหนึ่งซึ่งเป็นพลังที่มีลักษณะคล้ายกับของซ่างกวันหงถึงแม้มันจะไม่ได้มีรูปร่างเหมือนหัวกะโหลกอันน่าหวาดกลัวแต่ความรู้สึกชั่วร้ายที่พลังนี้ปล่อยออกมานั้นเหมือนกันจนเดาได้ไม่ยากว่าพลังของทั้งสองนั้นน่าจะมีที่มาแหล่งเดียวกัน

        แค่ท่าพิฆาตของซ่างกวันหงก็รับมือยากมากพออยู่แล้วคราวนี้ยังมีหมัดของหลินไป๋ชวนเข้ามาอีก ยิ่งรับมือยากเข้าไปใหญ่

        เหล่าขุนนางก่อนหน้านี้ยังรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้างนั้นก็ต้องกลับมาเป็นกังวลจนหัวใจเต้นแรงอีกครั้ง

        สื่อซือหมิงที่เป็นผู้นำเหล่าขุนนางข้าราชการช่วยกันส่งเสียงให้กำลังใจหลินหยางเหมือนเหล่าทหารองครักษ์นั้นพวกเขาพลันรู้สึกถึงความอันตรายที่หลินหยางกำลังเผชิญ จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเตือนว่า

        “ระวังตัวด้วยผู้อาวุโสหลิน...”

        เพียงแต่คราวนี้สื่อซือหมิงนั้นรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างก่อนนั่นก็คือเหล่าคนของตระกูลเวินที่ควรจะเป็นเป็นห่วงหลินหยางมากที่สุดนั้นพวกเขากลับไม่แสดงความเป็นห่วงออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

        เขาหันขวับไปมองก็พบว่านอกจากเวินติ่งเทียนแล้วเหล่าคนของตระกูลเวินทั้งหมดนั้นกลับทำแค่ยืนกุมมือสองข้างพร้อมกับมองไปทางหลินหยางด้วยสีหน้าเรียบเฉยเท่านั้น

        โดยเฉพาะสาวน้อยรูปงามผู้หนึ่งนั้นตอนนี้กำลังมองไปที่หลินหยางแววตาเป็นประกายราวกับว่านางกำลังมองดูเจ้าชายของตัวเองที่กำลังขี่ม้าขาวมาช่วยพวกนางอย่างงดงาม

        หมายความว่าอย่างไรกัน?

        ทำไมถึงยังนิ่งได้ขนาดนี้อยู่เล่า?

        ในขณะที่สื่อซือหมิงที่กำลังสงสัยอยู่นั้นท่าพิฆาตทั้งสองกระบวนท่าก็ได้พุ่งเข้ามาประชิดตัวหลินหยางแล้ว

        หั่วเอ๋อร์รีบบินถอยไปยังด้านหลังทันทีแต่มันไม่ได้บินหนีเพราะรู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด แต่มันบินไปพลางบ่นพึมพำไปพลางว่า “ไอ้เวรเอ๊ย คราวนี้ข้าคงรับมือไม่ไหวแล้ว ผลงานสำคัญคงจะโดนเจ้าหลินอี้น้อยแย่งไปหมดแน่ๆเลย...”

        ส่วนหลินหยางในตอนนี้พลันเปลี่ยนชุดเกราะของตัวเองกลายเป็นชุดเกราะสีเงินขาวทันที

        ชุดเกราะชุดนี้มีลักษณะคล้ายกับชุดเกราะวิญญาณทมิฬอยู่หลายส่วนแต่บริเวณส่วนข้อต่อเช่น เข่า ศอก เป็นต้นจะมีส่วนปลายแหลมที่ยื่นออกมาอย่างคมกริบ เป็นชุดเกราะออกศึกที่แค่ดูจากภายนอกก็รู้สึกว่ามันแข็งแกร่งมากแล้ว

        ชุดเกราะสีขาวนี้สร้างขึ้นมาจากส่วนผสมของวัตถุดิบระดับสี่ประมาณสิบชนิดภายนอกชุดเกราะมี “เส้นชีพจรราชัน” จำนวนมากพันกันยุ่งเหยิงเส้นชีพจรเหล่านี้จะทำหน้าที่ผสานพลังฟ้าดินที่แฝงอยู่ในวัตถุดิบแต่ละชิ้นให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างสมบูรณ์

        และนี่ก็คือชุดเกราะราชันเหล็กขาวที่หลินหยางใช้เวลาในการสร้างมันนานถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ

        เป็นสุดยอดผลงานที่ก้าวข้ามยุคสมัยนี้ไปแล้วโดยสมบูรณ์

        ในจังหวะที่หลินหยางกำลังเปลี่ยนชุดอยู่นั่นเองท่าพิฆาตของทั้งซ่างกวันหงและหลินไป๋ชวนก็มาถึงตัวเขาแล้ว

        บริเวณหน้ากากส่วนที่ปกปิดดวงตาที่แต่เดิมโปร่งใสก็พลันเปล่งแสงสีเหลืองออกมาผู้คนราวกับมองเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากนั่นกำลังแย้มยิ้มอย่างเย็นชา

        พลังฟ้าดินสีเหลืองเข้มเปล่งออกมาจากทั่วร่างของเขาจากนั้นมันก็แปรเปลี่ยนเป็นกำแพงอันแข็งแกร่งดุจผืนพสุธาแผ่นหนึ่งกั้นขวางการโจมตีเอาไว้

        พลังฟ้าดินธาตุพสุธา - ป้องกัน!

        หลินหยางประสานมือเป็นรูปกากบาทอยู่ตรงบริเวณอกจากนั้นก็ต้านรับการโจมตีนั่นเอาไว้โดยไร้ซึ่งความหวั่นเกรง

        ตึง!

        ไม่มีเสียงระเบิดดังโครมครามเกิดขึ้น

        ได้ยินแต่เพียงเสียงที่ดังขึ้นราวกับมีค้อนเหล็กสองอันทุบลงบนผืนแผ่นดินการโจมตีสุดน่ากลัวและทรงพลังทั้งสองพลันถูกพลังฟ้าดินธาตุพสุธาสลายทิ้งจนมลายหายไปสิ้น

        ตึกตึกตึก

        หลินหยางถูกผลักถอยหลังไปสามก้าวแล้วจึงทรงตัวได้

        นอกจากตระกูลเวินแล้ว คนอื่นๆ ทั้งหมดล้วนตกตะลึงจนเหวอไป

        โดยเฉพาะซ่างกวันหงและหลินไป๋ชวนที่กำลังมองดูหลินหยางด้วยสีหน้าอย่างกับคนเห็นผี

        อ...ไอ้หนูนี่... มันรับได้?

        ไม่ใช่แค่รับได้อย่างเดียวเท่านั้นแถมมันยังไร้ซึ่งบาดแผล อย่างมากสุดก็ถูกผลักถอยหลังไปสามก้าวเท่านั้น

        นั่นมันชุดเกราะบ้าอะไร!!!

        แต่หลินหยางไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตกใจเลยแม้แต่น้อยพลังฟ้าดินสีเหลืองที่ถูกสร้างเป็นกำแพงรอบตัวเขาค่อยๆ แตกสลายไปราวกับดินที่แห้งและแตกออกจากนั้นดวงตาทั้งสองของเขาพลันระเบิดแสงสีเพลิงออกมาอย่างรุนแรง

        พลังฟ้าดินธาตุอัคคี - โจมตี!!

        ถ้าหากซ่างกวันหงหยุดมาสังเกตชุดเกราะของหลินหยางดูดีๆละก็ มันต้องตกใจจนอ้าปากค้างแน่นอน

        เพราะนี่คือยุทธภัณฑ์ระดับวิถีราชันชิ้นแรกของทวีปชี่อู่ที่สามารถปล่อยพลังฟ้าดินออกมาได้สองธาตุพร้อมกันชุดเกราะที่หลินหยางใช้เวลาในการสร้างนานขนาดนั้นผลลัพธ์ที่ได้ก็คือสุดยอดผลงานที่ก้าวข้ามยุคสมัยไปแล้วอีกชิ้นหนึ่ง

        เพียงแต่ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ไม่มีใจจะไปสนใจเรื่องแบบนั้นแล้วได้ยินแต่เสียงระเบิดของเปลวเพลิงพุ่งขึ้นฟ้าอย่างมหาศาล

        หลินหยางพลันเปลี่ยนเป็นเทพอัคคีในเกราะเหล็กแทบจะทันทีประกายเพลิงศักดิ์สิทธิ์นั่นพุ่งทะยานสูงถึงสามเมตรกว่าแทบจะชนกับเพดานของพระตำหนักแห่งนี้แล้ว

        แม่เจ้า!

        แรงกดดันแบบนี้ทำเอาเหล่าคนของตระกูลซ่างกวันนั้นตกใจจนเผ่นหนีกันไปหมดแม้แต่คนของฝั่งชูอวิ๋นเองก็ยังหน้าถอดสี

        สื่อซือหมิงกล่าวออกมาว่า “ผู้อาวุโสหลินระวังอย่าไปเผาโดนเพดานนะ! นั่นน่ะเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษที่อดีตจักรพรรดิเคยหลงเหลือไว้ในอดีตเมื่อนานมากๆแล้ว!”

        ดูท่าทาง

        พวกเขาเหล่านี้ไม่ได้รู้สึกถึงอันตรายอะไรอีกแล้วอีกทั้งยังคิดจะเก็บรักษาวัตถุโบราณไว้อีก

        แต่ก็ไม่รู้ว่าหลินหยางได้ยินหรือเปล่าเห็นแต่เพียงเทพอัคคีผู้เกรี้ยวกราดนั่นกำลังบุกทะลวงไปเบื้องหน้าโดยทุกก้าวที่เขาเดินออกไปล้วนทิ้งรอยเท้าที่มีเปลวไฟลุกโชนเอาไว้ด้วยพลังไฟที่ระเบิดออกมานั่นราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุออกมาเข้าไปกดดันศัตรูตรงหน้าโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด

        หลินหยางในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้เพลงดาบเฟิ่งอู่หวังหลีอีกต่อไป

        แค่พลังฟ้าดินธาตุอัคคีของชุดเกราะวิญญาณเหล็กขาวเมื่อรวมเข้ากับวิชาร่างสถิตภูตอัคคีแล้วเขาแทบจะไร้ความหมาย พลังโจมตีที่ปล่อยออกมานั้นอยู่ที่ประมาณหนึ่งแสนกว่าชั่ง

        ซึ่งนั่นเป็นพลังของระดับเซียนเทียนขั้นท้ายแล้ว

        โอ้โห

        หลินหยางสะบัดดาบออก พลังฟ้าดินธาตุไฟก็เปล่งออกมาจากดาบเฟิ่งอู่จนมีเปลวเพลิงยื่นออกมายาวราวห้าเมตรกว่าจากนั้นก็ฟาดฟันใส่บนลำตัวของหลินไป๋ชวน

        ตูม

        เทพยุทธ์ที่เป็นดั่งตัวตนอันแข็งแกร่งเด็ดขาดของอาณาจักรชูอวิ๋น

        กลับถูกฟาดจนตัวม้วนคล้ายกิ้งกือ ดวงตาทั้งสองมันแทบจะกระเด็นออกมาจากนั้นก็กระอักเลือดขึ้นฟ้าไปร่างกายของเขาถูกซัดปลิวกระเด็นออกไปนอกพระราชวังทันทีราวกับว่าวที่สายป่านขาด

        ช่างเป็นยอดฝีมือที่น่าสงสารจริงๆใครจะคิดว่าเขาในวันนี้กลับต้องออกจากที่แห่งนี้ไปด้วยวิธีสุดอนาถแบบนี้...

        นอกจากนี้

        พลังดาบอันรุนแรงของหลินหยางนั้นยังก่อให้เกิดคลื่นลมแรงดุจพายุอันเกรี้ยวกราดพัดเอาเหล่านักฆ่าชุดดำที่ก่อนหน้านี้อุตส่าห์หนีรอดไปได้แล้วปลิวว่อนขึ้นฟ้าราวกับเศษผ้าถูกพัดกระเด็นออกไปจากพระตำหนักแห่งนี้

        ส่วนไอ้สวะจอมทรยศอย่างหวังหมิงชงที่ก่อนหน้านี้มีท่าทีโอหังอวดดีสุดขีดนั้น ตัวมันที่มีระดับพลังแค่ระดับชุ่ยถี่นั้นก็ถูกสายลมอันเกรี้ยวกราดนี้เป่าจนพุ่งไปกระแทกเข้ากับเสาค้ำต้นหนึ่ง

        ส่วนหัวถูกกระแทกจนกะโหลกแตก เลือดสดๆสาดกระเซ็นไปทั่ว ตายอนาถคาที่ในทันที

        หลังการโจมตีครั้งนี้จบลง

        เหล่าอำนาจมืดที่ทำตัวอำมหิตสุดแสนก็เหลือแค่สองพ่อลูกตระกูลซ่างกวันเฉินเฉาเกอ และผู้อาวุโสระดับอวิ้นหลิงของตระกูลซ่างกวันอีกหนึ่งคนเท่านั้น

        แต่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของการบุกโจมตีของหลินหยางเท่านั้น

        เอานี่ไปกิน!!

        หลังจากนั้นการโจมตีของหลินหยางก็ดุดันยิ่งกว่าเดิม

        แต่ละดาบที่ฟาดฟันออกไปนั้นหนักแน่นดุจขุนเขา ไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานได้เลย

        เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวพลังดาบสั่นสะเทือนผืนพสุธา ส่วนพื้นของพระตำหนักกว่าครึ่งถูกทำลายจนแหลกละเอียดทำเอาสื่อซือหมิงรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก

        “ไอ้หยานั่นมันพื้นที่สร้างขึ้นจากหยกเขียวอายุกว่าห้าร้อยปีเลยนะ...”

        ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าพวกซ่างกวันหงได้ยินคำพูดแบบนี้เข้าไปแล้วจะรู้สึกอย่างไรแต่ถึงอย่างไรพวกมันก็ไม่มีเวลามาสนใจอะไรแบบนี้อยู่แล้วในหัวพวกมันตอนนี้กำลังคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรถึงจะสามารถหนีเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของหลินหยางได้

        หลบเร็ว!!

        ทั้งสี่คนส่งเสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกกระโดดขึ้นฟ้าหลบการโจมตีสุดน่าสะพรึงกลัวของหลินหยางไปได้อีกครั้งหนึ่งอย่างเฉียดฉิว

        แต่หลินหยางนั้นกำลังรอพวกเขาอยู่นานแล้ว

        หนึ่งหมัด หนึ่งฝ่ามือ

        อัดกระแทกใส่บริเวณหน้าอกของซ่างกวันอวิ๋นและผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งเต็มๆโดยไม่พลาดเป้า ซัดเอาสองคนนั้นพุ่งทะยานออกไปนอกพระตำหนักอย่างรุนแรง

        ส่วนเฉินเฉาเกอนั้น บนตัวของไอ้สวะนี่บัดนี้มีพลังอันดำมืดสุดชั่วร้ายกำลังแผ่กระจายออกมาดูท่าทางมันเองก็ได้เรียนรู้วิชานอกรีตแบบเดียวกับของพวกหลินไป๋ชวนแล้วเหมือนกันทำให้พลังฝีมือของมันในตอนนี้เทียบเท่ากับระดับอวิ้นหลิงขั้นต้นแล้ว

        แต่นั่นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อย

        หลินหยางพลันเข้าไปทักทายเฉินเฉาเกอทีหนึ่ง

        รอยเท้าข้างหนึ่งของหลินหยางพลันถูกประทับลงบนใบหน้าของเฉินเฉาเกออย่างแนบสนิทโดยไม่มีบิดพลิ้วนอกจากจะสามารถเหยียบจนจมูกของไอ้ชั่วนี่จนแหลกละเอียดได้แล้วใบหน้าของมันก็ถูกเหยียบจนยุบลงไปด้วยเช่นกันเสียงกระดูกแหลกละเอียดนั่นดังลั่นไปทั่วทั้งพระตำหนัก

        กร๊อบ กร๊อบ

        เฉินเฉาเกอถูกถีบจนกระเด็นตามพวกพ้องของมันออกไปแล้ว