ผมกำลังจ้องมองกระดานดำด้วยความคิดว่า เมื่อไหลคาบนี้จะจบลงไมเคิลที่นั่งอยู่ข้างๆ พยามลืมตาเขาหยิกที่ขาของตัวเองเพื่อไม่ให้หลับในคาบนี้
เสียงอ๊อดของโรงเรียนดังขึ้น เราทั้งสองรีบลงมาจากห้องเรียนเพื่อเดินไปที่ตึกของนักเรียนมอสี่ วันนี้ไมเคิลได้นัดกลุ่มของน้องโยชิเพื่อไปห้างไปเลี้ยงไอศครีมสิ่งเงินที่เลี้ยงเป็เงินของผม
"นั้นไง กลุ่มเพื่อนน้อง"
ไมเคิลกวาดสายตาหาน้องโยชิ เพื่อนน้องโยชิที่ชื่อฝ่ายบอกกับไมเคิลว่าโยชิกำลังทำเวรห้องอยู่ให้รอก่อน หลังจากน้องโยชิทำเวรเสร็จแล้วลงมาเราทั้งสองกลุ่มก็ได้ขี่มอเตอร์ไซต์ไปที่ห้าง ระหว่างกินไอศครีมเราก็ได้นั่งคุยกันตามประสารุ่นพี่รุ่นน้อง ผมที่นั่งตรงข้ามกับน้องโยชิพยายามไม่มองกันเหมือนต่างคนต่างอายกันทั้งที่เราทั้งสองคุยกัน่เย็นทุกวัน หลังจากกินไอศครีมเรียบร้อยกลุ่มของน้องโยชิขอตัวไป ทำการบ้านที่บ้านฝ่ายกันเราทั้งสองกลุ่มเลยแยกย้าย ไมเคิลไปส่งผมที่บ้านลุงวิทย์ ผมเดินเข้าไปในบ้านลุง ลุงบอกว่าวันนี้จะไปส่งบ้าน ผมสงสัยในคำพูดลุงเลยถามลุงไปว่าวันนี้ไม่มีงานหรอ ลุงตอบเพียงสั้นๆว่า"อืม" ผมนั่งรถยนต์กับบ้านพร้อมลุงประวิทย์ที่เป็คนขับ ใน่นั้นเป็เวลาหนึ่งทุ่มครึ่งได้ รถยนต์ได้แล่นไปในตอนกลางคืน ทันใดนั้นเองก็มีร่างบ้างอย่างตกลงมาถึงพื้น เป็มนุษย์ที่ไร้ศีรษะ พร้อกับอะไรบางอย่างที่ลงมาตะปบ มันอ้าปากของมันที่กว้างพอๆกับลำตัวของร่างนั้นแล้วค่อยๆ ดูดเืจากคอที่ไร้ศีรษะในตอนที่มันเห็นแสงรถของลุงประวิทย์มันได้เดินมา ลุงยกเกียร์ถ่อยหลังเร่งสุด มันได้วิ่งตามมาเรื่อยๆ ลุงสบัดพวงมาลัยเปลี่ยนเกียร์ขับไปข้างหน้าแต่มันก็ไม่หยุดตามเราสองคน ลุงเร่งสุดเท่าที่จะเร่งได้มันบินมาขวางหน้ารถเรา ลุงยื่นหน้าไม้ให้ผมแล้วบอกลูกดอกอยู่หลังเบาะรถ ผมเอาตัวออกไปที่หน้าต่างรถ ง้างหน้าไม้ยิงแต่ไม่ถูกมัน ดอกที่สองไปถูกแขนของมันมันร้องออกมาด้วยความโกรธ ผมคิดว่าเราคงไปยั่วโมโหมันซะแล้ว พอขับมาถึงที่ๆ ผูคนอยู่กันเยอะ เ้าปีศาจบินหายไปในท้องฟ้า ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เราทั้งสองนั่งคิดสักพัก ลุงประวิทย์บอกเราจะกับไปบ้านของลุงโทรบอกให้แม่ของผมเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแล้วพักที่นี้
"มันคงจำกลิ่นของเรา แล้วคืนต่อไปคงมาหาเรา"
แม่มาตามที่ผมส่งโลเคชั่นให้ แม่คุยกับลุงประวิทย์สักพักแล้วบอกผมดูแลตัวเองดีๆ เช้าวันต่อมาผมนั่งรถเมย์ไปโรงเรียน เพราะบ้านของลุงประวิทย์อยู่ไกล้กับป้ายรถเมล์ ลุงบอกกับผมว่าระวังตัวถึงจะเป็ปีศาจแต่ก็สามารถจู้โจมตอนเช้าอย่างนี้ได้ พร้อมยื่นมีดสปาต้าให้ผม ผมเอามีดใส่กระเป๋านักเรียน แล้วเข้าเรียนความรู้สึกที่ผมพกอาวุธเข้าโรงเรียน ถ้าใครเห็นหรือครูคนใหนเห็นผมคงโดนเรียกผู้ปกครองหรือพักการเรียนแน่ ผมพยายามทำตัวปกติทั้งที่แอบระแวงอยู่เล็กน้อย วันนี้เป็เวรทำความสะอาดห้องของผม ผมให้ไมเคิลกับไปเลยไม่ต้องรอ แล้วเหมือนเพื่อนแกล้งมีผมคนเดียวทำความสะอาดห้องแล้ววันนี้เป็วันศุกร์ที่ทุกคนออกจากโรงเรียนไปั้แ่บ่ายสองแล้ว ผมที่มีชมรมห้องสมุดแล้วพึ่งเลิกตอนสี่โมงเย็นจึงทำความสะอาดห้องคนเดียวแล้วช้ากว้าห้องอื่นเลยเวลาไปถึงสี่โมงครึ่ง ผมออกมาจากห้องเรียน เห็นเงาบางอย่าง อยู่ทางซ้ายพอสังเกตุดีๆมันคือ คู่อริเ้าปีศาจเมื่อคืนที่ผมยืงลูกศรใส่มันมันวิ่งมา ผมที่ยื่นอยู่ตรงนั้นเลยวิ่งไปลงบันไดฝั่งตรงข้าม
เป็การวิ่งหนีที่ผมไม่รู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยเลย มันใช้สี่ขาของมันวิ่งตามแล้วกลงเล็บข่วนไปตามผนังห้องเรียน ผมตั้งสติแล้วคิดหากผมออกจากตึกเรียนจะเป็ที่กว้างแล้วเ้าปีศาจจะถนัดมากกว่าผมจึงหยิบโทรศัพทั้งที่กำลังวิ่งหนี โทรหาลุง
"ลุง มันอยู่ที่โรงเรียนตอนเย็น"
ลุงบอกผมกำลังไป ผมแค่ต้องถ่วงเวลาการมีขีวิตของผมให้นานที่สุดในตึกเรียนนี้ ผมถูกมันไล่ผมเข้าไปหลบที่ห้องเรียนใช้โต๊ะกั้นไว้ แล้วปีนออกหน้าต่างไปโผ่ลอีกห้องหนึ่ง ผมถูกมันไล่ั้แ่่ที่มีแสงอาทิตย์จนตอนนี้แสงอาทิตหมดแล้ว ผมคิดในใจที่โรงเรียนนี้ไม่มีคนได้ยินเสียงผมเลยหรอ ขณะที่คิดอยู่ผมก็สะดุดบันได เ้าปีศาจ ถึงตัวผม แต่โชคดีที่มีหน้าไม้ลูกหนึ่งปักที่หลังมัน ทำให้ผมวิ่งลงบันได ลุงประวิทย์มาถึงแล้วลุงคว้างมีมาให้ผมเ้าปีศาจะโลงมาจากตึก คราวนี้ถึงเวลาแก้มือ ลุงประวิทย์ยิงหน้าไม้ เ้าปีศาจหลบไปได้อย่างง่ายดาย ลุงมองมันแล้วพูดกับผม
"เดน ดูให้ดีนะวิธีล่าปีศาจ"
ผมจ้องเ้าปีศาจแล้วฟังลุงพูดไปด้วย ลุงได้คว้ากระเป๋าอีกใบเปิดออกมาเป็แก่นไม้สีแดง ลุงวิ่งไปเผชิญหน้ากับเ้าปีศาจที่สูงสองเมตร กงเล็บของเ้าปีศาจกวาดไปที่ร่างของลุง แต่ลุงก้มตัวหลบแล้วเอาแก่นไม้นั้นทิ่มไปที่หน้าอกของมัน มันขยับถอยหลัง ลุงะโเข้าหามันคราวนี้มันไม่สามารถถอยหลังได้อีก แก่นไม้สีแดงแทงเข้าไปในหน้าอกของเ้าปีศาจ เ้าปีศาจแน่นิ่งพร้อมหัวเราะออกมา ก่อนที่แก่นไม้จะงอกรากแล้วคลุมไปทั่วร่างของมันบีบตัวของมันจนแตกออกมา สิ่งที่เหลืออยู่คือ ต้นกล้าขนาดเล็กที่กำลังเกาะก้อนเนื้อ ลุงประวิทย์หยิบต้นกล้าขึ้นมาแล้วบอกกับผมอย่าไปโดนเ้าสิ่งนี้จิ้มหละ ในระหว่างที่เราคุยกันก็มีกลุ่มชายใส่สูธล้อมรอบเรา ลุงบอกอย่าใแล้วมีคนในกลุ่มนั้นแนะนำตัว
"สวัสดีครับ ผมสมิธ ผู้ว่าจ้างจาก สมาคมVชั้นสูง"
ผมงงกับคำว่า"V"มันคืออะไร สมิธเอากระเป๋าใบหนึ่งให้ลุง แล้วบอกกับลุงว่าหวังว่าจะเรียกใช้บริการได้อีกนะครับ สมิธยิ้มแล้วหายไปในความมืด
ผมและลุงเรากับไปที่บ้านของลุง ลุงยื่นเงินจำนวนปึกหนึ่งให้ผม ผมตาเบิกวาวแล้วถามลุงไปว่านี้มันเยอะมากเลยนะ
"นี้หละคือ ผมตอบแทนของนักล่าที่ไม่มีใครอยากถอนตัวออกจากมัน ถึงมันจะอันตรายแต่มันก็คุ้มค่า"
ผมฟังสิ่งที่ลุงพูดแล้วเงียบไป...
1K
