เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก หวางเจาหวาที่เพิ่งรู้สึกตัวทำได้เพียงวิ่งเอาตัวมาบังฮั่วเสี่ยวเหวินไว้พร้อมกับพูดเสียงเย็นว่า “ยังขายหน้าไม่พออีกหรือ? ต้องให้ทุกคนรู้เรื่องดีงามที่คุณทำหรือไร?”

        ชายในชุดเครื่องแบบอีกคนเข้ามาแย่งปืนล่าสัตว์ในจังหวะที่เขาไม่ทันระวังด้วยเช่นกัน เขายิ้มและบอกว่า “ก็แค่เด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว นายอย่าไปถือสาหาความเลย”

        “เด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว?” หยางเสวียเหวินคิดในใจว่านี่ไม่ใช่เด็กธรรมดา เขามองฮั่วเสี่ยวเหวินนิ่งๆ วางถุงในมือลงพื้นและพูดจาอวดดี “คอยดูเถอะ”

        ระหว่างทานมื้อเย็นทุกคนกินอาหารอย่างไม่สบอารมณ์นัก มีเพียงหยางซวี่ที่กินผัดมันฝรั่งเส้นคำโตโดยไม่รู้เรื่องอะไร เขาคอยพูดจายิ้มแย้มและคีบกับข้าวให้แต่ละคนไม่หยุด

        ฮั่วเสี่ยวเหวินทิ้งกับข้าวที่หยางซวี่คีบให้อย่างรังเกียจ เธอกินอย่างลวกๆ แล้วไปนอน

        “เสี่ยวเหวิน อย่าทำเช่นนี้” อาจเพราะกลัวสามีที่อยู่ห้องติดกันได้ยิน หวางเจาหวาเลยพูดเสียงเบามาก “ฉันรู้ว่าเธอโกรธเกลียดคุณอาหยาง แต่ทำเช่นนี้ไปก็ไม่มีผลดีต่อเธอ ถึงเวลาแล้วฉันเองก็อาจปกป้องเธอไม่ได้”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปทางอื่น หลบเลี่ยงไม่สบตากับหวางเจาหวา “ฉันเกลียดเขา”

        เด็กตัวแค่นี้ทำหน้าดื้อรั้น หวางเจาหวากุมมือเธอด้วยความสงสาร “เสี่ยวเหวิน น้าหวังดีกับเธอนะ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ตอบ ถอดเสื้อผ้าแล้วเข้านอน

        เธอถูกปลุกด้วยเสียงพูดคุยกันด้านนอก อาจเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ วันต่อมาจึงนอนยาวจนถึงเวลาอาหาร

        “ซวี่เอ๋อร์ พวกเราไปกินถังหูลู่กันดีไหม?” หยางเสวียเหวินยืนอยู่หน้าประตู มองหยางซวี่ที่สูงเพียงครึ่งหนึ่งของตัวเองด้วยความรัก

        “ดีครับ” ไม่รู้ว่าหยางซวี่ชอบกินถังหูลู่จริงหรือเปล่า เห็นเพียงเขาปรบมือร้องว่าดี

        “อากาศหนาว อย่าพาลูกเล่นนานเกินไป” หวางเจาหวากำชับ เห็นฮั่วเสี่ยวเหวินเดินเกียจคร้านออกมาก็บอกให้ล้างหน้าเตรียมกินข้าวด้วยรอยยิ้ม

        ‘เธอไม่โกรธฉันสักนิดเลยหรือ?’ ฮั่วเสี่ยวเหวินสงสัย ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็เลิกคิด เธอพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้องครัว

        อากาศหนาวมากขึ้นทุกวันแต่กลับไม่มีหิมะตก ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย พอไม่มีหยางซวี่ตามติด เธอก็รู้สึกสบายแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

        “เสี่ยวเหวิน”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปมองแต่ไม่เจออะไรทั้งนั้น จังหวะที่กำลังจะเดินจากไปเพราะคิดว่าหูฝาด เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        เมื่อหันมองไปทางที่มาของเสียง เธอพบว่าเป็นจางเจียหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง คอยมองไปรอบๆ ไม่หยุด

        “พี่เจียหมิง” ฮั่วเสี่ยวเหวินวิ่งเข้าไปหา จางเจียหมิงทำเสียงชู่ว์ บอกให้เธอเบาเสียงลง

        ฮั่วเสี่ยวเหวินมองไปรอบๆ ตามเขา ซึ่งไม่มีอะไรทั้งนั้น เขากำลังกังวลอะไร? ทำอย่างกับว่ากำลังลักลอบพบชู้

        “เสี่ยวเหวิน พวกเรากลับบ้านกันเถอะนะ?” จางเจียหมิงจ้องฮั่วเสี่ยวเหวิน สุดท้ายแล้วเขาก็แยกจากกับเธอไม่ได้ มิเช่นนั้นคงไม่มาหาทุกวันเช่นนี้

        ฮั่วเสี่ยวเหวินคิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดแบบนี้ เธอรีบหาข้ออ้าง “ฉันรับปากคุณน้าหวางไว้แล้ว…ต้องดูแลหยางซวี่”

        “เธอทำไปเพื่อช่วยพี่ใช่หรือไม่?” จางเจียหมิงเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาพูดเองเออเอง “พี่ก็สงสัยอยู่ว่าเหตุใดอยู่ดีๆ ตำรวจนายนั้นก็ปล่อยตัว ทั้งยังมีน้ำใจจะช่วยส่งกลับบ้านที่แท้เขาก็อยากได้ตัวเธอ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินตกใจผงะ เขารู้ได้อย่างไร?

        คงเป็นการคาดเดาของเขาแน่ๆ การไม่มีครอบครัวตั้งแต่เด็กทำให้เขาต้องโตไวกว่าเด็กคนอื่น

        “เรื่องราวไม่ได้เป็นเช่นที่พี่คิด ไว้วันหน้ามีโอกาสจะอธิบายให้ฟัง”

        วันหน้าเขาน่าจะแต่งงานแล้วกระมัง หรือไม่เธอก็หนีไปแล้ว

        “ฉันจะฟังตอนนี้” จางเจียหมิงยืนยัน เขาดื้อรั้นกว่าเธอเสียอีก

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรกับเขาไปก็เปล่าประโยชน์ เธอจึงตัดสินใจตะคอกใส่ “พี่ไปเถอะ”

        ไม่มีการร้องไห้โวยวายแบบที่เธอคิดไว้ จางเจียหมิงยอมไปแต่โดยดี ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

        แค่นี้ก็ยอมปล่อยแล้วหรือ?

        หัวใจของฮั่วเสี่ยวเหวินปวดแปลบๆ หากไม่ใช่เพราะจางเจียหมิงมีแต่แก้ปัญหาด้วยการใช้กำลัง บางทีการพูดความจริงกับเขาอาจช่วยแก้ปัญหาได้

        เป็นเวลาหลายวันที่ฮั่วเสี่ยวเหวินเห็นจางเจียหมิงมาแอบมองดูตัวเธอจากไกลๆ เธอไม่ชอบใจนัก เขาทำตัวลับๆ ล่อๆ ราวกับว่าการพบเธอเป็นเรื่องน่าขายหน้า

        หยางเสวียเหวินไม่ชอบฮั่วเสี่ยวเหวินมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเกือบลงมืออยู่หลายต่อหลายครั้ง ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สาเหตุเป็นอย่างดี เพราะเมื่อใดที่หยางเสวียเหวินเล่าเรื่องระหว่างทานข้าวว่าได้ผลประโยชน์อะไรมาบ้างด้วยความภูมิใจ เธอจะคอยพูดถากถางทุกครั้ง

        ฮั่วเสี่ยวเหวินได้คืบจะเอาศอก ในที่สุดหวางเจาหวาก็ทนไม่ไหว ค่อยๆ เลิกช่วยเหลือเธอไปเอง

        ในวันนี้ฮั่วเสี่ยวเหวินทำเรื่องใหญ่ เธอแอบไปบ้านของสวีเถียนโดยใช้การเล่นซ่อนแอบกับหยางซวี่เป็นข้ออ้าง

        บ้านของสวีเถียนอยู่ห่างออกไปสองหมู่บ้าน เธอถามทางจนเจอบ้านของสวีเถียน และกว่าจะกลับถึงบ้านหยาง ฟ้าก็มืดเสียแล้ว

        “ทำไมกลับมาคนเดียว ซวี่เอ๋อร์ล่ะ?” หวางเจาหวาทิ้งฟืนลงพื้น เธอรู้สึกแปลกใจ ปกติสองคนนี้ตัวติดกันไม่ใช่หรือ?

        ‘แย่ล่ะ หยางซวี่’ ฮั่วเสี่ยวเหวินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทิ้งหยางซวี่ไว้ เขารู้จักแค่การกินนอน คงไม่เกิดอะไรขึ้นกระมัง?

        “ตอนเที่ยงฉันไปเข้าห้องน้ำ บอกให้เขารอ แต่พอออกมาก็ไม่เจอแล้ว” ท่ามกลางความลนลานเธอโกหกคำโตออกไป

        “ไม่ต้องกังวล ซวี่เอ๋อร์คงไปไม่ไกล” หวางเจาหวาแสร้งทำเป็นปลอบอย่างใจเย็นทว่าเสียงของเธอกลับกำลังสั่น

        พวกเขาออกตามหาในที่ที่เป็นไปได้ทั้งหมด แต่ไม่พบร่องรอยของหยางซวี่เลยแม้แต่น้อย

        “แกตายหรือไร? คนหายไปทั้งคนแต่ไม่รู้เรื่อง” ยังไม่ทันฟังหวางเจาหวาพูดจบ แม่ของหยางเสวียเหวินก็อ้าปากด่าแล้ว

        “แม่ ตามหาซวี่เอ๋อร์ก่อนเถอะค่ะ” หวางเจาหวารู้นิสัยของแม่สามีดี นางรีบเบี่ยงเบนความสนใจ

        เวลานี้แล้วยังจะมีอารมณ์มาทะเลาะอยู่อีก ฮั่วเสี่ยวเหวินเบะปาก ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ

        หวางเจาหวาไม่กล้าชักช้า รีบเรียกทุกคนในหมู่บ้านที่พอจะเรียกได้ให้ช่วยตามหา คนจำนวนยี่สิบสามสิบคนแทบจะพลิกหมู่บ้านหา ในที่สุดก็พบหยางซวี่ที่ใต้หน้าผาแห่งหนึ่ง

        เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุหวางเจาหวาสลัดหน้ากากทั้งหมดออก เธอร้องไห้โหยหวน ปลอบอย่างไรก็ปลอบไม่อยู่

        ใครเข้ามาแสดงความเสียใจจะถูกไล่ด้วยการด่าและทุบตีหมด

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่เคยเห็นหวางเจาหวาเป็นเช่นนี้มาก่อน หล่อนเหมือนหมาป่าที่บาดเจ็บ ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

        ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ ชาวบ้านเริ่มหมดความอดทนและแยกย้ายกันกลับไป

        พ่อของหยางเสวียเหวินเห็นฮั่วเสี่ยวเหวินยืนน้ำตาไหลก็ถอนหายใจ จากนั้นจึงพาภรรยากลับไป เดี๋ยวพวกเขาต้องไปขอบคุณคนที่ช่วยมาตามหาหยางซวี่อีก

        หวางเจาหวาอุ้มลูกชายด้วยความระมัดระวัง ขณะที่กำลังเดินผ่านฮั่วเสี่ยวเหวิน หล่อนเห็นน้ำตาอันจอมปลอมของฮั่วเสี่ยวเหวินที่ไหลรินออกมาก็พูดขึ้นว่า “เธอคงพอใจแล้วสินะ!”