ตอนที่ 1 ห้วงคืนสู่บ้านอีกครั้ง
สวัสดีชาวมนุษย์กึ่งเทพทั้งหลาย โอ้~ คุณคงคิดว่ากำลังจะฟังเื่ของใครอยู่สินะเื่นี้เกี่ยวกับสายเืของโพไซดอนคนหนึ่ง ได้ยินแบบนี้ชักอยากฟังแล้วสินะงั้นมาเื่จากในวันครบรอบอายุ 6 ขวบของเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีนามว่าโพรทาเลีย แจ็กสัน ในวันนั้นตกเย็นครอบครัวของเธอจะต้องพาเธอและพี่น้องไปทานไอศกรีมแบบนี้ ทุกวันเกิดของลูกทุกคนแล้วร้านที่ต้องไปเป็ร้านเดิมที่แถวๆ แมนฮัตตันในขณะที่พวกเขานั้นใกล้มาถึงร้านไอศกรีมนั้นโพรทาเลียเกิดหันไปสนใจหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่ในร้านหนังสือข้างๆร้านไอศกรีมที่จะไป เธอดูสนใจหนังสือเล่มนั้นมากๆจนไม่ได้มองเลยว่าครอบครัวนั้นเดินเข้าไปในร้านไอศกรีมแล้วพอเธอจะเรียกพ่อแม่แต่ไม่มีใครตอบกลับ เธอหันไปมองว่าทำไมไม่มีคนตอบเธอเลยสักคนทำให้เธอชะงักกับภาพตรงหน้าที่มีเด็กหญิงผมดำ ดวงตาสีเขียวและเสื้อผ้าที่เหมือนเธอไม่ใช่แค่เหมือนนั้นมันตัวเธอเลยต่างหาก โพรทาเลียอ้ำอึ้งไปสักพักเธอกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่มีอะไรบางอย่างคลุมตัวเธอไว้ตัวเธอกลิ้งอยู่ในบางสิ่งที่คล้ายถุงผ้าพอได้สติก็ได้กลิ่นเหม็นอับจนทำให้เธอสลบไปเหมือนโดนยาสลบถูกใส่ไว้ในถุง
ระยะเวลาผ่านไปโพรทาเลียค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นหลังจากมีเม็ดฝนตกลงมาใส่ตัวเธอจนเธอเปียกโชก เธอพยายามลุกขึ้นมาอย่างสงสัยว่าเธออยู่ที่ไหนเธอมองซ้ายมองขวา เธออยู่ลานกว้างที่เป็วงกลมพอมองสถานที่ตรงหน้าก็ทำให้เธออึ้งอย่างตะลึงมันคือปราสาทที่มีโทนสีที่ดำมืดและขนาดปราสาทที่ใหญ่มากๆเธอมองด้วยสายตาอันหวาดกลัวกับสถานที่ที่ไม่น่าอยู่แบบนี้แต่เธอก็ยังสงสัยว่าตนเองอยู่ที่ไหนระหว่างที่สนใจสถานที่ตรงหน้าก็มีเสียงฝีเท้ากำลังเดินมาจากด้านหน้าโพรทาเลียมองไปข้างหน้าเห็นบุคคลน่าสงสัยกำลังเดินตรงมาหาเธอ
“กลิ่นอายที่น่ารังเกียจนี้...”
พอมองเห็นบุคคลน่าสงสัยประชิดใกล้เธอเขาดูเป็ชายวัย 30 ปี ใส่ชุดเสื้อโค้ตหนังยาวถึงเท้า เสื้อผ้าที่ดูสบาย กางเกงขายาวทุกชิ้นของเสื้อผ้าเป็สีดำหมด โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยแต่เธอััได้ถึงความน่ากลัวจากตัวอีกฝ่ายและยิ่งเธอรู้สึกไม่ไว้ใจว่าอีกฝ่ายนั้นจะมาช่วยเธอหรือจะมาทำร้ายเธอกันแน่
“คุณ...เป็ใครคะ...”
“ใครนะเหรอ!?” ชายคนนั้นพูดก่อนจะยิ้มมุมปากออกมา“ข้ามีนามว่า แซเทิร์น เป็คนจะฆ่าเ้าไงล่ะ!!”
พอชายตรงหน้าพูดแบบนั้นสัญชาตญาณของโพรทาเลียเหมือนบอกให้หนี ตอนนั้นเธอรีบลุกขึ้นหนีทันที แต่ชายคนนั้นมองอย่างชอบใจที่เธอหนีเพราะเขาจะได้ล่าเธอแบบซาดิสม์ เขาพุ่งตรงมาหาเธอแล้วทำร้ายเธอจนาเ็สาหัสในหัวเธอตอนนั้นมีแต่ใบหน้าพ่อแม่ที่เธออยากให้ช่วยอย่างเดียวก่อนที่ภาพนั้นจะตัดไปชั่วขณะเมื่อลืมตาตื่นขึ้นเธอเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนตักของใครบางคน เมื่อมองไปด้านข้างเธอเห็นแซเทิร์นยืนอย่างสะบักสะบอมเพราะได้รับาเ็จนร่างกายเขาหายไปครึ่งหนึ่งทำให้โพรทาเลียรู้สึกหวาดกลัวและกระอักกระอ่วนท้องไปหมดมือหนึ่งมาััใบหน้าของเธอให้หันมามองเธอเห็นหญิงสาวที่มีผมสีน้ำเงินยิ้มให้เธอ
“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว...ข้ามาช่วยแล้วนะ...ข้าอยู่ข้างๆเ้าแล้วนะ”
พอโพรทาเลียมองอีกฝ่ายอย่างชัดๆหญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าอันงดงาม ผมยาวสีฟ้าและดวงตาสีฟ้าเหมือนท้องฟ้ายามสดใสเมื่อมองรวมๆ อีกฝ่ายช่างสวยและงดงามมากๆและเสียงอันไพเราะนั้นนช่างอบอุ่นจนโพรทาเลียรู้สึกสบายใจจนน้ำตากำลังไหลออกมา
“ขอบคุณ...ขอบคุณที่มาช่วยหนู...”
พอสิ้นเสียงของโพรทาเลียเธอก็สลบไปทันทีเื่วันนั้นหลายอย่างเป็ปริศนาในชีวิตของโพรทาเลียไปนานมากเธออยากถามกับหญิงสาวคนนั้นมาตลอดแต่หญิงสาวผมสีฟ้านั้นไม่เคยบอกโพรทาเลียเลยว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น เหมือนถ้าบอกเธอเหตุการณ์ครั้งนั้นอาจจะกลับมาเล่นงานตัวโพรทาเลียอีกก็ได้แต่การได้รับความช่วยเหลือในวันนั้นทำให้เธอรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็เทพีที่ตกที่นั่งลำบากเหมือนเธอ
หญิงสาวผมสีฟ้ามีนามว่า เทพีอลิซ่าเบ็ธ โพรทาเลียได้เจอเธออีกครั้งหลังจากที่จบเหตุการณ์นั้นเธอถูกพามาพักที่ห้องห้องหนึ่งในปราสาทระหว่างได้รับการรักษาเธอสงสัยว่าอีกฝ่ายมีชีวิตยังไงในเกาะนี้เทพีจึงเล่าเื่ของเธอให้โพรทาเลียฟังว่าตนเองนั้นอยู่มานานหลายพันปีหลังจากแซเทิร์นจับตัวเธอมาขังที่นี้เมื่อได้ยินเื่ราวทั้งหมดเธอรู้สึกเศร้าและเหงาแทนอีกฝ่ายที่อยู่ที่นี้โดยไม่มีคนมาช่วยหรือรับรู้ว่าเธออยู่ที่นี้โพรทาเลียคิดบางอย่างจนถามอีกฝ่ายว่าทำไมเธอต้องโดนจับตัวมาที่นี้กัน
“ทำไมเขาถึงจับตัวหนูมากัน?”
เทพีมองเด็กน้อยอย่างเศร้าใจเธอถอนหายใจออกมาพร้อมกับยกมือลูบหัวเด็กน้อย “ที่ข้าฟังมานะ...เขาบอกว่าความผิดอยู่ที่พ่อแม่เ้าที่ยุ่งกับแผนร้ายของเขา”
“ห๊า?”
ตอนนั้นโพรทาเลียไม่เข้าใจเลยว่าพ่อแม่เธอทำผิดอะไรต่อชายที่มีชื่อว่าแซเทิร์นกันจนเธอได้รับรู้ว่าพ่อแม่นั้นเคยทำอะไรต่อชายคนนั้นจนโพรทาเลียงงว่าตนเองผิดอะไรที่ต้องจะมาแบกรับสิ่งที่พ่อแม่กระทำกับชายคนนั้นแล้วเธอจะต้องทนอยู่ในสถานที่แบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน
วันเวลาผ่านไปไวอย่างกับโกหก เวลาผ่านมานานถึง 8 กว่าปีโพรทาเลียมีอายุได้ 15 ปี สภาพร่างกายเธอเปลี่ยนไปเยอะมีรอยแผลตามร่างกาย ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อขึ้นเล็กน้อยเหมือนคนออกกำลังกายมาตลอดแต่การที่มีกล้ามเนื้อขึ้นแบบนี้ สำหรับเธอนั้นน่าจะเรียกออกกำลังกายโดยการหนีจากการฝึกและการต่อสู้ในลานประลองที่แซเทิร์นจัดขึ้น เขาอยากเห็นเธอตายไวๆแต่มีบางอย่างทำให้เธอไม่ตายเหมือนคนปกติ นั้นเลยทำให้แซเทิร์นไม่พอใจเป็อย่างมาก
แต่ก็ถึงเวลาที่โพรทาเลียรอคอยมาตลอดเวลาที่จะได้หนีออกจากเกาะบ้าๆ นี้ เธอใช้เวลาถึง 8 ปี ที่วางแผนจะออกไปจากเกาะบ้าๆแต่แผนที่เธอคิดหลายๆ แผนมันล้มไม่เป็ท่ามาตลอด ตอนเธอมาอยู่ที่นี้ครั้งแรกเธอเอาแต่คิดว่าต้องมีสิ่งหนึ่งที่จะพาเธอและคนอื่นๆ ออกไปจากที่นี้ได้มันต้องเป็ยานพาหนะที่ใหญ่มากๆ อย่างเช่นเรือลำใหญ่ที่บรรจุคนได้มากกว่า 20คน แต่จะมีสักลำไหมที่จะเข้ามาในเขตเกาะนี้บ้างไหมโพรทาเลียอยากให้มีเรือสักลำเข้ามาเธอจึงชอบไปที่ชายหาดเพื่อมองหาเรือสักลำที่จะหลุดเข้ามาในเขตเกาะนี้แต่ก็ไม่มีเลยและยิ่งข้างนอกนั้นก็เห็นแต่เรือลำเล็กๆผ่านเกาะไปอย่างไม่รู้เลยว่ามีเกาะนี้ เธอไม่เคยเห็นเรือลำใหญ่โผล่มาแถวที่เธออยู่เลยที่โผล่ๆ มาก็เป็เรือลำใหญ่จริงแต่มันใหญ่เกินกว่าที่พวกเธอจะขึ้นไปได้ทำให้โพรทาเลียท้อขึ้นทุกวัน
จนกระทั่ง 2 ปีผ่านไปตอนนั้นโพรทาเลียอายุแค่ 9 ขวบแซเทิร์นจัดการทดสอบโพรทาเลียโดยต่อสู้กับั์ไซคลอปส์ที่ตามล่าเธอพวกปีศาจไม่ยอมอ่อนข้อให้เธอเลยสักครั้ง เธอวิ่งหนีไปเรื่อยๆพวกั์สะบัดมือจะโจมตีใส่เธอ เธอก็หลบทันจนมือพวกมันกระแทกต้นไม้จนแตกละเอียดโพรทาเลียไม่ชอบใจที่พวกนั้นทำร้ายต้นไม้พวกนั้นเลยจริงๆเธอเริ่มเพิ่มความเร็วในการวิ่งมากขึ้น จนเธอหนีไปไกลกว่าพวกมันจนเท้าที่กำลังวิ่งเท้าพลาดจนตกไปในหลุมบางอย่างแล้วทำให้เธอตกลงไปสู่ด้านล่างที่ไม่รู้จัก
“อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย!!”
โพรทาเลียตกลงด้านล่างที่เหมือนกับเหวตัวเธอตกโดนโค่นหินจนร่างกายได้รับาเ็แล้วก็สลบไปในทันทีเวลาผ่านไปนานจนถึงเช้าวันถัดไป โพรทาเลียค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เธอรู้สึกตัวแต่ทั่วทั้งร่างกายรู้สึกช้าไปหมดเธอค่อยๆ พยุงตัวเองแล้วมองสภาพแวดล้อมรอบๆว่าตนเองอยู่ที่ไหนแต่ที่เห็นมีแต่หินและกำแพงหิน ทำให้เธอรู้สึกว่าที่นี่คล้ายๆกับบางอย่าง
“ถ้ำเหรอ?” โพรทาเลียเริ่มขยับตัวเธอก็รู้สึกเจ็บที่หัวไหล่ด้านซ้ายขึ้นมา“อึ้ก!!”
โพรทาเลียจ้องที่ไหล่ที่อยู่ในตำแหน่งผิดรูปเธอรู้ว่ามันไม่ได้เจ็บธรรมดามันโคตรเจ็บเลยต่างหากเนื่องจากมันหลุดออกจากจุดที่ควรอยู่ เธอหายใจเข้าออกเร็วๆแล้วจับไหล่ดันกลับเข้าที่ในทันที
“อ๊ากกกกกกกกก!!”
พอไหล่เข้าที่แล้วโพรทาเลียก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนความรู้สึกตอนนี้ร่างกายของเธอเหมือนโดนใครเอาไม้มาทิ่มตามร่างกายจนทำให้เ็ปถึงที่สุดเธอเดินอย่างยากลำบากมาก เพราะรอบๆ มองไม่เห็นเส้นทางเลยทำให้ต้องใช้มือคลำกำแพงถ้ำไปเรื่อยๆ จนเธอเริ่มมาถึงปากทางที่มีแสงสว่างขึ้นเมื่อเห็นแบบนั้นเธอรีบเดินตรงไป ก็ได้เจอกับพื้นที่ที่ไม่เคยเห็นภาพตรงหน้านั้นอยู่แถวๆ ปากถ้ำที่เป็ูเาที่โดนห้ามไม่ให้มาตอนนี้เธอเห็นปราสาทอยู่ไกลตามากๆ
“ที่นี่มัน...ไกลพอตัวเลยนะ...เดินก็ลำบากอยู่แล้ว...คงไปถึงยากแน่ๆ”
โพรทาเลียจ้องมองรอบๆว่าจะมีอะไรช่วยเธอในการเดินไป แต่แล้วจู่ๆ ก็มีกระแสลมพักออกมาจากข้างในถ้ำโดนตัวของเธอโพรทาเลียจ้องมองอย่างสงสัยว่ามีลมด้วยเหรอโดยที่ตัวเองนั้นเดินมาตั้งนานไม่มีลมเลยเมื่อลมพัดมาอีกก็มีกลิ่นที่คุ้นเคยพัดกระทบจมูกของเธอ
“นี่มัน...กลิ่นทะเล!!”
กลิ่นนั้นยิ่งกระทบจมูกมากขึ้นทำให้เธอต้องเดินเข้าไปตรวจสอบว่ากลิ่นนี้ออกมาจากถ้ำนี้ได้ไงระหว่างเดินเข้าไปนั้นเธอก็เจอไม้แปลกๆที่มีผ้าพันไว้เธอเลยจุดมันด้วยหินกระทบมันจนเกิดไฟพอได้ไฟนำทางแล้วเธอก็เดินเข้าไปต่อโดยไม่สนใจร่างกายที่เ็ปอยู่เลยเสียงของทะเลที่กำลังเคลื่อนตัวซัดยิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้น จนโพรทาเลียเดินมาถึงทางเข้าหนึ่งพอเธอเดินเข้าไปสายตาของเธอก็จับจ้องกับสิ่งของที่ใหญ่มากๆ จนเธอไม่คาดคิดว่าจะเจอ
“นี่มัน...เรือสำเภา...ใหญ่เป็บ้า...”
ตรงหน้าของเด็กน้อยคือ เรือสำเภาขนาดใหญ่คล้ายๆ เรือโจรสลัดไม่มีผิด โพรทาเลียลองเดินดูรอบเรือที่มีสภาพแย่เอาการมากๆจนเธอรู้สึกแย่เลยที่เรือลำนี้ไม่ได้รับการดูแลเลยทำให้มันพังเมื่ออยู่ในสภาพที่อับชื้นแบบนี้ เมื่อลองแตะที่ตัวเรือนี้เธอเหมือนััได้ถึงเสียงร้องไห้ของเรือลำใหญ่นี้โพรทาเลียเงยหน้ามองเรือลำนี้พร้อมกับทำสีหน้าฮึดสู้อีกครั้ง
“ไม่ต้องกลัวนะ...ข้าจะซ่อมเ้าเอง!”
หลายปีที่โพรทาเลียซ่อมเ้าเรือลำใหญ่ให้กลับมาสภาพดีเหมือนเดิมการทำแบบนี้ได้เธอก็ต้องทำให้แซเทิร์น เ้าลูกชายอย่างวากาเน็ท และลูกสมุนตัวอื่นๆไว้ใจเธอและไม่สนใจว่าเธอจะออกจากปราสาทไปไหนเพราะยังไงเธอก็ไม่สามารถออกจากเกาะนี้ไปได้ในสายตาของพวกมัน แต่หารู้ไหมว่าตลอดหลายปีโพรทาเลียคิดแผนที่จะทำให้พวกมันไม่สามารถขยับตัวได้ยาวนานเป็วันเมื่อเธออายุ 13 ปี เธอคิดค้นยาตัวหนึ่งขึ้นมาได้ มันคือยานอนหลับชนิดรุนแรงสำหรับเทพและพวกปีศาจมันทำมาจากสมุนไพรหลายตัวที่โพรทาเลียเจอบนเกาะนี้ แล้วเธอก็นำวัตถุดิบต่างๆนั้นสร้างเป็ยานอนหลับนี้ขึ้นมาเพื่อจัดการกับพวกมันทั้งหมด
แต่แล้วโอกาสนั้นก็มาถึงจนได้เมื่อโพรทาเลียอายุ 15 ปี อีกไม่นานเธอก็อายุจะ 16 แต่เวลานี้เป็่เวลาที่เธอรอคอยมานานแสนนานเธอค่อยอยู่แต่ในเงามืดมานาน ถึงเวลาที่เธอจะได้ออกสู่โลกกว้างที่เธอเคยอยู่ เหตุการณ์มากมายที่เธออยู่บนเกาะนี้เธอมีแต่ต้องสู้ ฟังคำสั่งของเทพเฮงซวยแต่การทำตามที่เขา้าก็ทำให้เขาไว้ใจเธอมากขึ้นจนเธอเรียกเขาว่าพ่อนั้นก็ยิ่งทำให้เขาไว้ใจจนเกินไปโดยไม่คิดว่าเธอจะทรยศเขาไหมแต่ก็มีอีกสิ่งที่ทำให้โพรทาเลียไม่ชอบใจคือลูกชายของแซเทิร์น ที่จ้องมองเธอตลอดเวลาเมื่อเธอโตขึ้นจนเป็สาวเขาไว้ให้เธอเป็หญิงของเขา นั้นก็ทำให้แผนของเธอเข้าล็อกมากขึ้นการที่ต้องมาคิดว่าสองคนนั้นเป็ครอบครัวมันไม่เคยมีอยู่ในหัวของเธอเลยสักครั้งพวกนั้นทำให้เธอต้องทนทุกข์อยู่ในสถานที่เน่าๆ แบบนี้มานานเกือบ 9 ปี เธอจะไม่มีวันให้อภัยพวกมัน ตลอดหลายปีที่เธอเล่นตามน้ำกับพวกมันมาตลอด
จนกระทั่งแผนการของโพรทาเลียกำลังจะเริ่มขึ้นในเย็นวันนี้แต่ละคนทำตามหน้าที่ที่โพรทาเลียกำหนดไว้ให้กันโพรทาเลียแต่งกายให้งดงามเนื่องจากวากาเน็ทเรียกให้เธอไปหาเธอเดินไปถึงห้องของอีกฝ่ายเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เจออีกฝ่ายอยู่บนเตียงนอนในใจของโพรทาเลียคิดอย่างเดียวว่ามันช่างหวานหมูเกินไปจริงๆถ้าไม่คิดว่าอีกฝ่ายช่างมีแต่กล้ามไม่มีสมองเลยจริงๆ เธอยิ้มแล้วค่อยๆไปหาอีกฝ่ายกำลังนอนอยู่บนเตียงพอเธอเดินมาอยู่ข้างเตียงอีกฝ่ายก็ดึงตัวเธอนอนลงกับเตียง แล้วไซร้ซอกคอของเธอเพื่อเร้าอารมณ์แต่แล้วเขาก็รู้สึกแปลกๆ ข้างในร่างกายของเขา เขาเขยิบร่างกายออกแล้วมองอีกฝ่าย
“นี่เ้า...ทำอะไร...” เขาเริ่มรู้สึกดวงตากำลังเบลอไปหมด
“ทำให้เ้าไม่มาทำแผนข้าพังยังไง!วากาเน็ท” น้ำเสียงของโพรทาเลีย ช่างเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง
วากาเน็ทกำลังจะล้มลงมาที่เธอเธอใช้นิ้วดันหัวอีกฝ่ายแล้วค่อยๆลุกตัวเองออกจากเตียงแล้วค่อยปล่อยให้อีกฝ่ายสลบลงไปกับเตียงแผนของเธอได้ผลหลังจากที่วากาเน็ทเล่นร่างกายของเธอยานอนหลับที่เธอทาไว้ในร่างกายก็เข้าสู่ร่างกายอีกฝ่ายจนหลับไป โพรทาเลียเข้าใกล้อีกฝ่ายก่อนจะกระซิบข้างๆหู
“หลับให้สบายล่ะ เ้างั่ง!!”
โพรทาเลียออกจากห้องนั้นไปอย่างเงียบๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วล็อกห้องไว้ไม่ให้ใครเข้าไปวุ่นวายในห้องนั้นเธอกลับที่ห้องไปเพื่อล้างยานอนหลับออกจากร่างกายจนหมดทำธุระอะไรเสร็จเธอก็ตรงไปที่ห้องครัว เพื่อทำแผนที่สองให้จบ นั้นก็คือแผนอาหารเย็นกู๊ดไนท์ เทพีอลิซ่าเบ็ธกับคนอื่นๆกำลังทำอาหารที่แสนอร่อยจนกระทั่งทำจนเสร็จ โพรทาเลียก็เทยาลงไปในอาหารทุกอย่างปีศาจตนอื่นๆ ก็นำอาหารไปให้เหล่าปีศาจตนอื่นที่อยู่ฝ่ายแซเทิร์นส่วนโพรทาเลียและเทพีก็จัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างดีแซเทิร์นก็ได้มาเตรียมตัวรับประทานอาหาร ทั้งสองเสิร์ฟอาหารให้แก่แซเทิร์นแล้วก็ตนเองกันพวกเขานั่งทานอาหารกันอยู่ระยะหนึ่งจนแซเทิร์นมีอาการเหมือนคนกำลังจะง่วงนอน เขารู้สึกว่าตัวเองคงจะอิ่มมากจนง่วงนอนเลยขอตัวลุกออกจากตรงนั้นไป แต่เดินไปไม่ไกลเขาก็สลบลงกับพื้นไปแล้วโพรทาเลียเดินตามมาดูอาการอีกฝ่ายว่าหลับไปจริงๆ อย่างที่เธอ้าไหมเทพีก็เดินตามมาเพื่อดูเช่นกัน
“เป็ไง? โพรทาเลีย”
“สลบไปแล้วเ้าค่ะเทพีอลิซ่าเบ็ธ”
“ดี เอาไงต่อ?”
“แผนสาม!”
ทั้งสองคนต่างปล่อยอีกฝ่ายนอนอยู่ตรงนั้น พวกเธอรีบทำตามแผนสามนั้นก็คือออกจากเกาะนี้พวกเธอรีบวิ่งตรงไปยังจุดรวมพล ณ กลางป่า เมื่อมาถึงก็เห็นคนอื่นๆกำลังรอกัน พอพวกเขาเห็นพวกโพรทาเลียก็ต่างโล่งใจ
“มาสักที...เรานึกว่าเธอโดนแซเทิร์นเล่นงานแล้วซะอีก”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ เอาล่ะมากันครบแล้วสินะ!!” โพรทาเลียหยิบกระดาษออกมา “แผนที่สามทุกคนต้องตามอาจารย์ไปยังจุดที่เราเคยไปกัน คงจำกันได้ ถึงอยู่ไกลแต่ไม่ต้องรีบร้อน ถ้าเจอตัวอะไรในป่าก็ฟันให้ตายไปเลย!”
ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจตรงหน้าของโพรทาเลียมีั้แ่มนุษย์ ุ์ ั์ไซคลอปส์ และอาจารย์เซนทอร์
“พอไปถึงูเานั้นใครมีหน้าที่ไหนก็ทำหน้าที่ของตนเอง เข้าใจไหมทุกคน!”
“โอ๊ส!!” ทุกคนต่างขานรับทันที
“งั้นไปได้!!”
อาจารย์เซนทอร์ที่โพรทาเลียพูดถึงนั้นเขาดูเป็ชายที่มีอายุพอควรสักประมาณวัย 30 กว่าๆเขาเดินวนรอบหนึ่งก่อนจะเรียกทุกคนให้ตามเขา
“ทุกคนตามข้ามา!!”
อาจารย์เซนทอร์เดินนำทุกคนไปในทันใดทุกคนต่างก็รีบตามอาจารย์เซนทอร์ไปในทันทีโพรทาเลียมองทุกคนก่อนจะเตรียมตัวออกเดินไปอีกฝั่งก่อนที่เทพีอลิซ่าเบ็ธจะจับแขนเธอ
“เ้าจะไปไหน? โพรทาเลีย”
“ข้าจะไปจัดการกับสิ่งที่ทำให้ที่นี่โดนปกคลุมด้วยบาเรียยังไงล่ะ!ท่านจงรีบไปซะเถอะ” โพรทาเลียบอกสิ่งที่ตนเองจะไปทำเธอจับมืออีกฝ่ายที่กำลังจับแขนเธอ “ข้าต้องเห็นท่านอยู่บนเรือนั้นนะท่านต้องสัญญากับข้านะ!!”
“ข้าสัญญา”
โพรทาเลียพยักหน้าก่อนจะมองเด็กสาวมาตามเทพีเดินไปกับพวกเธอ“ฝากเทพีด้วยนะ”
สาวๆ ต่างพยักหน้าก็จะััตัวเทพีให้เดินไปกับพวกเธอ
“ไปเถอะค่ะ! เทพี”
เทพียอมเดิมตามเด็กสาวไปกันทันทีโพรทาเลียมองพวกเด็กหญิงพาเทพีไปยังูเาที่เป็ทางเข้าขึ้นเรือที่เธอซ่อมแซมจนกลับมาใช้ได้อีกครั้งพอพวกเธอลับสายตาไปเธอก็ออกวิ่งไปยังจุดที่เธอคิดว่าเป็จุดที่บาเรียถูกสร้างขึ้นเมื่อวิ่งตรงไปจนถึงจุดที่มีหอคอยสูงตระหง่านตรงหน้าเธอมันมีแสงขึ้นสู่ฟ้าสมัยเธอเด็กๆ ไม่เคยเห็นมันด้วยซ้ำจนเธอโตขึ้นถึงได้เห็นมันเด่นชัดขึ้น หอคอยนั้นไม่มีทางขึ้นแต่อย่างใดนั้นทำให้เธอต้องปีนขึ้นไปเธอหยิบมีดสั้นขึ้นมาแล้วแทงเข้าไปที่ช่องว่างระหว่างหิน ทำให้เธอปีนขึ้นไปได้ง่ายๆเธอรีบปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้เลยว่ามีบางอย่างกำลังจะทำให้เธอลำบากให้การปีนขึ้นไปข้างบน
ทุกคนที่ตามอาจารย์เซนทอร์พวกเขาเดินทางจนมาถึงปากถ้ำที่ว่านั้นพวกเขาเข้ากันเข้าไปข้างในเพื่อไปยังตัวเรือกันทุกคนต่างเตรียมของขึ้นเรือกันอย่างเร่งรีบ พอขึ้นเรือกันครบทุกคนพวกเขาเตรียมตัวดึงใบเรือให้กางออกและดึงสมอเรือขึ้นมาตัวเรือกำลังลอยออกจากจุดจอดเรือ เมื่อเรือลอยพ้นปากถ้ำนั้นอยู่ๆก็มีเสียงหินกำลังแตก ทำให้คนบนเรือมองกันเป็สายตาเดียวกันก่อนที่หินตรงหน้าผาจะถล่มลงมาปิดปากถ้ำ ทำเอาทุกคนบนเรือต่างหัวใจเกือบวายกันเลยทีเดียว
“โพรทาเลียไม่เห็นบอกเลยนี่นาว่าปากถ้ำจะตกลงมาด้วยเนี่ย!?” เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น
“ทำไงได้ฉันว่ามันเป็อุบัติเหตุมากกว่า...” เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้น “โพรทาเลียคงไม่รู้เื่นี้แน่ๆเอาทุกคนขับเรือไปแถวบริเวณบาเรียกัน!!”
เหล่าเด็กๆต่างพากันเตรียมทำหน้าที่ของตนเองกัน เทพีมองเหล่าเด็กๆที่เคยตกเป็ทาสของแซเทิร์นกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำการเตรียมหนีจากเกาะบ้าๆ นี่สายตาของเธอทอดยาวมองเกาะนั้นรอเวลาที่โพรทาเลียจะจัดการบาเรียนั้นจนได้อาจารย์เซนทอร์เดินตรงมาหาเทพี
“นางจะต้องกลับมาแน่ๆ เทพี”
เทพีเงยหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนจะมองที่เกาะ “ข้ารู้...ข้าเชื่อว่านางต้องทำได้และนางต้องกลับมาหาเราแน่ๆ”
โพรทาเลียกำลังปีนขึ้นหอคอยโดนไม่สนใจรอบข้างเลยว่าจะมีตัวอะไรกำลังมาทำร้ายเธอด้านล่างของโพรทาเลียนั้นเถาวัลย์กำลังเลื้อยขึ้นมาล้อมหอคอยที่เธออยู่และตรงดิ่งมาหาเธอมีสิ่งที่ขนาดใหญ่คล้ายๆดอกไม้มีปากและฟันที่แหลมคมกำลังจับจ้องมาที่โพรทาเลียหวังจะกินเธอ จู่ๆก็มีเสียงดังเข้ามาในหัวของโพรทาเลีย
‘ข้างหลังเ้า! โพรทาเลีย!’
โพรทาเลียได้ยินนั้นก็รีบหันไปมองในทันควันเธอก็เห็นดอกไม้ขนาดใหญ่อ้าปากกว้างพุ่งตรงมาหาเธอโพรทาเลียปล่อยมือข้างหนึ่งออกจากดาบที่ติดอยู่กับกำแพงหินทันทีเธอรู้เลยว่าสิ่งที่พุ่งมาคือเถาวัลย์กินคนเนื่องจากเธอเคยโดนมันกินจนตายหลายครั้งพอปล่อยมือเธอใช่เท้าเตะไปที่ปากของมันหลายครั้งจนเถาวัลย์สะบัดหน้าหนีแล้วคำรามใส่เธอจับดาบสั้นที่ตัวเองเกาะไว้แน่ๆ ก่อนจะโยนตัวไปที่ดาบอีกอันที่ปัดอยู่ติดกำแพงเมื่อะโขึ้นยืนบนด้ามดาบได้สำเร็จ เถาวัลย์กินคนก็พุ่งตรงมาหาเธออีกครั้งเธอะโขึ้นสูงมากๆ ก่อนจะตกลงมากระแทกหัวของเถาวัลย์กินคนอย่างจังแล้วเธอก็ะโโดนใช้เถาวัลย์กินคนเป็ฐาน พอะโไปเกาะหน้าต่างได้ก็รีบปีนขึ้นแล้วมองเ้าเถาวัลย์กินคนล้มไปกับพื้นในทันที
“เกือบไปแล้ว” โพรทาเลียปัดฝุ่นหรือเศษต่างๆที่ติดตัวเธอออก แล้วกล่าวขอบคุณกับบางอย่าง “ขอบคุณท่านจริงๆ ที่ช่วยข้านะ”
‘ไม่มีปัญหา เ้าเล่นไม่มองรอบๆขาดความรอบคอบมาก’
“ฮ่าๆ เ้าค่ะๆ”
โพรทาเลียขานตอบรับไปก่อนจะหันไปมองสิ่งที่เป็จุดต้นตอของบาเรีย ดาบยาวที่ถูกปัดอยู่กับแท่นหินเธอเข้าไปใกล้ๆ จ้องมองดาบอย่างสนใจ
‘ไซกาเลน...’ เสียงชายที่ช่วยเธอก็พูดขึ้นอีก
“ไซกาเลน...นั้นคือชื่อดาบเหรอ?”
‘ใช่...มันเคยเป็ดาบของข้า...ก่อนที่แซเทิร์นจะขโมยไปจากข้า’
เสียงชายคนดังกล่าวพูดออกมาเหมือนแฝงไปด้วยความแค้นใจที่มีต่อแซเทิร์นเป็อย่างมากโพรทาเลียฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็ทำให้เธอไม่ชอบใจเหมือนกันที่มีคนเอาของที่เรารักไปเช่นเดียวกับชีวิตของเธอเธอลุกขึ้นจับที่ด้ามของดาบ แล้วดึงดาบออกมาจากแทนอย่างแรงจนหลุดออกมาทำให้โพรทาเลียล้มก้นจ้ำเบ้าเลยเมื่อดึงออกบาเรียก็หายไปทันใด
‘เ้าเก่งมาเด็กน้อยถึงเวลาที่เ้าจะไปหาพวกของเ้าแล้ว’
“รับทราบ!!”
โพรทาเลียลุกขึ้นแล้วรีบออกจากหน้าต่างแต่ก็ต้องเจอกับเ้าเถาวัลย์นั้นอีกครั้ง เพราะมันที่ยังไม่ตายโพรทาเลียมองมันแล้วะโข้ามหัวมัน โดยที่มันไม่รู้ว่าระหว่างที่เธอะโนั้นเธอใช้ดาบในมือฟันคอของมันไปเรียบร้อยก่อนที่เธอจะลงสู่พื้นแล้วหัวของเถาวัลย์ก็ตกลงมาโพรทาเลียรีบวิ่งกลับไปที่เรืออย่างปลอดภัย
หลังจากหนีออกมาจากเกาะนั้นเวลาช่างผ่านไปเป็วันสัปดาห์ และเดือน จนผ่านมา 6 เดือนที่หนีออกมาจากเกาะนั้นแล้วร่อนเร่พเนจรอยู่ข้างนอกมานาน การเดินทาง 6 เดือนนั้นทำให้โพรทาเลียได้เจอสิ่งใหม่มากมายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ส่วนคนอื่นที่ได้ออกมากลับเธอด้วยนั้น พวกเขาแยกทางกับเธอหลังจากออกมาเกาะได้ 1-2สัปดาห์ เวลาพอเหมาะกับเวลาสมควรที่พวกแซเทิร์นจะฟื้นขึ้นมาอย่างแรกที่เธอคิดพวกนั้นคงต้องหาอะไรดื่มแก้คอแห้งนั้นล่ะก่อนที่พวกมันจะรู้ว่าพวกเธอนั้นหนีออกมาจากเกาะนั้นแล้วความอัปยศนี้ทำให้แซเทิร์นโกรธเป็อย่างมากเขาเลยสั่งคนตามล่าพวกเราหลังจากที่พวกตนฟื้น
่เวลาอันมีค่าที่สุดที่เธอได้เห็นคือการพาทุกคนกลับสู่อ้อมกอดของครอบครัวทุกคนต่างร้องไห้และดีใจที่ได้กลับมาหาครอบครัวอีกครั้งนั้นก็ทำให้โพรทาเลียนึกถึงครอบครัวถึงแม้ความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขาเริ่มเลือนร่างขึ้นทุกครั้งที่อยากจำแต่เธอจำใบหน้าของพวกเขาได้เพราะภาพถ่ายที่เคยถ่ายด้วยกันหลังจากที่แยกทางกับคนอื่นๆ พวกเธอก็เริ่มรู้สึกถึงพวกอสุรกายที่ออกตามล่าพวกเธอการจากลาเป็สิ่งที่โพรทาเลียไม่ชอบแต่เธอก็พาเทพีหนีกันออกมาเพื่อเป็ตัวล่อให้แก่คนอื่นๆโดยการหนีไปยังสถานที่ต่างๆ รอบโลก เพื่อไม่ให้พวกมันตามตัวพวกเธอเจอถึงแม้จะลำบากเพียงใดพวกเธอก็ยอมเพื่ออิสรภาพของพวกเธอและคนอื่นๆเพราะเมื่อใดพวกเธอหยุดพวกนั้นก็เจอจนพวกเธอหนีมาอีกฟากของโลกภายในป่าใหญ่เดินมาหลายวันจนเหนื่อยมากๆจนท้องของโพรทาเลียเกิดร้องขึ้นมาทำเอาเทพีอลิซ่าเบ็ธมองเธอด้วยสีหน้าแปลกใจก่อนจะขำทันที
“ฮ่าๆ ท้องร้องแล้วเหรอ? น่าสงสารจังนะ”
“เงียบเลยท่านพี่...”
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายด้วยรูปลักษณ์ใหม่ของเธอที่มีผมสีน้ำตาล ดวงตาสีเขียว ใส่เสื้อผ้าสบายๆ อย่างเสื้อกล้ามสีขาวเสื้อแขนยาวสีส้ม กางเกงขาสามส่วนสีน้ำตาล รองเท้าเชือกสีน้ำตาล แต่การแต่งกายของเธอคล้ายผู้ชายก็เพราะเธอแปลงร่างเป็ผู้ชาย เพราะว่าแปลงร่างเป็หญิงเมื่อใดพวกปีศาจก็ตามตัวเจอทุกครั้ง แต่พอแต่งเป็ชายกลับไม่ค่อยมีทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพผู้ชายแบบนี้
“ท่านเถอะ...ไม่หิวมั้งเหรอ?”
“หึๆ หิวก็หิวอยู่หรอกนะแต่ก็อยากไปเจอที่ที่ปลอดภัยกว่านี้เห็นพวกมนุษย์กึ่งเทพที่เราเจอเมื่อหลายวันก่อนบอกมีที่ที่ปลอดภัยสำหรับมนุษย์กึ่งเทพด้วยนี่น่า”
เทพีอลิซ่าเบ็ธพูดกับโพรทาเลียเื่ที่หลบภัยที่ปลอดภัยตัวเธอก็มีรูปลักษณ์ใหม่เหมือนกัน เธอแปลงกายเป็ผู้หญิงผมสั้นสีน้ำตาลดวงตาสีน้ำตาล และใส่เสื้อผ้าสบายๆ อย่างเสื้อกล้ามสีฟ้าอ่อนๆเสื้อแขนสั้นสีเขียวขี้ม้า และกางเกงขายาวสีดำกับรองเท้าบูต
“ก็จริง...แต่...ข้าไม่สนใจว่าจะมีที่ปลอดภัยถึงมีมันก็อาจจะไม่ปลอดภัย ไม่รู้ว่าปลอดภัยจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้?”
“โธ่ โพร...” อลิซ่าเบ็ธมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเวทนากับสิ่งที่เด็กคนนี้ไม่ไว้ใจอะไรในชีวิต
พอเดินออกมาจากป่าก็เจอกับแหล่งที่มีลานสนามหญ้าที่มีผู้คนมากมายมาทำกิจกรรมบางอย่างและรถขายอาหารมากมายเรียงกันเป็แถวๆทั้งสองมองหน้ากันอย่างรู้ว่าคิดอะไร เทพีกอดคอโพรทาเลียก่อนจะลากเธอไปหาอะไรทานโพรทาเลียมองอย่างไม่ชอบใจที่โดนลากแต่ก็ยอมเมื่อได้กลิ่นอาหารที่ทำให้ท้องเธอร้องตลอดพวกเธอสั่งอาหารที่้ากันอย่างสบายใจระหว่างที่รออาหารกันก็มีใครบางคนได้ยินสิ่งที่พวกเธอพูดกันเื่มนุษย์กึ่งเทพทำให้เขาสนใจพวกเธอขึ้นมาพอได้อาหารกันพวกเธอก็มาหาที่นั่งกินอาหารเมื่อเจอโต๊ะที่้าแล้วได้นั่งลงโพรทาเลียเห็นอาหารตรงหน้าของเธอแบบไซส์จัมโบ้เธอกำลังจะหยิบขึ้นมาทานก็มีชายวัย 40 กว่าๆมาอยู่นั่งตรงหน้าพวกเธอ พวกเธอมองหน้าเขาอย่างสงสัยก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดกับพวกเธอ
“พวกเธอเป็มนุษย์กึ่งเทพสินะ?”
เมื่อทั้งสองคนได้ยินแบบนั้นก็หยิบดาบสั้นออกมาจ่อคออีกฝ่ายทันที ทำเอาเขาใทันที
“เดียวๆ!! ขอโทษที่ทำให้ใฉันเป็มนุษย์กึ่งเทพเหมือนพวกเธอเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นพร้อมกับอธิบายให้ทั้งสองฟัง
“เราจะรู้ได้ไงว่าท่านเป็พวกเดียวกับเรา!”โพรทาเลียถามขึ้นอย่างไม่ไว้ใจ
ดีที่ไม่มีคนเห็นว่าพวกเธอใช้ดาบกันเท่าไรเพราะพวกเธอออกมาห่างจากโซนขายของและผู้คนเดินผ่านจุดที่พวกเธออยู่
“นี่ไง...” ชายหนุ่มก็แสดงพลังของตัวเองทันทีเขาเรียกหลุมดำออกมาทันที
โพรทาเลียมองหลุมนั้นก่อนจะถาม “หลุมดำนั้นอะไร?”
“หลุมไปยังนรกไงล่ะ ฉัน นิโคดิแองเจโล บุตรแห่งฮาเดส”
“บุตร...แห่งฮาเดสจ้าวแห่งนรกนะเหรอ?” เทพีอลิซ่าเบ็ธพูดขึ้น
“ใช่...” นิโคตอบคำถามของหญิงสาว
เทพีมองอีกฝ่ายก่อนจะวางดาบลงทันที “วางดาบเถอะ...เขาเป็คนดี...ล่ะมั้ง...”
“น่าๆ เชื่อฉันเถอะนะฉันไม่ทำอะไรพวกเธอหรอกนะ ฉันกำลังหาเด็กๆ ที่เป็มนุษย์กึ่งเทพแล้วพวกเธอเป็มนุษย์กึ่งเทพพอดี ฉันเลยแบบ...เข้ามาถามพวกเธอน่านะ”
“ถามได้...น่าอภิรมย์จริงๆ” สีหน้าของโพรทาเลียไม่พอใจเป็อย่างมากที่อีกฝ่ายเล่นเข้ามาประชิดตัวโดยไม่ให้พวกเธอรู้ได้
“ไม่เอาน่าๆฉันไม่ได้ตั้งใจให้ในะไม่นึกว่าจะเจอเด็กๆ ที่...ระวังตัวสูงน่านะ” นิโคทำหน้ายิ้มแบบฝืนๆ
ทั้งสองก็ยังมองอีกฝ่ายแบบไม่ชอบใจอยู่ดีเพราะอีกฝ่ายก็โผล่มาทำให้พวกเธอใกันเป็อย่างมาก
“ไม่เอาน่า อย่ามองแบบนั้นสิเอาล่ะ งั้นฉันบอกชื่อตัวเองแล้วว่าชื่ออะไร แล้วพวกเธอล่ะ?”
“พวกเรา?” โพรทาเลียพูดขึ้น “แล้วทำไมพวกข้าต้องบอกท่านล่ะ?”
“ก็เวลาจะพาพวกเ้าไปยังสถานที่ปลอดภัยจะได้เรียกชื่อถูกไง?”
“สถานที่ปลอดภัย?” โพรทาเลียขมวดคิ้วทันที
“ใช่ พวกเธอรู้จักไหมล่ะ?ค่ายฮาล์ฟบลัดนะ?”
“ค่ายฮาล์ฟบลัด...” ทั้งสองมองหน้ากันทันทีไม่นึกว่าจะเจอคนจะพาไปยังที่ที่พวกเธอกำลังตามหาอยู่พอดี
“พวกเราเคยได้ยินจากพ่อแม่เด็กที่เรารู้จักพวกเขาบอกว่ามีสถานที่ปลอดภัย แต่เราจะวางใจได้ไงว่าปลอดภัยนะ?”
“นั้น!” นิโคหยิบมีดขึ้นมาก่อนจะปาดนิ้วมือเขาแล้วให้ทั้งสองยื่นมือมาลองรับเืของเขา “ข้า นิโคดิแองเจโล ของสาบานว่าสิ่งทุกอย่างที่ข้าพูดเป็ความจริงถ้าข้าพูดโกหกต่อหน้าเด็กสองคนนี้ ขอให้ข้าโดนฮาเดส บิดาของข้า ลงทัณฑ์!!”
พอนิโคพูดจบก็มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเหมือนเป็เครื่องยืนยันว่ารับรู้คำสัญญาของอีกฝ่าย
“เท่านี้เนอะ?”
“อืม...” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายก่อนจะยอมเชื่อ“ก็ได้ พวกเราจะเชื่อท่านล่ะ”
“งั้นบอกชื่อพวกเธอหน่อยสิฉันจะได้ไปแจ้งคนที่ค่ายด้วยนะ”
“อึ้ก!!”
โพรทาเลียอึ้งเลยว่าจะทำยังไงดีอีกฝ่ายถามชื่อพวกเขา ชื่อเทพียังพอบอกได้แต่ชื่อเธอเหมาะแก่การบอกคนที่ไม่รู้จักไหม ถ้าอีกฝ่ายรู้จักครอบครัวเธอขึ้นมาล่ะจะไม่สงสัยหรือไงว่าทำไมเธอชื่อนี้ได้ โพรทาเลียสับสนไปหมดว่าควรทำยังไงจนอลิซ่าเบ็ธมองโพรทาเลียกำลังใช้ความคิดอย่างหนักทำให้เธอมีคำถามอย่างถามชายตรงหน้า
“คือ...ที่นั่นมีใครนามสกุลแจ็กสันหรือไหม?”
“เอ๋? มีสิ!เพื่อนฉันคนหนึ่ง เขาชื่อ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับครอบครัวเขานะ”
“อ๊ะ...” โพรทาเลียได้ยินถึงกับนิ่งเลยเมื่อได้ยินแบบนั้นอลิซ่าเบ็ธรู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นรู้จักครอบครัวของโพรทาเลีย
“เธอถามทำไมเหรอ?” นิโคสงสัยว่าเด็กๆถามถึงเพื่อนเขาทำไม
“อ๋อมีคนเคยบอกเราว่าคนที่มีนามสกุลแจ็กสัน สามารถให้ความช่วยเหลือเราได้นะคะ”
“อ่อ แบบนี้เอง” นิโคเข้าใจทันที “ถึงได้ถามฉันที่เป็สายเืฮาเดสสินะ”
“เ้าค่ะ” อลิซ่าเบ็ธตอบทันที
“แล้วพวกเธอจะบอกชื่อฉันได้ยัง?หรือว่าพวกเธอไม่ไว้ใจฉันอีกล่ะ?”
“เอ่อ...” อลิซ่าเบ็ธไม่รู้จะพูดอะไรเอยเพราะเธอกลัวจะเสียเื่มากกว่า
“วันเดอร์เลอร์...” โพรทาเลียพูดขึ้นทันที
“หือ?” นิโคมองอย่างสงสัยว่าเด็กชายพูดอะไรออกมา
“นี่พี่สาวข้า ลิซ่าวันเดอร์เลอร์” โพรทาเลียแนะนำตัวอลิซ่าเบ็ธให้อีกฝ่ายทันทีอลิซ่าเบ็ธมองอย่างงงว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร ก่อนจะเอ่ยพูดชื่อตัวเองมั้ง “แล้วก็ข้าชื่อคีย์ วันเดอร์เลอร์ ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ ท่านนิโค!”
โพรทาเลียคิดอยู่นานว่าจะบอกชื่ออะไรกับอีกฝ่ายจนเธอตัดสินใจแล้วว่าจะบอกชื่อหนึ่งที่อาจจะทำให้พ่อแม่สนใจเธอขึ้นมาชื่อที่พ่อแม่ตั้งขึ้นเพื่อเป็รหัสลับของครอบครัวนั้นก็คือ คีย์ วันเดอร์เลอร์
จบตอนที่ 1 โปรดติดตามตอนที่ 2 ต่อไปค่ะ
830
