ยอดหญิงชาวนาพลิกชะตาหาทางรวย (นิยายแปล)

ตอนที่ 24 กินกระต่าย (1)

        ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม กลิ่นเนื้อกระต่ายหอมฉุยลอยออกมาจากในป่าเล็กๆ นั้น เสี่ยวหม่านวิ่งมาดึงไฉ่เวยออกจากไร่ฝ้าย พลางทำสัญญาณมือ ‘พี่หญิง กระต่ายย่างเสร็จแล้ว ท่านแม่ให้พาท่านไปกินตอนยังร้อน’

        ไฉ่เวยวางตะกร้าลง จูงมือเสี่ยวหม่านวิ่งไปในป่าอย่างอารมณ์ดี แล้วนั่งลงข้างกองไฟ

        เนื้อกระต่ายย่างจนมันวาว น่ากินนัก

        หลินซื่อฉีกขาหลังกระต่ายให้ไฉ่เวย “เจ้าจับกระต่ายมาอย่างยากลำบาก ขานี้ให้เจ้ากิน”

        ไฉ่เวยไม่เอา “ท่านแม่กำลังตั้งครรภ์ ตระกูลเถียนยังไม่ยอมให้ท่านแม่กินของดีอะไร ยากนักกว่าจะจับกระต่ายตัวหนึ่งได้ ขาหลังทั้งสองให้ท่านแม่กิน สองขาหน้าให้เสี่ยวหม่านกิน” พูดแล้วก็ยื่นมือไปฉีกขาหน้าให้เสี่ยวหม่าน

        เสี่ยวหม่านรับมา แม้จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่ก็ไม่ได้รับไปกินทันที ‘ข้ากับท่านแม่กินสี่ขาหมดแล้ว พี่หญิงกินอะไร’

        “กินตัวไง ข้าชอบกินตรงกระดูกเยอะๆ แบบนั้นถึงจะอร่อย”

        ไฉ่เวยขยับมือแบ่งตัวกระต่าย

        อย่างไรหลินซื่อก็ยอมกินแค่ขาข้างเดียว “ไฉ่เวย แม่รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงแม่กับน้อง แต่แม่เองก็เป็นห่วงเจ้า เจ้าเองก็กินขากระต่ายด้วยกันเถอะ”

        ไฉ่เวยไม่รับ “ท่านแม่นี่นะ รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์แล้วยังทำเช่นนี้อีก เพราะเห็นว่าท่านแม่ตั้งครรภ์ข้าถึงได้ไปล่าสัตว์ คิดไม่ถึงว่าสวรรค์จะเมตตา มอบกระต่ายตัวใหญ่แบบนี้มาให้ข้า มีของกินแล้วท่านก็ต้องกินมากๆ หน่อย คงไม่ได้โชคดีล่าสัตว์ได้แบบนี้ทุกครั้ง

        “ระหว่างที่ท่านแม่ตั้งครรภ์ก็ควรนึกถึงเด็กในท้องให้มาก อย่ามัวแต่สนใจพวกข้า ข้าน่ะร่างกายแข็งแรงจะตาย” เอ่ยจบก็คว้ากระต่ายไปแทะ

        เสี่ยวหม่านจะแบ่งขากระต่ายข้างหนึ่งให้ไฉ่เวย ‘ท่านแม่ตั้งครรภ์อยู่ต้องกินให้มาก เช่นนั้นพี่หญิงกินของข้าเถอะ’

        “ไม่ต้องเลย เจ้าดูตัวเองซิ สุขภาพไม่ดี ควรกินให้มากหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรงขึ้น” ไฉ่เวยกินจนปากมันแผล็บ “ท่านแม่ เสี่ยวหม่าน รีบกินตอนร้อนๆ เนื้อกระต่ายหอมมาก”

        หลินซื่อและเสี่ยวหม่านถึงได้พากันกินตาม

        เนื้อกระต่ายป่ากินแล้วค่อนข้างเหนียว แต่ว่าหอมนัก ก่อนย่างหากใช้เกลือหมัก หลังจากย่างแล้วโรยพริกไทย ยี่หร่า พริกป่นคงจะหอมกว่านี้มาก ยังขาดรสชาติไปหน่อย

        ถึงจะแบบนี้หลินซื่อกับเสี่ยวหม่านก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ละคนใบหน้าเปื้อนยิ้ม พากันเอ่ยชมว่าเนื้อกระต่ายอร่อยมาก

        กระต่ายป่าตัวหนึ่งถลกหนังออกแล้วก็มีน้ำหนักประมาณสามจิน สามแม่ลูกกินเนื้อกระต่ายจนหมดก็อิ่มพอดี ด้วยเหตุนี้สามแม่ลูกจึงไปเก็บดอกฝ้ายต่อ

        เก็บไปเรื่อยๆ อยู่ๆ หลินซื่อก็เอ่ยกับไฉ่เวยอย่างเป็นกังวล “ไฉ่เวย ได้ยินว่าสตรีมีครรภ์ห้ามกินเนื้อกระต่าย หากกินเข้าไปเด็กที่เกิดจะมีปากสามกลีบ แต่เมื่อครู่ข้าเพิ่งกินเนื้อกระต่ายไป จะทำอย่างไรดี”

        ไฉ่เวยหัวเราะร่า แต่ก่อนนางเคยเห็นเรื่องที่ตลกกว่านี้บนนิตยสาร พวกชาวบ้านในชนบทชอบคิดว่าสตรีมีครรภ์กินองุ่นแล้วแล้วจะงอกเป็นครรภ์องุ่น[1] กล่าวได้เพียงว่าความล้าหลังมันช่างน่ากลัวนัก

        นางยิ้มปลอบหลินซื่อ “เรื่องนี้ล้วนเป็นคำเล่าลือของพวกที่ไม่มีปัญญากินเนื้อกระต่าย ท่านแม่ก็เชื่อหรือ”

        “แต่ว่าทุกคนล้วนพูดเช่นนี้...” หลินซื่อยังคงมีท่าทีกังวล

        ไฉ่เวยเอ่ย “แม้ว่าทุกคนจะเอ่ยเช่นนี้ แต่ใครเคยเห็นสตรีมีครรภ์กินเนื้อกระต่ายแล้วคลอดเด็กปากสามกลีบออกมาบ้าง”

        แม้หลินซื่อจะไม่ได้คลายข้อสงสัยทั้งหมด แต่ก็คลายหัวคิ้วลงไม่น้อย

        แม่สื่อหวังอาศัยอยู่ในเมือง ผู้เฒ่าเถียนเดินประมาณครึ่งชั่วยามกว่าจะถึง พอเห็นหน้าแม่สื่อหวัง ผู้เฒ่าเถียนก็อดต่อว่าไม่ได้ “บอกไว้ว่าวันนี้จะพาคนไปเยี่ยมบ้านข้าตอนยามซื่อ[2]ไม่ใช่หรือ เหตุใดตอนนี้ยังไม่ไปอีกล่ะ”

        เชิงอรรถ

^ ครรภ์ไข่ปลาอุก ภาวะการตั้งครรภ์ที่ไม่สมบูรณ์ โดยตัวอ่อนของทารกและรกไม่เจริญขึ้นมาตามปกติ เนื้อเยื่อของตัวอ่อนกลายเป็นเนื้องอกชนิดไม่ร้ายแรงในมดลูกแทน^ เวลา 9:00 น. – 10:59 น.