ณ ร้านเหล้าในตัวเมือง
เสียงเพลงทันสมัยเปิดสนั่นไปทั่วโถง แสงไฟหลากสีสาดส่องยั่วยวนให้เหล่าวัยรุ่นเืร้อนลุกขึ้นมาเต้นโยกย้าย ขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากมายเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะยาว เพื่อนฟูงสมัยมัธยมของต้นหามาเยอะกว่าที่คิด อันที่จริงอาจจะพูดได้ว่าพากันมาทั้งห้องเลยก็ได้
“เอ้า ชนนน!”
“เฮ้!!!”
เสียงแก้วมากมายกระทบกันสู้กับเสียงเพลง เครื่องดื่มมากมายเริ่มหลั่งไหลลงมาตามคอมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหนุ่มแดงระเรื่อมากกว่าใครๆ แก้วของเขาถูกเติมเบียร์ตลอดเวลาเหมือนกับว่ากำลังมีเื่ไม่พอใจบางอย่าง อาจเป็เพราะไม่คิดว่าแฟนเก่าของตัวเองจะมาด้วย
ร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอาแต่จ้องมองไม่หยุด เล่นเอาต้นหนเริ่มหงุดหงิดจนต้องยกแก้วจิบเบียร์ตลอดเวลา
“สบายดีนะ”
“….คุยกับเราหรอ”
“ใช่”
“อือ ก็สบายดี”
ต้นหนตอบอีกฝ่าย น้ำเสียงห้วนๆตัดประโยคเหมือนไม่อยากคุยต่อ อาจเป็เพราะทั้งคู่จบกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก มันเลยทำให้ร่างเล็กกระดกเครื่องดื่มเข้าท้องเรื่อยๆเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้า
“ดื่มเยอะจัง เมาแล้วใช่มั้ย”
“ไม่เท่าไหร่”
“แล้วมายังไง”
“เพื่อนมาตั้งเยอะ หันไปถามคนอื่นบ้างสิ”
ประโยคนั้นไม่ค่อยดังเท่าไหร่นัก แต่อีกฝ่ายก็อ่านริมฝีปากอวบอิ่มออกทุกถ้อยคำ จากที่คิดว่าคืนนี้จะเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เขากลับต้องมาเจอคนรักเก่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามซะงั้น ถ้าเกิดว่าจบกันด้วยดีก็คงจะอยากสนทนาด้วยอยู่หรอก แต่การที่เคยเห็นแฟนของตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับใครอีกคนมันกลับทำให้หงุดหงิดจนไม่อยากจะยุ่งด้วยอีก
“ต้นหน ไปเต้นเป็เพื่อนกูหน่อย”
“เอาดิ”
เมื่อเพื่อนสาวข้างกายอยากโยกย้าย ต้นหนก็ไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด แม้ว่าเด็กหนุ่มจะไม่ค่อยชอบการเคลื่อนไหวตามจังหวะเพลงเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่านั่งจ้องหน้าเป็ปลากัดกับแฟนเก่าหน้าหม้อคนนี้!
หมับ
“อ๊ะ”
“ขอเต้นด้วยคนนะ”
“…ทำบ้าอะไรเนี้ย”
ระหว่างที่เสียงเพลงและความมืดสลัวปกคลุมพื้นที่ เสียงเข้มที่ต้นหนคุ้นเคยก็กระซิบข้างใบหู วงแขนของแฟนเก่าสวมกอดจากด้านหลัง จากนั้นก็เอาแต่พูดถึงเื่อดีตที่เคยมีความสุขด้วยกัน ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งหงุดหงิด เพราะเท่าที่ได้ยินข่าวมา...ไอ้บ้าคนนี้พึ่งจะเลิกกับแฟนได้ไม่นาน
และเหตุผลก็คงเป็เื่เดิมๆที่เด็กหนุ่มเคยประสบพบเจอ!
“ไม่คิดถึงเราหรอ”
“คิดถึงก็บ้าแล้ว”
“โอ๊ย”
ข้อสอกเล็กๆชกไปทางด้านหลัง ก่อนที่เท้าจะเหยียบขย้ำลงพื้นจนอีกฝ่ายเซถอยไป ร่างเล็กเดินฝ่าฟูงชนออกมานั่งบนโต๊ะ เหล้าและเบียร์ถูกกระดกขึ้นดื่มผสมกันจนหัวเริ่มหมุน ดวงตาพร่ามัวจ้องมองเวลาในหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะรู้ว่ามันใกล้จะถึงเวลาตีสองแล้ว
ยิ่งได้เห็นสภาพเพื่อนแต่ละคน ต้นหนก็คิดว่ามันถึงเวลาสมควรที่เขาจะแอบกลับบ้านแบบเงียบๆ
“มึง กูว่ากูต้องกลับแล้ว”
“อ้าว ทำไมอ่ะ” เพื่อนสาวที่มาด้วยกันถาม
“ก็ที่มึงเห็นนั่นแหละ”
“เออ เข้าใจ แล้วจะกลับยังไง”
“กูส่งข้อความไปบอกพ่อละ อีกหน่อยคงมาถึง ไว้เจอกันครั้งหน้านะ”
“เออๆ ครั้งหน้ากูจะกระซิบบอกเพื่อนว่าไม่ต้องชวนไอ้นั่นมาด้วย”
“อืม ขอบใจ งั้นกูออกไปรอพ่อข้างนอกล่ะ”
ต้นหนสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ จากนั้นจึงค่อยๆย่องหายออกไปจากฝูงชนผู้เมามายทั้งหลายแหล่