(มี E-book) ในอ้อมกอดพยัคฆ์

        นับ๻ั้๹แ๻่วันที่แม่ทัพใหญ่กลับถึงเมืองหลวงจนบัดนี้ก็ปาเข้าไปราวเจ็ดวันแล้ว และก็ไม่รู้ว่าเขาต้องมนต์อันใดอาหารเช้าต้องระเห็จมากินที่เรือนปีกซ้ายของท่านแม่อาหารเที่ยงต้องให้แม่ครัวคนนั้นทำแล้วให้องค์รักษ์หรือพ่อบ้านไปส่งที่กองทัพ อาหารเย็นต้องยกจากเรือนมารดาไปที่ห้องหนังสือในเรือนใหญ่

        'บัดซบ นางวางยาคนทั้งจวนเป็๞แน่!!!'

        เขาคิดในใจด้วยความเคียดแค้น(?) แล้วใช้ตะเกียบคีบหมูชิ้นพอดีคำเข้าปากระบายอารมณ์สำรับเที่ยงในปิ่นโตวันนี้ ชั้นแรกเป็๲ข้าวขาวหุงสุกชั้นที่สองเป็๲หมูผัดพริกเปรี้ยวหวาน ชั้นที่สามเป็๲เครื่องเคียงและผักตบท้ายด้วยน้ำแกงกระดูกไก่ใส่ฟัก

        "อาเปียว เ๯้าไปสืบมาว่าแม่ครัวที่ชื่ออิงอิงอะไรนั่นใส่อะไรแปลก ๆ ลงไปในอาหารหรือเปล่า"

        องค์รักษ์เงาทำหน้าไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินนี่ ฝึกพวกเขาหนักขนาดนี้ เพื่อไปตามสืบเ๱ื่๵๹หลังบ้านของเ๽้านายตัวเองหรือจะให้ยกตัวอย่าง เมื่อสองสามวันก่อนพวกเข้าก็ได้รับภารกิจแปลก ๆ เช่นกัน

        'วันนี้ที่ครัวมีอะไรกิน รีบไปสืบมาเร็ว'

        'อาคุนไปแอบหยิบขนมบัวหิมะมาให้ข้าอีกจานที'

        'ไปสั่งนาง ข้าอยากกินบะหมี่น้ำใส่เกี๊ยว'

        ส่วนแม่นางอิงอิงอะไรนั่นพวกเขาไม่เคยเห็นหน้าที่แท้จริงเลย ทุกครั้งที่แอบลักลอบไปในครัวจะเจอนางใส่ผ้าปิดหน้า เหลือเพียงดวงตาสุกสกาว แพขนตาหนาทำเอาพวกเขาเพ้อฝันไปเสียหลายคืน

        ตัวท่านแม่ทัพเองยิ่งแล้วใหญ่แม้แต่ชายผ้าคลุมของนางก็ยังไม่เคยเห็นซักทีหญิงสาวทำราวกับนายท่านของจวนเป็๞โรคร้าย กักตัวเองอยู่แต่เรือนด้านหลัง

        ไม่ได้การล่ะเขาต้องหาวันซักวันไปซุ่มดูด้วยตนเองเสียแล้ว อย่างเช่นวันนี้เลยแล้วกัน

        ยามฟ้าเปลี่ยนสีดวงตะวันกำลังจะลับลงสู่พื้นน้ำ มีร่างกำยำของท่านแม่ทัพใหญ่ เ๯้าของจวนทำตัวลับ ๆล่อ ๆ อยู่บนหลังคาโรงครัว แต่งกายด้วยผ้าสีดำ ปิดหน้าปิดตาดังกับขโมยขโจร

        "อิงอิง วันนี้นายท่านไม่มาเรือนฮูหยินเ๽้าจะจัดสำรับให้ข้าไปส่งที่ห้องหนังสือเลยหรือไม่"

        เสียงอันคุ้นเคยของแม่นมจวงเอ่ยขึ้น 

        'ได้เ๽้าค่ะเช่นนั้นข้าจะยกสำหรับไปให้ฮูหยินแทนท่านเอง'

        "ได้ ๆ เช่นนั้นวันนี้มีอะไรกินเล่ากลิ่นหอมไปถึงประตูหน้าเลย"

        'ข้าวหน้าไก่กับน้ำแกงฟักแล้วก็เฉาเหม่ยจิ้มน้ำตาลล้างปากเ๽้าค่ะเดี๋ยวข้าตักแบ่งไว้ให้ท่านกับพ่อบ้านฮ่าวที่ครัวนะเ๽้าคะ'

        "ข้าวหน้าไก่หรือ ดียิ่งเ๯้าก็เรียกข้าสองผัวเมียว่าท่านลุงท่านป้าเถิด"

        หลี่หยางเฉิงมองเด็กสาวด้านล่างยืนหันหลังให้เขาพยักหน้าให้แม่นมจวงอย่างว่าง่ายจากนั้นก็หันไปทำงานของนางต่อ

        ข้าวหน้าไก่ฟังชื่ออาหารแล้วดูฝืดคออย่างไรก็ไม่รู้

        'แต่เอ๊ะปกตินางไม่ได้ยกสำรับเข้าไปในเรือนท่านแม่เองไม่ใช่หรือแล้วเหตุใดจึงได้ยกถาดสำรับไปทางนั้นกัน...'

        หรือเป็๞เพราะข้านี่นางสื่อสารอะไรกับแม่นมจวงกัน ฮึ่ม!!

        "ไม่ได้ฝืดคออย่างที่คิดนี่ อื้มอร่อยมาก" เนื้อไก่ชุ่มฉ่ำ ไม่แห้ง แข็งเหมือนไก่ที่เขาเคยกินในเหลาอาหารทั่วไปน้ำจิ้มนี่ก็รสเปรี้ยวเค็มเผ็ดกำลังดี มีขิงดอง แตงกวากินคู่กันน้ำแกงฟักกลมกล่อมล้างคอ แม้กระทั่งข้าวก็ยังมีความมัน หอมอบอวลด้วยกลิ่นกระเทียมเข้ากันดียิ่ง

        หากถามถึงรสชาติคนกินยากเช่นเขาก็กล้าพูดได้ว่าไม่มีที่ติเลย

        "เรียนนายท่าน อึกข้าน้อยไปสืบมาแล้วขอรับแม่นางอิงอิงไม่ได้ใส่ยาหรือใส่สิ่งแปลกปลอมลงไปในอาหารแน่นอนขอรับ อึก"

        อาเปียวพูดพลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคอมองนายเหนือหัวพุ้ยข้าวเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อยแม้แต่เมล็ดข้าวเมล็ดสุดท้ายก็ไม่เหลือ

        'ข้าจะไปขอแบ่งจากพ่อบ้านฮ่าวได้หรือไม่นะ'

        "อ้อ ไปหาคนสอนภาษามือให้ข้าที"

        ปลายยามห้ายกำลังจะล่วงเข้าสู่ยามจื่อ(ประมาณ 22.59 น.) ในขณะที่คนทั้งจวนเข้านอนหมดแล้ว

        ดวงตะวันลับขอบฟ้าแสงจันทร์กลับมาเฉิดฉายเต็มพื้นสายธารอิงอิงตัวน้อยกำลังเดินไปอาบน้ำชำระร่างกายที่ส่วนท้ายสุดของจวน

        นิ้วมือเรียวขาวดั่งลำเทียนค่อยๆ ปลดสายคาดเอวออก เผยแผ่นหลังสะอ้านสู่สายตาโจรราคะบนต้นไม้....

        สาบานเถอะว่านี่คือเทพแห่งความตาย

        หลี่หยางเฉิงมาแอบดูสตรีอาบน้ำ!!!