ไลลาเมื่อยขบไปทั้งตัวหลังเพลียจากการเดินทางไกลโดยรถยนต์ที่นั่งไม่สบายตัวเสียเลยกว่าจะปรือตาขึ้นจึงบิดแขนจนสุด ครั้นนึกขึ้นได้ว่านอนอยู่บนเตียงของคนเถื่อนหล่อนก็รีบลืมตามอง ถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าบนเตียงว่างเปล่าแม้แต่เด็กน้อยก็ลุกจากที่นอนไปแล้ว จึงยกข้อมือดูนาฬิกา บอกเวลาเกือบแปดโมงเช้า
หล่อนเคยตื่นสายกว่านี้อยากจะนอนต่ออีกสักงีบ แต่เมื่อคืนนี้หล่อนไม่ได้อาบน้ำล้างหน้าหรือแปรงฟันจึงก้มสำรวจดมกลิ่นตัว ถึงไม่ได้เหม็นฉุนแต่ปกติก็ไม่เคยนอนข้ามคืนโดยไม่ได้ชำระล้างร่างกายจึงมองหากระเป๋าสัมภาระทั้งหมดเห็นกองอยู่ใกล้ตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ก็ลุกขึ้นไปเปิดหยิบสิ่งของจำเป็ส่วนตัวสำหรับเข้าห้องน้ำ
ได้ของที่้าแต่หล่อนก็ไม่ลืมกดล็อกประตู!
อย่างไรคนเถื่อนก็ไว้ใจไม่ได้!!
หญิงสาวเปลื้องเสื้อผ้าชุดเดิมกองไว้ที่เตียงจึงพันผ้าขนหนูผืนใหญ่รอบอกเข้าไปในห้องน้ำ สายน้ำเย็นจากฝักบัวไหลชโลมรดศีรษะจนเส้นผมเปียกลู่ให้ความรู้สึกเย็นสบายตัว จนกระทั่งจัดการเนื้อตัวสะอาดเรียบร้อยจึงพันผ้าขนหนูผืนเดิมกระโจมอกเดินออกมาอย่างสบายใจ
ทว่าความรู้สึกนั้นก็หมดลงในฉับพลันเมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงตาคู่คมของคนเถื่อนที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงเขามองหล่อนไม่ละสายตาเพิ่งเห็นว่าดวงตาเขายามไม่มีแว่นตาดำปิดบังมันช่างเย้ายวนประหลาด ดวงตาสีสนิมแพรวพราวชวนฝันผสานความลุ่มลึกจนสะกดให้สองขาของหล่อนตรึงอยู่กับที่กว่าจะรู้สึกตัวว่าไม่ควรยืนนิ่งให้เขาใช้สายตาโลมเลียอยู่นานสองนานเขาก็เอ่ยขัดภวังค์นั้น
“ตะลึงอะไรคุณ”
หล่อนยกสองมือปิดบังทรวงอกสองข้างทั้งที่ปิดอย่างไรก็คงไม่มิดแต่นี่เป็ครั้งแรกที่หล่อนอยู่ในร่างเกือบเปลือยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวห่มคลุมกาย
“คุณมองอะไรฉัน!”
“นม!!”
“ทะลึ่ง!!”
หล่อนหมายจะคว้าสิ่งของโยนใส่หน้าอีกฝ่ายแต่ทุกสิ่งอยู่ไกลมือ จึงได้แต่ยืนย่ำเท้าอย่างขัดใจ
“งั้นออกไปเลยค่ะ โรคจิตรึไงคะ มาแอบมองฉันแบบนี้”
“แอบตรงไหนอ่ะคุณผมก็นั่งมองต่อหน้า แล้วอีกอย่าง ยังไงอีกหน่อยคุณเป็เมีย ผมก็ต้องเห็นอยู่ดีเห็นมากกว่านมอีก”
“ลามก!”
“เอะอะก็ด่าเดี๋ยวผมลุกไปปล้ำเลยนี่”
หล่อนชี้นิ้วคาดโทษ“อย่าเข้ามานะคะ ฉันมีเครื่องช๊อตไฟฟ้านะ ถ้าเข้ามา ฉันจะจิ้มไปตรงไอ้นั่นของคุณให้ใช้งานไม่ได้อีกเลย”
“โห! ว่าที่เมียผมโหดจัง ถ้างูั์ของผมใช้งานไม่ได้ คุณจะเสียใจนะ”
“ก็อย่ามากวนประสาทกันแบบนี้สิคะ”
“แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้คุณว่ามีเครื่องช๊อตไฟฟ้าเหรอ...” เขากวาดตามองดูเหมือนจะฉลาดเป็กรด สายตาเขาเลื่อนไปยังกระเป๋าสะพายที่หล่อนกองทิ้งไว้บนโซฟาซึ่งอยู่ใกล้มือเขามากกว่า หากหล่อนจะกระโจนไปหยิบมันมาใช้งาน “ผมว่าเสียเวลานะคุณกว่าจะหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายนั่น”
แล้วเขาก็หัวเราะเยาะ
“คุณออกไปก่อนเลยค่ะฉันจะได้แต่งตัว ี้เีเถียงกับคุณละ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ปากจัด”
“แค่นี้ก็ต้องไล่...”แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ลุกไปง่ายๆอย่างปากพูด มือซนไปหยิบบางสิ่งบนเตียงนอนขึ้นชู “คุณชอบสีนี้เหรอแดงแปร๊ดเลยเชียว”
หล่อนหน้าแดงจัดเมื่อเห็นว่าในมือของเขาคือบราเซียรูปปีกนกพุ่งพรวดไปโฉบมาจากมือเขาแล้วถอยหลังออกมาจนไกล ของสิ่งนั้นถูกมือไพล่ไว้ข้างหลัง
“น่าเกลียด นั่นมันชุดชั้นในนะคะใครให้คุณหยิบมาเล่น”
“ก็คุณวางทิ้งไว้”
หล่อนรีบมองหากางเกงชั้นในนึกโล่งใจที่เห็นชุดเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดกองทับเอาไว้ แต่ยังไว้ใจไม่ได้จึงกระโจนเข้าไปคว้าทั้งกองนั่นมาโยนไว้ด้านหลังกระเป๋าเสื้อผ้า ซึ่งเขาก็เอาแต่มองตามและยิ้มขบขัน
“หัวเราะอะไรคะ”
“คุณตลกดี”
“จะตลกหรือไม่ก็เชิญออกไปเถอะค่ะ...ว่าแต่คุณเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”
เขาเลยชูดอกกุญแจในมือ“ผมเ้าของบ้านนะ เข้าออกได้ทุกห้องนั่นแหละ”
“จะเข้ามาทำไมคะ”
“ผมจะมาปลุกคุณลงไปกินข้าว ผมทำอาหารเช้ามื้อแรกรอคุณไว้ละ”
“งั้นออกไปก่อนสิฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
“อายอะไร มาๆ จะใส่ชุดไหนผมจะเปลี่ยนให้”
“ไม่ต้อง ฉันเปลี่ยนเองได้”
แต่เขาดื้อด้านไม่ยอมฟังพรวดเข้ามารั้งเอวบางของหล่อนจนทั้งร่างตกไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยากจะดิ้นแต่ก็กลัวผ้าขนหนูจะหลุดจากตัว
“ปล่อยฉันนะ”
“ผมอยากปล่อยนะแต่ตัวคุณหอมมากเลย ผมชักหิว”
“แต่ฉันยังไม่พร้อม”
เขาหรี่ตามอง “ทำไมนอนมาตั้งหลายชั่วโมง น่าจะเต็มอิ่มละมั้ง”
“เอ่อ...ฉัน...กำลังมีประจำเดือนน่ะ”
เขาหัวเราะเสียงดังทีเดียว
“แต่ผมชอบฝ่าไฟแดงนะ”
หล่อนจึงด่าใส่หน้า “คนป่าเถื่อน!!”
//////////////////////////////////////
7K
