“ไม่เอาดีกว่าค่ะพี่สเกล” พยาบาลคนหนึ่งพูดน้ำเสียงเกรงใจ“คุณโฮปมีพลังเห็นนิมิต เกิดมามองตาพวกหนูแล้วรู้ว่าพวกหนูให้พี่เข้าไปพวกหนูโดนแน่ๆ เลยค่ะ”
พยาบาลคนอื่นพยักหน้าและยิ้มแห้งๆสเกลหน้าตึงและถอนใจ “อืมๆ ไม่เข้าก็ไม่เข้า ไม่อยากให้น้องลำบากใจ พี่ไปล่ะ”
พูดจบสเกลก็หันหลังเดินออกไปทันทีและชำเลืองมองไปที่ประตูห้อง 1084
สเกลเป็เซนติเนลที่มีพลังอ่านใจเขาก็แค่อยากมาดูให้รู้ว่าทาโร่อยู่ห้องไหนเท่านั้นเอง
“อ๊า! คุณราฟ เบาหน่อยค่ะ!” ลำตัวท่อนบนของนาราคว่ำอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่เสื้อเชิ๊ตตัวบางถูกดึงรั้งลงมาจนเห็นเนินไหล่ขาว ท่อนล่างเปลือยเปล่า เท้ายันพื้นสองมือของราฟจับเอวคอดนั้นไว้และกระแทกท่อนเนื้อใส่ช่องทางด้านหลังของเธอ
มือของนาราจับอยู่ที่ต้นขาของเขาพยายามยั้งแรงที่ราฟ กระแทกใส่จนหัวสั่นหัวคลอน “อะ….อ๊า….คุณราฟ นาราเจ็บนะคะ”
ได้ยินนาราพูดแบบนั้นราฟจึงค่อยเบาการกระแทกกระทั้นลง จับนารานอนหงายขึ้นบนโต๊ะเสื้อที่หลุดลุ่ยเปิดออกจนเห็นสองเต้าเต่งตูมราฟปัดมือไปบนเสื้อให้ปิดเนินเนื้อหน้าอกขาวนั้นไว้เหมือนไม่อยากเห็น
ราฟยัดท่อนเนื้อร้อนของตัวเองเข้าช่องทางด้านหลังของนาราเหมือนเดิมไม่ยอมแทรกท่อนเนื้อเข้าช่องทางฉ่ำแฉะเรียวยาวนั้นของเธอ
เขาก้มลงไปบดปากนาราจนเธอครางอยู่ในลำคอจากนั้นขยับสะโพกตัวเองรัวเร็วจนกระทั่งเอ็นร้อนปล่อยความสุขสมเข้าไปในตัวของนารา
เมื่อเสร็จสมอารมณ์หมายของตัวเองราฟก็ผละออกจากนาราอย่างนึกรังเกียจทิ้งให้นาราที่อารมณ์ค้างเติ่งนอนหอบอยู่บนโต๊ะ
ราฟเดินไปเข้าห้องน้ำนาราค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่ถูกกระชากทิ้งตามพื้น
ครู่หนึ่งราฟก็ออกมาจากห้องน้ำสวมกางเกงออกมาตัวเดียว และไล่นาราให้ไปทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อย
นาราเดินไปเข้าห้องน้ำสายตาก็แอบมองราฟอย่างโกรธขึ้ง ขุ่นเคือง
“เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้ว ออกมาสั่งอาหารให้ฉันด้วย หิวแล้ว”ราฟะโบอกนาราที่อยู่ในห้องน้ำ
“ค่ะ คุณราฟ”นาราขานตอบน้ำเสียงปกติ แต่ตาแดงก่ำ
นาราเป็ไกด์ดิ้งส่วนตัวให้ราฟแต่ราฟไม่เคยแสดงท่าทีที่ดีต่อเธอเลย
ราฟชอบเด็กผู้ชายแต่ต้องใช้เธอมาแก้ขัด เพราะตอนนี้หาไกด์คลาสบี ซี ดี ยากมากพวกนั้นดูเหมือนจะระวังตัวกันมากขึ้น ไม่รับงานสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแล้ว
ราฟเป็เซนติเนลคลาสเอสแต่ชอบไกด์ดิ้งกับไกด์คลาสต่ำ เพราะเขาชอบไกด์ดิ้งหลายๆ ครั้ง ถ้าใช้ไกด์คลาสสูงราฟจะไกด์ดิ้งได้น้อยเพราะพลังเต็มเร็ว ทำให้รู้สึกไม่ ‘สะใจ’ ราฟเคยบอก
“ไอ้ณัฐ! มานี่ดิ๊!” ราฟะโเรียกลูกน้อง ณัฐรีบวิ่งเข้ามาในห้อง
“ครับ! คุณราฟ”
“เื่โทรศัพท์ว่าไง จัดการได้หรือยัง”ราฟนั่งถอดเสื้อดูโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้ ณัฐมองรูปร่างบึกบึนสมส่วนของเ้านายแล้วก็ก้มมองพุงตัวเอง
“กำลังจัดการอยู่ครับคุณราฟ โทรศัพท์น่าจะยังอยู่กับน้องชายมันครับไอ้สเกลกำลังหาอยู่”
“น้องชาย? ไอ้ไกด์คนนั้นมีน้องชายเหรอ”ราฟเงยหน้าจากโทรศัพท์มามองณัฐ สีหน้าสนใจ
“ครับ มันมีน้องชายอยู่คนนึงเป็ไกด์คลาสบีเหมือนกัน”
ราฟแลบลิ้นเลียปาก ตาสีแดงวาวขึ้น
เขาจำหน้าไกด์คลาสบีที่ชื่อทาโก้นั่นได้แม่นเพราะมันสวย และไกด์ดิ้งได้โคตรถึงอารมณ์
ไกด์ตายคาเตียงมาหลายคนแต่ทาโก้ไกด์ดิ้งได้ดีที่สุด ไม่น่าทำมันตายเลย เสียดายของชะมัด
ราฟหันมามองหน้าณัฐ“ไปเอาน้องมันมาให้กู”
ณัฐยิ้มให้เ้านายแหยๆ“คุณราฟครับ ่นี้น่าจะยากครับ พวกไกด์ก็เก็บตัวกันมากขึ้นส่วนน้องไอ้ทาโก้ตอนนี้ก็อยู่ในโรงพยาบาลของคุณโฮป ห้ามเซนติเนลเข้าออกด้วยครับ”
ราฟหน้าตึง “ไอ้โฮปอีกแล้วเหรอ!”
ณัฐพยักหน้า“ครับ ไอ้สเกลบอกว่า คุณโฮปเป็คนดูแลเด็กคนนั้นอยู่ครับ”
ของบนโต๊ะของราฟถูกพลังกวาดลงไปจนเกลี้ยงราฟลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห ณัฐตัวลอยขึ้นและดิ้นรนอยู่กลางอากาศพยายามไขว่คว้าของรอบๆ ตัวด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
“คุณ!……คุณราฟ!ปล่อยผมลงครับ!”
“ทำไม! ทำไมไอ้โฮปมันถึงต้องได้แต่ของดีๆ ไปทุกทีเลย ทำไมไม่เป็กูบ้าง!”
ราฟรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ต้นคอนาราแทงเข็มฉีดยาใส่เขาและกดยาลงไป ของในห้องค่อยๆ ลอยกลับลงไปบนพื้นราฟเองก็ค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ และมองเหม่ออย่างหมดเรี่ยวแรง
พยาบาลที่เข้าเวรเดินเข้ามาในห้องของทาโร่ แต่ทาโร่ยังนั่งดูโทรศัพท์อยู่
“น้องทาโร่ตีหนึ่งแล้วนะคะ ทำไมยังไม่นอนอีก”
“ผมยังไม่ง่วงเลยครับ” ทาโร่ยิ้มให้พี่พยาบาล เธอเดินเข้าไปหาเขา
“ไม่ง่วงก็ต้องนอนแล้วค่ะ เดี๋ยวร่างกายเกิดความเครียดพลังไกด์โอเวอร์โฟลวขึ้นมา พี่ต้องไปโทรเรียกคุณโฮปตอนตีหนึ่ง พี่ไม่เอาด้วยนะ”พี่พยาบาลยิ้มไปพูดไป
ทาโร่หันไปมองเครื่องวัดพลังไกด์ตัวเลขบอกค่าระดับปกติ จึงวางโทรศัพท์ลงข้างหมอนและขยับตัวลงนอนพยาบาลเดินมาช่วยห่มผ้าให้
“ทาโร่น้อยเด็กดี หลับฝันดีนะคะ” พี่พยาบาลจับมือเขาทีหนึ่งด้วยความเอ็นดูทาโร่ยิ้มให้
“ครับ”
พอพยาบาลเดินออกไปแล้วทาโร่ก็หยิบโทรศัพท์ของทาโก้ออกมาดูต่อ เห็นรูปทาโก้ในโทรศัพท์ ขอบตาก็ร้อนผ่าวเครื่องวัดพลังไกด์ตัวเลขขยับขึ้น ทาโร่รีบเช็ดน้ำตาและทำใจให้สงบตัวเลขก็ลงมาอยู่ระดับปกติเท่าเดิม
โฮปตื่นขึ้นเพราะสัญญาณเตือนจากไอแพดที่เชื่อมต่อกับเครื่องวัดพลังไกด์ในห้องของทาโร่แต่ครู่เดียวก็เงียบไป อีกสักพักก็เตือนขึ้นอีก เป็อย่างนี้อยู่หลายครั้งแต่โฮปไม่ได้ร้อนใจ เพราะแต่ละครั้งพลังขยับขึ้นไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้วก็ลดลงอยู่ในระดับปกติ
โฮปหลับๆตื่นๆ อยู่ร่วมชั่วโมง เครื่องก็ยังเตือนอยู่เป็พักๆ จนนึกทนไม่ไหว จึงลุกออกจากห้องพักของตัวเองในโรงพยาบาลขึ้นลิฟท์ไปหาทาโร่ที่ห้อง เพราะคิดว่าเครื่องอาจจะรวน
เมื่อเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลก็เอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว “เครื่องวัดพลังเป็อะไรหรือเปล่า ได้เข้าไปดูทาโร่กันไหม”
“เข้าไปค่ะคุณโฮปทาโร่ก็หลับอยู่ปกตินะคะ” พยาบาลตอบ
โฮปค่อยๆเปิดประตูเข้าไปดูทาโร่ เขานอนหลับอยู่บนเตียง เครื่องวัดพลังบอกค่าปกติโฮปมองดูความเรียบร้อยของเครื่องต่างๆ ในห้อง มองหน้าทาโร่ที่หลับตาอยู่ครู่หนึ่งก็เดินไปที่ประตู เปิดประตูและปิด
เครื่องวัดพลังดังเตือนขึ้นมาอีกครั้งทาโร่ขยับตัวนอนตะแคงและเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา เขาหายใจลึกๆ สองสามทีเครื่องก็เงียบ
“ทาโร่”
ทาโร่สะดุ้งและลืมตาหันมาเห็นโฮปยืนอยู่ที่ประตู เขาไม่ได้ออกไปจากห้อง
ทาโร่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีหน้าใ “คุณโฮป ผมทำให้คุณโฮปตื่นใช่มั๊ยครับ”
โฮปเดินไปปิดเครื่องวัดพลังและนั่งลงที่ขอบเตียง กอดทาโร่ไว้แนบอก “ร้องเลย ทาโร่”
ทาโร่ยกมือขึ้นโอบรอบตัวโฮปเอาไว้ซุกหน้าลงกับอกของเขาและเริ่มสะอื้น จากนั้นก็ร้องไห้จนตัวโยน
ดามีลเดินเข้ามาในห้องของทาโร่ตอนเจ็ดโมงเช้าแล้วก็ชะงักพลางยิ้มน้อยๆและค่อยๆ ปิดประตูให้อย่างแ่เบา
โฮปนอนอยู่บนเตียงคนไข้กอดคนตัวเล็กเอาไว้จนเกือบมองทาโร่ไม่เห็นทั้งสองคนหลับอยู่บนหมอนใบเดียวกัน
ดามีลเดินยิ้มออกจากห้องและบอกพยาบาลที่เคาน์เตอร์“อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะมาใหม่ พวกคุณอย่าเพิ่งเข้าไปกวนนะ”
“ค่ะ” พยาบาลรับคำพลางยิ้ม
ดามีลเดินอารมณ์ดีไปที่ลิฟท์ “หึๆสมเป็แด๊ดดี้”
โฮปเข้าร่วมประชุมกับบอร์ดบริหารของโรงพยาบาลใน่สายเขาแอบนั่งหาวจนน้ำตาเล็ด เลขาฯ ถือกาแฟถ้วยที่สองมาให้เขาที่โต๊ะประชุม
เมื่อคืนนี้ทาโร่ร้องไห้อยู่นานมากพลังไกด์โอเวอร์โฟลวขึ้นไปเท่าไรไม่รู้เพราะไม่ได้เปิดเครื่องวัดพลังรู้แต่ว่าพลังไกด์นั้นถ่ายทอดมาให้เขาตลอดเวลาที่กอดทาโร่ไว้จนทำให้เขาเองก็เกือบแย่เหมือนกัน
เซนติเนลร่างใหญ่แบบเขายังถูกพลังไกด์อัดแน่นจนเกือบหายใจไม่ออกขนาดนี้แล้วไกด์ตัวเล็กๆ อย่างทาโร่จะไปทนไหวได้ยังไงกัน
กว่าทาโร่จะเพลียและหลับไปก็เกือบตีสี่ส่วนตัวเขาเองกว่าจะหลับตาลงได้ก็ตีห้า ถ้าไม่ติดว่าวันนี้มีประชุมตอนสิบโมงเขาก็คงนอนต่อจนบ่ายแน่ๆ
“ผลประกอบการเดือนนี้ของเราค่อนข้างดี ั้แ่โฮปเข้ามานั่งเก้าอี้บริหารผลกำไรก็พุ่งสูงขึ้น” ปราโมทดูไอแพดและหันมาคุยกับโฮปที่นั่งเบลออยู่โฮปรีบยิ้มกลับให้เขา
“แต่ตอนนี้ข่าวไกด์คลาสบีของโรงพยาบาลเราที่ถูกฆาตกรรมค่อนข้างดังมากนะครับท่านที่ปรึกษาผมเกรงว่าอาจจะมีผลกระทบตามมาทีหลัง” คุณตรีภพ กรรมการผู้บริหารเอ่ยทัดทานออกมา
โฮปหันไปพูดกับเขา“เื่นั้นผมเตรียมรับมือไว้แล้วครับ ทางโรงพยาบาลจะไม่ปฏิเสธข่าวนี้แต่เราจะให้ความร่วมมือกับตำรวจและสื่อในการหาตัวคนร้ายการแสดงออกว่าเราไม่ได้นิ่งนอนใจย่อมดีกว่าแสดงออกว่าเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องนะครับ”
กรรมการหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย
“เห็นว่าคุณโฮปรับน้องชายของผู้เสียชีวิตเข้ามารักษาในโรงพยาบาล...”คุณนิรมล ประธานเ้าหน้าที่บริหารการเงินเอ่ยขึ้น “อาการป่วยของเด็กคนนั้นก็ค่อนข้างมีความเสี่ยงสูงให้พักรักษาตัวอยู่แบบนี้จะดีหรือคะ ไม่มีสวัสดิการ ไม่มีผู้ปกครองค่ารักษาพยาบาลก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ให้เป็ไปแบบนี้คุณโฮปคิดว่าดีแล้วหรือคะ”
โฮปขยับนั่งตัวตรงและมองหน้าคุณนิรมล“ผู้เสียชีวิตที่คุณเรียก เขามีชื่อครับ เขาชื่อว่าทาโก้ และเป็เ้าหน้าที่คนหนึ่งในโรงพยาบาลของเราด้วย”ตาสีแดงของโฮปเริ่มเปล่งประกายเจิดจ้า “น้องชายของเขาชื่อทาโร่กำลังรักษาตัวอยู่ที่นี่และอยู่ในความดูแลของผมที่เป็ประธานกรรมการบริหารโรงพยาบาลแห่งนี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเขาผมเป็ผู้รับผิดชอบ เงินสวัสดิการพี่ชายของเขาก็เป็เงินส่วนตัวของผม”
โฮปกวาดสายตามองทุกคนในที่ประชุม“ใครมีปัญหาอะไรอีกไหมครับ”
164
