คืนนี้...แค่เรา

๰่๥๹เย็นของวันนั้น ท้องฟ้าเริ่มเปิด แดดอ่อนๆ ยามเย็นสาดลงผ่านยอดไม้ไผ่ที่โอนเอนรับลมเบาๆ กลิ่นไอฝนยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ แต่มันไม่ชื้น ไม่เหนียวตัว — มันกลับอบอุ่น เหมือนอ้อมแขนของใครบางคนที่เธอเพิ่งเริ่มไว้ใจ

มิวเดินไปยังห้องอาหารกลางสวนตามที่ภัทรเขียนไว้ในโน้ต ที่นั่น...เขารออยู่ก่อนแล้ว

ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน กับกางเกงผ้าลินินสีเบจ ดูเรียบง่ายแต่สะอาดตา ริมฝีปากเขายกยิ้มทันทีที่เห็นเธอ

“คุณมาก่อนเวลานิดหน่อย…หรือผมมาช้าไป?” เขาพูดกลั้วหัวเราะเบาๆ ขณะดึงเก้าอี้ให้เธอ

“ฉันแค่ไม่อยากให้คุณรอนาน” มิวตอบกลับ ก่อนจะหันไปมองวิวรอบตัว — โต๊ะไม้เล็กๆ กลางสวน ตกแต่งด้วยดอกหญ้าป่าและเทียนไขเล่มเล็กวางอยู่ตรงกลาง

บรรยากาศเหมือนฉากในหนัง…โรแมนติกจนเธอรู้สึกว่าตัวเองอาจจะฝันไป

อาหารเย็นเป็๲เมนูพื้นเมืองที่เขาบอกว่าทำร่วมกับแม่ครัวของรีสอร์ทเอง: แกงฮังเล น้ำพริกหนุ่ม ไข่เจียวฟูๆ และข้าวหอมมะลิร้อนๆ กลิ่นอบอวลชวนให้อยากลิ้มลองทันที

“ไม่คิดว่าคุณจะทำอาหารเองด้วยนะคะ” เธอพูด ขณะตักข้าวให้เขา

“มีไม่กี่อย่างที่ผมทำได้ แต่ถ้าคุณอยู่ต่ออีกหน่อย ผมอาจโชว์เมนูอื่นได้มากขึ้น” เขาหยอดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอหัวเราะออกมา

“ระวังนะคะ ฉันอาจจะอยู่ยาวจนคุณไล่ไม่ไปเลยก็ได้”

ประโยคนั้นหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด แต่กลับทำให้บรรยากาศที่เคยสบายเปลี่ยนเป็๲อึ้งเล็กน้อย เธอชะงัก สายตาสบกับเขาโดยไม่ตั้งใจ

เขานิ่ง…แต่ไม่ได้หลบสายตา

“บางคน...เราก็ไม่อยากให้ไปไหนเลยจริงๆ” เขาตอบเสียงแ๶่๥

หลังอาหารเย็น ภัทรพามิวเดินเล่นในสวนเล็กๆ ข้างลำธาร แสงจากโคมไฟทางเดินส่องเป็๞เงาทอดยาวบนพื้นหญ้า ขณะที่เสียงน้ำไหลเบาๆ คลออยู่ในฉากหลัง

“คุณกับที่นี่...เหมือนเป็๲คนละโลกกับฉันเลย” มิวพูดเบาๆ ขณะเดินข้างเขา

“ต่างก็จริงครับ แต่บางครั้ง...ความต่างมันก็พอดีกับหัวใจนะ”

เธอเงียบไปสักพัก ลมเย็นพัดมาจนเธอสั่นเล็กน้อย แขนของภัทรเอื้อมมาแตะหลังเธอเบาๆ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมจากตัวเองมาคลุมให้

“ขอบคุณค่ะ…” เธอพูดเสียงเบา ขณะก้มหน้าเล็กน้อย รู้สึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเสื้อของเขา

“ตัวคุณเย็นมากเลย รู้มั้ย?” เขาพูดพลางมองหน้าตรงๆ

มิวหันไปสบตา และในวินาทีนั้น...มันไม่มีคำพูดใดอีกเลย

สายตาของเขาหนักแน่นและอบอุ่นเกินกว่าที่เธอจะมองข้ามได้
หัวใจเต้นแรง...ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเริ่มอยากอยู่ตรงนี้นานกว่าที่เคยคิดไว้

เมื่อพวกเขาเดินกลับถึงห้องพัก เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้อง สองมือจับชายเสื้อคลุมเขาไว้แน่น

“ภัทร…” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ

เขาหันกลับมา

“ฉัน…แค่จะบอกว่า…ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่างวันนี้” น้ำเสียงเธอสั่นนิดๆ ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะความรู้สึกที่ล้นอยู่ในอก

“คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอก” เขาก้าวเข้ามาใกล้ “ผมแค่ดีใจที่ได้เห็นคุณยิ้มอีกครั้ง…”

มิวไม่ได้ตอบอะไร แค่ยืนมองเขาในความเงียบ ก่อนที่ภัทรจะยื่นมือมาแตะเบาๆ ที่แก้มเธอ

“ฝันดีนะครับ” เขากระซิบ

แล้วก็ผละออกไปช้าๆ เหมือนกลัวว่าความใกล้ชิดจะมากเกินไป
...มากเกินกว่าที่หัวใจจะรับไหวในคืนนี้