นิวเเละวินทั้งสองคนเดินไปที่มุมตึกเพื่อดูลาดเลา พวกเขาไม่อยากจะประทะกับพวกมอนสเตอร์ วินได้ถามนิวระหว่างเดินอยู่นิวได้เล่าทุกอย่างที่เขารู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ให้วินฟัง เขาบอกเเม้กระทั่งว่าเขาย้อนเวลากลับมาในอดีต
"น-นิวเเล้วพวกเราเอายังไงต่อดีหรอโรงเรียนของเราก็ใหญ่มากเลยนะ"
"ตอนนี้พวกเราต้องอย่าให้พวกมันเจอตัว ตามที่ชั้นจำได้อีกไม่นานก็จะมีกองกำลังจากโลดกฝั่งนั้นมาเเล้ว ตามชั้นมาละกัน"
"ได้เลย"
พวกเขาทั้งสองคนเดินไปยังตึกของพวกเขา ในระหว่างทางมีศพมากมายอยู่บนพื้น มันเป็ศพของพวกนักเรียนที่โดนมอนสเตอร์ฆ่า ใรระหว่างนั้นก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด--"
"วิ่งเร็ว"
"ทุกคนวิ่งหนีเร็ว ไม่งั้นโดนกินเเน่"
นั้นเป็เสียงกลุ่มของข้าวพวกเขาไปเจอกับงูั์สีขาวตัวหนึ่งขนาดประมาณ 20 เมตร เจมกับคนอื่นๆพยายามวิ่งหนีเเต่ว่าในขณะวิ่งข้าวสะดุดล้ม เเต่ก็ไม่มีใครหันกลับมาช่วยเธอเจมเองก็วิ่งต่อไปโดยไม่สนใจเเม้เเต่น้อย
ข้าวที่ล้มอยู่บนพื้นเธอเดินไม่ได้เพราะข้อเท้าเเพลง งูั์สีขาวตัวนั้นมุ่งหน้ามาหาข้าวด้วยความเร็ว ข้าวหลับตาด้วยความกลัว(ชั้นยังไม่อยากตาย ใครก็ได้ช่วยด้วย)
ตอนนั้นเองเมื่องูตัวนั้นกำลังจะถึงตัวของข้าวมันก็หยุดลงพร้อมกับเสียงงูตัวนั้นที่ร้องด้วยความเ็ปเเละมันก็เลื้อยหนีไป เมื่อข้าวได้ยินเสียงงูออกห่างไปเเล้วเธอจึงลืมตาขึ้นมาเเละเธอก็ได้พบกับนิวที่ยืนอยู่ข้างหน้าของเธอ
"นี่ เป็อะไรรึปล่าว"นิวถาม
"ชั้นน่าจะข้อเท้าเเพลงหนะ ว่าเเต่งูตัวนั้นไปไหนเเล้วหรอ"ข้าวถามด้วยความกังวล
"อ๋อ พวกเราเอามีดไปเเทงที่หางของมันเเล้วมันก็หนีไปเลย"วินตอบคำถามของข้าว
ตอนนั้นเองนิวเข้าไปใกล้ข้าวเเละเขาย่อตัวลง จากนั้นก็หันหลังให้ข้าว
"เออ นายทำอะไรหรอ"ข้าวถามนิว
"ก็เธอบอกว่าข้อเท้าเเพลงไม่ใช่หรอ เดี๋ยวชั้นจะเเบกเธอไปเอง"
"ม-ไม่ต้องหรอกชั้นเดินเองได้"
เมื่อข้าวพูดเสร็จเธอก็พยายามจะลุกขึ้น เเต่ว่าเธอก็ไม่สามารถลุกได้เป็เพราะอาการบากเจ็บที่ข้อเท้าของเธอ
"เห็นไหมละ ขึ้นมาขี่หลังชั้นเร็วเข้า"นิวพูด
ข้าวหันไปมองหน้านิว เเละตอนนั้นหน้าของเธอเริ่มเป็สีเเดงด้วยความเขินอาย สุดท้ายเธอก็ต้องขี่หลังของนิว
"อาวุธที่ได้จากพวกก็อบลินก็พอจะใช้ป้องกันตัวได้อยู่หรอก เเล้วเราจะเอายังไงต่อดีละนิว"วินถามนิว
"ตอนนี้ชั้นเเบกข้าวอยู่ พวกเราต้องหาที่ปลอดภัยอยู่กันก่อน"นิวคิดเเละเขาก็พูดว่า"งั้นเราไปที่ห้องพยาบาลกันก่อนเถอะ ที่นั้นก็น่าจะปลอดภัยเเละยังสามารถทำเเผลได้ด้วย"
"ข้าวเธอคิดว่าไง"นิวหันไปถามข้าว
"ชั้นว่ามันก็เป็ความคิดที่ดีนะ"
นิว วินเเละข้าวพวกเขาเดินไปที่ห้องพยาบาล ในระหว่างทางพวกเขาได้ยินเสียงปืนดังมาจากภายนอกโรงเรียนไม่หยุด เเต่สุดท้ายพวกเขาก็ไปจนถึงห้องพยาบาลโชคดดีที่ห้องพยาบาลไม่มีพวกมอนสเตอร์เข้ามา
"เฮ้อ-ในที่สุดก็มาถึงนึกว่าจะตายซะเเล้ว"วินบ่นกับตัวเอง
"น-นี่วางชั้นลงได้เเล้ว"ข้าวพูด
ตอนนี้ใบหน้าของข้าวเป็สีเเดงด้วยความเขินอาย เมื่อข้าวลงจากหลังนิวเเล้วนิวก็ไปหยิบกล่องยามาเเละเริ่มรักษาเเผลให้เธอ ในขณะที่นิวกำลังรักษาเเผลให้ข้าวอยู่เธอก็จ้องมาที่หน้าของนิว เเต่ว่านิวก็หันขึ้นมาพอดีเลยทำให้ทั้งคู่สบตากัน พวกเขาทั้งคู่อยู่เเบบนั้นเป็เวลานาน
"ฮิฮิฮิ เเกนี่ร้ายไม่ใช่เล่นนะนิว"วินพูด
"พ-พูดเื่อะไรกัน"ข้าวเขินอายหน้าของเธอเเดงลงไปถึงคอเธอหันหน้าหนีไปทางอื่น
ในระหว่างนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากด้านนอก เสียงดาบ เสียงะเิมากมายดังขึ้น
"เคร้ง!-"
"ตูมมมมมมม!---"
"ฆ่าพวกมันให้หมด!ส่วนพวกเ้าไปช่วยเหลือคนที่าเ็ซะ!!"
"รับทราบ!!"
"ดูเหมือนจะไม่เป็อะไรเเล้ว ไปกันเถอะ"นิวพูด
นิว วินเเละข้าวพวกเขาออกไปข้างนอกห้อง ภาพที่พวกเขาเห็นคือมีคนกำลังต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์อยู่ พวกเขาใส่ชุดเกราะเหล็กเหมือนพวกนักรบ
"คนที่ส่ชุดเเปลกๆพวกนั้นเป็ใครกัน"
"นั้น!ดูคนนั้นสิเขากำลังยิงลูกไฟออกจากมือด้วย"
"จริงด้วย นั้นคนนั้นมอนสเตอร์รอบๆตัวของเขากลายเป็น้ำเเข็งหมดเลย"
ตอนนี้วินเเละข้าวกำลังพูดคุยกันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรเเบบนี้มาก่อนเเต่สำหรับนิวเเล้วนี่นับได้ว่าเป็เื่ปกติ
499
